پرش به محتوا

شئون امام در سرای آخرت در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۱۰: خط ۱۰:


== [[عالم برزخ]] ==
== [[عالم برزخ]] ==
بر اساس روایات معتبر، شئونی برای [[امامان]] {{عم}} در [[عالم برزخ]] ثابت است. نخست آنکه ایشان بر بالین محتضر حضوری تمثّل‌گونه می‌یابند و او را به [[بهشت]] [[بشارت]] یا به [[دوزخ]] [[آگاه]] می‌کنند؛ دوم آنکه [[امامان]] {{عم}} حسابرس [[اعمال]] [[مردم]] در برزخ‌اند؛ سوم آنکه ایشان از چنان جایگاه رفیعی برخوردارند که گویی زائرانشان را می‌بینند و سخن ایشان را می‌شنوند؛ ازاین‌رو سفارش شده تا مردم به [[زیارت]] ایشان بروند، در آنجا خود را در [[محضر امام]] ببینند، بر [[امام]] [[سلام]] کنند و [[حاجات]] خود را از ایشان بخواهند. بنابراین ایشان [[واسطه فیض]] [[بندگان خدا]] در دنیایند.
بر اساس روایات معتبر، شئونی برای [[امامان]] {{عم}} در [[عالم برزخ]] ثابت است. نخست آنکه ایشان بر بالین محتضر حضوری تمثّل‌گونه می‌یابند و او را به [[بهشت]] [[بشارت]] یا به [[دوزخ]] [[آگاه]] می‌کنند؛ دوم آنکه [[امامان]] {{عم}} حسابرس [[اعمال]] [[مردم]] در برزخ‌اند؛ سوم آنکه ایشان از چنان جایگاه رفیعی برخوردارند که گویی زائرانشان را می‌بینند و سخن ایشان را می‌شنوند؛ ازاین‌رو سفارش شده تا مردم به [[زیارت]] ایشان بروند، در آنجا خود را در محضر امام ببینند، بر [[امام]] [[سلام]] کنند و حاجات خود را از ایشان بخواهند. بنابراین ایشان [[واسطه فیض]] [[بندگان خدا]] در دنیایند.


در مقابل، بیشتر [[متکلمان]] از حسابرس بودن [[امامان]] {{عم}} در [[عالم برزخ]] سخنی نگفته‌اند. به حضور تمثّل‌گونه [[امام]] بر بالین محتضر نیز اشاره‌ای نکرده‌اند. در این میان، [[عبدالجلیل قزوینی]] تنها به [[شعر]] معروف [[امام علی]] {{ع}} درباره [[حارث همدانی]] اشاره کرده و توضیحی نداده است. اما مرحوم [[سید مرتضی]] آشکارا [[حضور امام]] [[علی]] {{ع}} بر بالین محتضران را [[انکار]] کرده، و به توجیه [[روایات]] موجود دراین‌باره پرداخته است.
در مقابل، بیشتر [[متکلمان]] از حسابرس بودن [[امامان]] {{عم}} در [[عالم برزخ]] سخنی نگفته‌اند. به حضور تمثّل‌گونه [[امام]] بر بالین محتضر نیز اشاره‌ای نکرده‌اند. در این میان، [[عبدالجلیل قزوینی]] تنها به [[شعر]] معروف [[امام علی]] {{ع}} درباره [[حارث همدانی]] اشاره کرده و توضیحی نداده است. اما مرحوم [[سید مرتضی]] آشکارا حضور امام [[علی]] {{ع}} بر بالین محتضران را [[انکار]] کرده، و به توجیه [[روایات]] موجود دراین‌باره پرداخته است.


درباره اشراف [[امام]] به نیازهای [[زائران]] و برآورده ساختن خواسته‌هایشان به [[اذن خداوند]] نیز بیشتر [[متکلمان]] [[سخن]] نگفته‌اند. به نظر می‌رسد [[شیخ مفید]]، آن را پذیرفته است، اما [[سید مرتضی]] [[معتقد]] است که وقتی [[زائران]] به [[زیارت]] [[قبور]] [[امامان]] می‌روند و بر آنها [[سلام]] و [[درود]] می‌فرستند، [[خداوند]] این [[سلام]] و درودها را به آنها می‌رساند و ایشان این‌چنین به این [[سلام]] و درودها [[آگاه]] می‌شوند، گویا [[زائر]] را دیده و صدای او را شنیده‌اند.
درباره اشراف [[امام]] به نیازهای [[زائران]] و برآورده ساختن خواسته‌هایشان به [[اذن خداوند]] نیز بیشتر [[متکلمان]] [[سخن]] نگفته‌اند. به نظر می‌رسد [[شیخ مفید]]، آن را پذیرفته است، اما [[سید مرتضی]] [[معتقد]] است که وقتی [[زائران]] به [[زیارت]] [[قبور]] [[امامان]] می‌روند و بر آنها [[سلام]] و [[درود]] می‌فرستند، [[خداوند]] این [[سلام]] و درودها را به آنها می‌رساند و ایشان این‌چنین به این [[سلام]] و درودها [[آگاه]] می‌شوند، گویا [[زائر]] را دیده و صدای او را شنیده‌اند.


[[عبدالجلیل قزوینی]] نیز به‌صراحت اعلام کرده است که [[امامان]] در [[مدفن]] خود آرمیده‌اند و این‌گونه نیست که از احوال جهانیان [[آگاه]] باشند.
[[عبدالجلیل قزوینی]] نیز به‌صراحت اعلام کرده است که [[امامان]] در مدفن خود آرمیده‌اند و این‌گونه نیست که از احوال جهانیان [[آگاه]] باشند.
بنابراین در این حوزه، بیشتر [[متکلمان]] به کلی وارد بحث نشده‌اند، جز [[شیخ مفید]] که یک [[شأن]] را پذیرفته، و [[سید مرتضی]] که به نوعی از [[پذیرش]] برخی [[شئون]] طفره رفته است<ref>[[محمد حسین فاریاب|فاریاب، محمد حسین]]، [[بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت (کتاب)|بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت]] ص۴۲۳ ـ ۴۲۴.</ref>.
بنابراین در این حوزه، بیشتر [[متکلمان]] به کلی وارد بحث نشده‌اند، جز [[شیخ مفید]] که یک [[شأن]] را پذیرفته، و [[سید مرتضی]] که به نوعی از [[پذیرش]] برخی [[شئون]] طفره رفته است<ref>[[محمد حسین فاریاب|فاریاب، محمد حسین]]، [[بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت (کتاب)|بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت]] ص۴۲۳ ـ ۴۲۴.</ref>.


۱۳۳٬۵۸۸

ویرایش