علمآموزی اهل بیت در حدیث: تفاوت میان نسخهها
←روایات امام حسن، امام حسین و امام سجاد {{ع}}
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
[[امام مجتبی]] {{ع}} حدود ۳۷ سال، محضر [[مبارک]] [[امیر المؤمنین]] را [[درک]] کردند و از چشمههای [[علوم]] آن حضرت نیز بهره مند شدند. در [[وصیت]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به [[امام حسن]] {{ع}}، اهتمام و عنایت ویژه آن حضرت به [[آموزش]] و [[تعلیم]] ایشان کاملا مشهود است. در این وصیت آمده که آن حضرت، [[قرآن]] و [[حلال و حرام]] را به امام حسن {{ع}} آموخته است<ref>محمد بن حسین شریف الرضی، نهج البلاغه، نامه ۳۱، ص۳۹۱: {{متن روایت|من الوالد القان... أن أبتدئک بتعلیم کتاب الله عز وجل وتأویله وشرائع الإسلام وأحکامه وحلاله وکرامه لا أجاوز ذلک بک إلی غیره...}}.</ref>. افزون بر آن، از آنجا که آن حضرت، [[امام]] بعد از امیر المؤمنین {{ع}} و [[وصی]] و [[جانشین]] ایشان بودند، مسلم است که علوم مرتبط با [[مقام امامت]] را از پدر بزرگوارشان دریافت کردهاند. در روایتی آمده است که امیرالمؤمنین {{ع}} هنگام [[شهادت]]، به امام مجتبی {{ع}} فرمود: نزدیک بیا تا به تو اسراری را بگویم که رسول خدا {{صل}} به من گفت و اموری را بر عهده تو بگذارم که بر عهده من گذاشت<ref>ر.ک: محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۳۵؛ فضل بن حسن طبرسی، اعلام الوری بأعلام الهدی، ج۱، ص۴۰۶؛ علی بن عیسی اربلی، کشف الغمة فی معرفة الأئمة، تحقیق هاشم رسولی محلاتی، ج۱، ص۵۳۲؛ محمد بن حسن حر عاملی، اثبات الهداة بالنصوص و المعجزات، ج۴، ص۵.</ref>. | [[امام مجتبی]] {{ع}} حدود ۳۷ سال، محضر [[مبارک]] [[امیر المؤمنین]] را [[درک]] کردند و از چشمههای [[علوم]] آن حضرت نیز بهره مند شدند. در [[وصیت]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به [[امام حسن]] {{ع}}، اهتمام و عنایت ویژه آن حضرت به [[آموزش]] و [[تعلیم]] ایشان کاملا مشهود است. در این وصیت آمده که آن حضرت، [[قرآن]] و [[حلال و حرام]] را به امام حسن {{ع}} آموخته است<ref>محمد بن حسین شریف الرضی، نهج البلاغه، نامه ۳۱، ص۳۹۱: {{متن روایت|من الوالد القان... أن أبتدئک بتعلیم کتاب الله عز وجل وتأویله وشرائع الإسلام وأحکامه وحلاله وکرامه لا أجاوز ذلک بک إلی غیره...}}.</ref>. افزون بر آن، از آنجا که آن حضرت، [[امام]] بعد از امیر المؤمنین {{ع}} و [[وصی]] و [[جانشین]] ایشان بودند، مسلم است که علوم مرتبط با [[مقام امامت]] را از پدر بزرگوارشان دریافت کردهاند. در روایتی آمده است که امیرالمؤمنین {{ع}} هنگام [[شهادت]]، به امام مجتبی {{ع}} فرمود: نزدیک بیا تا به تو اسراری را بگویم که رسول خدا {{صل}} به من گفت و اموری را بر عهده تو بگذارم که بر عهده من گذاشت<ref>ر.ک: محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۳۵؛ فضل بن حسن طبرسی، اعلام الوری بأعلام الهدی، ج۱، ص۴۰۶؛ علی بن عیسی اربلی، کشف الغمة فی معرفة الأئمة، تحقیق هاشم رسولی محلاتی، ج۱، ص۵۳۲؛ محمد بن حسن حر عاملی، اثبات الهداة بالنصوص و المعجزات، ج۴، ص۵.</ref>. | ||
[[امام حسین]] {{ع}} نیز کمتر از هفت سال دوره [[نبوت]] [[پیامبر اکرم]] {{صل}} را [[درک]] کردند<ref>ر.ک: محمد بن محمد مفید، الارشاد، تصحیح موسسة آل البیت، ج۲، ص۲۷؛ فضل بن حسن طبرسی، اعلام الوری بأعلام الهدی، ج۱، ص۴۲۰.</ref>. بنابراین به طور طبیعی - همانند [[برادر]] بزرگوارشان [[امام حسن مجتبی]] {{ع}} - معارفی را از جد بزرگوارشان آموختند. این مطلب با شواهد [[روایی]] [[تأیید]] میشود. آن حضرت، [[صلح]] برادرش [[امام مجتبی]] {{ع}} و [[قیام]] خویش را به دستور [[خداوند متعال]] و [[پیامبر]] {{صل}} معرفی کردند<ref>ر.ک: محمد بن علی بن حمزه طوسی، الثاقب فی المناقب، ص۳۲۲؛ سیدهاشم بحرانی، مدینة معاجز الأئمة الاثنی عشر، ج۳، ص۷۴ و ۳۸۲.</ref>. بنا بر برخی [[روایات]]، ایشان حرکت به سوی [[عراق]] و [[شهادت]] خویش را به | [[امام حسین]] {{ع}} نیز کمتر از هفت سال دوره [[نبوت]] [[پیامبر اکرم]] {{صل}} را [[درک]] کردند<ref>ر.ک: محمد بن محمد مفید، الارشاد، تصحیح موسسة آل البیت، ج۲، ص۲۷؛ فضل بن حسن طبرسی، اعلام الوری بأعلام الهدی، ج۱، ص۴۲۰.</ref>. بنابراین به طور طبیعی - همانند [[برادر]] بزرگوارشان [[امام حسن مجتبی]] {{ع}} - معارفی را از جد بزرگوارشان آموختند. این مطلب با شواهد [[روایی]] [[تأیید]] میشود. آن حضرت، [[صلح]] برادرش [[امام مجتبی]] {{ع}} و [[قیام]] خویش را به دستور [[خداوند متعال]] و [[پیامبر]] {{صل}} معرفی کردند<ref>ر.ک: محمد بن علی بن حمزه طوسی، الثاقب فی المناقب، ص۳۲۲؛ سیدهاشم بحرانی، مدینة معاجز الأئمة الاثنی عشر، ج۳، ص۷۴ و ۳۸۲.</ref>. بنا بر برخی [[روایات]]، ایشان حرکت به سوی [[عراق]] و [[شهادت]] خویش را به دستور پیامبر {{صل}} در عالم رویا دانستند<ref>ر.ک: علی بن موسی بن طاووس، اللهوف علی قتلی الطفوف، ترجمه احمد فهری، ص۶۴-۶۵؛ محمد بن علی بن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ج۴، ص۹۴؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص۶۷؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج۴، ص۳۶۴. بنابراین روایات آگاهی ایشان از شهادتشان، مستفیض و قابل اعتمادند.</ref> و [[سرزمین کربلا]] را محل شهادت خود، [[اصحاب]] و فرزندانش و [[اسارت]] خانوادهاش معرفی کردند و این [[آگاهی]] را به خبر پیامبر {{صل}} به آن حضرت نسبت دادند<ref>ر.ک: علی بن موسی بن طاووس، اللهوف علی قتلی الطفوف، ترجمه احمد فهری، ص۸۱؛ {{متن حدیث|هَاهُنَا مَحَطُّ رِحَالِنَا وَ مَسْفَكُ دِمَائِنَا وَ هُنَا مَحَلُّ قُبُورِنَا بِهَذَا حَدَّثَنِي جَدِّي رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}}}. همچنین ر.ک: محمد بن حسن حر عاملی، اثبات النهداة بالنصوص و المعجزات، ج۴، ص۵۲؛ عبد علی بن جمعه عروسی حویزی، تفسیر نور الثقلین، ج۴، ص۲۲۱.</ref>. | ||
آن حضرت نیز همچون امام مجتبی {{ع}} در محضر پدر بزرگوارشان [[رشد]] و [[تربیت]] یافتند. بنابراین طبیعی است که معارفی ویژه را از [[امیر المؤمنین]] {{ع}} آموخته باشند. [[امام حسین]] {{ع}} از پدر گرامی خود، امیر المؤمنین {{ع}} نیز نقل کرده که [[رسول خدا]] از [[شهادت]] آن دو و نزدیکی محل شهادتشان خبر داده است<ref>ر.ک: علی بن موسی بن طاووس، اللهوف علی قتلی الطفوف، ترجمه احمد فهری، ص۲۷: {{متن حدیث|حَدَّثَنِي أَبِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} أَخْبَرَهُ بِقَتْلِهِ وَ قَتْلِي وَ أَنَّ تُرْبَتِي تَكُونُ بِقُرْبِ تُرْبَتِهِ}}.</ref>. | آن حضرت نیز همچون امام مجتبی {{ع}} در محضر پدر بزرگوارشان [[رشد]] و [[تربیت]] یافتند. بنابراین طبیعی است که معارفی ویژه را از [[امیر المؤمنین]] {{ع}} آموخته باشند. [[امام حسین]] {{ع}} از پدر گرامی خود، امیر المؤمنین {{ع}} نیز نقل کرده که [[رسول خدا]] از [[شهادت]] آن دو و نزدیکی محل شهادتشان خبر داده است<ref>ر.ک: علی بن موسی بن طاووس، اللهوف علی قتلی الطفوف، ترجمه احمد فهری، ص۲۷: {{متن حدیث|حَدَّثَنِي أَبِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} أَخْبَرَهُ بِقَتْلِهِ وَ قَتْلِي وَ أَنَّ تُرْبَتِي تَكُونُ بِقُرْبِ تُرْبَتِهِ}}.</ref>. | ||