←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
[[امام صادق]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|طُوبَى لِشِيعَةِ قَائِمِنَا اَلْمُنْتَظِرِينَ لِظُهُورِهِ فِي غَيْبَتِهِ وَ اَلْمُطِيعِينَ لَهُ فِي ظُهُورِهِ أُولَئِكَ أَوْلِيَاءُ اَللَّهِ اَلَّذِينَ لاٰ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاٰ هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۳۵۷، ح ۵۴.</ref>؛ خوشا به حال [[شیعیان]] [[قائم]] ما [[اهل بیت]] {{ع}} آنها که در | [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|طُوبَى لِشِيعَةِ قَائِمِنَا اَلْمُنْتَظِرِينَ لِظُهُورِهِ فِي غَيْبَتِهِ وَ اَلْمُطِيعِينَ لَهُ فِي ظُهُورِهِ أُولَئِكَ أَوْلِيَاءُ اَللَّهِ اَلَّذِينَ لاٰ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاٰ هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۳۵۷، ح ۵۴.</ref>؛ خوشا به حال [[شیعیان]] [[قائم]] ما [[اهل بیت]] {{ع}} آنها که در دوران غیبت او، ظهورش را [[انتظار]] دارند و در ایام ظهورش سر به [[فرمان]] او میآورند. آنها [[دوستان]] خدایند که هیچ [[ترس]] و اندوهی برای ایشان نخواهد بود. | ||
[[امام سجاد]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|مَنْ ثَبَتَ عَلَی مُوَالاتِنَا فِی غَیبَةِ قَائِمِنَا أَعْطَاهُ اللَّهُ أَجْرَ أَلْفِ شَهِیدٍ مِثْلَ شُهَدَاءِ بَدْر}}<ref>همان، ج ۱، ص ۳۲۳، ح ۷.</ref>؛ کسی که در [[زمان غیبت]] [[قائم]] ما بر [[ولایت]] ما استوار باشد، [[خداوند]] [[پاداش]] هزار [[شهید]] از شهدای [[جنگ بدر]] و احد را به او خواهد داد. | [[امام سجاد]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|مَنْ ثَبَتَ عَلَی مُوَالاتِنَا فِی غَیبَةِ قَائِمِنَا أَعْطَاهُ اللَّهُ أَجْرَ أَلْفِ شَهِیدٍ مِثْلَ شُهَدَاءِ بَدْر}}<ref>همان، ج ۱، ص ۳۲۳، ح ۷.</ref>؛ کسی که در [[زمان غیبت]] [[قائم]] ما بر [[ولایت]] ما استوار باشد، [[خداوند]] [[پاداش]] هزار [[شهید]] از شهدای [[جنگ بدر]] و احد را به او خواهد داد. | ||
[[امام صادق]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|من مات منكم و هو منتظر لهذا الأمر كمن هو مع القائم في فسطاطه قال ثم مكث هنيئة ثم قال لا بل كمن قارع معه بسيفه ثم قال لا و الله إلا كمن استشهد مع رسول الله}}<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۲۶، ح ۱۸.</ref>؛ اگر کسی از شما | [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|من مات منكم و هو منتظر لهذا الأمر كمن هو مع القائم في فسطاطه قال ثم مكث هنيئة ثم قال لا بل كمن قارع معه بسيفه ثم قال لا و الله إلا كمن استشهد مع رسول الله}}<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۲۶، ح ۱۸.</ref>؛ اگر کسی از شما [[شیعیان]] بمیرد، در حالی که [[منتظر]] [[امر]] [[فرج]] [[امام مهدی]] {{ع}} باشد، همانند کسی است که در کنار [[قائم]] و در خیمهاش بوده است. سپس اندکی درنگ کرد و فرمود: نه، بلکه مانند کسی است که در کنار حضرت جنگیده و [[شمشیر]] زده است. سپس فرمود: نه، به [[خدا]] قسم! بلکه مثل کسی است که در کنار [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] به [[شهادت]] رسیده باشد. | ||
[[امام باقر]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|قالَ رَسولُ اللَّهِ صلى اللّه عليه و آله ذاتَ يَومٍ وَ عِندَهُ جَماعَةٌ مِن أصحابِهِ: اللّهّمَ لَقِّنى إخوانى - مَرَّتَينِ - فَقالَ مَن حَولَهُ مِن أصحابِهِ: أما نَحنُ إخوانُكَ يا رَسولَ اللَّهِ ؟! فَقالَ: لا، إنَّكُم أصحابى، و إخوانى قَومٌ مِن آخِرِ الزَّمانِ آمَنوا بى وَ لَم يَرَونى، لَقَد عَرَّفَنيهِمُ اللَّهُ بِأَسمائِهِم وَ أَسماءِ آبائِهِم مِن قَبلِ أن يُخرِجَهُم مِن أصلابِ آبائِهِم وَ أَرحامِ اُمَّهاتِهِم، لَأَحَدُهُم أشَدُّ بَقِيَّةً عَلى دينِهِ مِن خَرطِ القَتادِ فِى اللَّيلَةِ الظَّلماءِ، أو كَالقابِضِ عَلى جَمرِ الغَضى، اُولئِكَ مَصابيحُ الدُّجى، يُنَجيهِمُ اللَّهُ مِن كُلِّ فِتنَةٍ غَبرآءَ مُظلِمَةٍ}}<ref>بحار الانوار، ص ۱۲۳، ح ۸.</ref>؛ روزی [[پیامبر]] در | [[امام باقر]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|قالَ رَسولُ اللَّهِ صلى اللّه عليه و آله ذاتَ يَومٍ وَ عِندَهُ جَماعَةٌ مِن أصحابِهِ: اللّهّمَ لَقِّنى إخوانى - مَرَّتَينِ - فَقالَ مَن حَولَهُ مِن أصحابِهِ: أما نَحنُ إخوانُكَ يا رَسولَ اللَّهِ ؟! فَقالَ: لا، إنَّكُم أصحابى، و إخوانى قَومٌ مِن آخِرِ الزَّمانِ آمَنوا بى وَ لَم يَرَونى، لَقَد عَرَّفَنيهِمُ اللَّهُ بِأَسمائِهِم وَ أَسماءِ آبائِهِم مِن قَبلِ أن يُخرِجَهُم مِن أصلابِ آبائِهِم وَ أَرحامِ اُمَّهاتِهِم، لَأَحَدُهُم أشَدُّ بَقِيَّةً عَلى دينِهِ مِن خَرطِ القَتادِ فِى اللَّيلَةِ الظَّلماءِ، أو كَالقابِضِ عَلى جَمرِ الغَضى، اُولئِكَ مَصابيحُ الدُّجى، يُنَجيهِمُ اللَّهُ مِن كُلِّ فِتنَةٍ غَبرآءَ مُظلِمَةٍ}}<ref>بحار الانوار، ص ۱۲۳، ح ۸.</ref>؛ روزی [[پیامبر]] در حضور گروهی از [[اصحاب]] خود فرمود: "خدایا! برادران مرا به من نشان ده" و این جمله را دو بار فرمود. [[اصحاب]] حضرت گفتند: ای [[رسول خدا]]! آیا ما برادران تو نیستیم؟ فرمود: نه؛ شما [[اصحاب]] من هستید. برادران من قومی هستند در [[آخرالزمان]] که به من [[ایمان]] میآورند، در حالی که هرگز مرا ندیدهاند. [[خداوند]]، آنها را به اسم خود و پدرانشان به من معرفی کرده است. [[استواری]] هر یک از ایشان در [[دین]] خود از کند خارهای گَوَن در شب تاریک و به دست گرفتن [[آتش]] گذاخته، سختتر است. آنها مشعلهای [[هدایت]] هستند که [[خداوند]]، آنها را از فتنههای تیره و تار [[نجات]] میبخشد. | ||
[[امام کاظم]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|طُوبَى لِشِيعَتِنا المُتَمَسّكينَ بِحَبلِنا في غيبةِ قائِمِنا، الثّابِتينَ عَلَى موالاتِنا و البراءَةِ مِن أعدائِنا، أولئِكَ مِنّا وَ نَحنُ مِنهُم، قَد رَضُوا بِنَا أئمةً، و رَضِينَا بِهِم شيعةَ، فَطُوبَى لَهُم، ثمّ طُوَبى لَهُم هُم وَ اللّهِ مَعَنا في دَرَجَتِنا يومَ القيامةِ}}<ref>کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۳۶۱، ح ۵.</ref>؛ خوشا به حال [[شیعیان]] ما! آنان که در [[زمان غیبت]] [[قائم]] ما به ریسمان [[دوستی]] ما، چنگ زنند و بر [[دوستی]] و بیزاری از دشمنانمان استوار بمانند. آنها از ما هستند و ما از آنها. آنها به [[پیشوایی]] ما [[راضی]] شدند [و [[امامت]] ما را پذیرفتند] و ما نیز به [[شیعه]] بودن آنها [[راضی]] و [[خشنود]] شدیم. خوشا حال ایشان! به [[خدا]] قسم! اینان در [[قیامت]] با ما و در رتبه و درجه ما خواهند بود<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص۲۴۹، ۲۴۵.</ref>. | [[امام کاظم]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|طُوبَى لِشِيعَتِنا المُتَمَسّكينَ بِحَبلِنا في غيبةِ قائِمِنا، الثّابِتينَ عَلَى موالاتِنا و البراءَةِ مِن أعدائِنا، أولئِكَ مِنّا وَ نَحنُ مِنهُم، قَد رَضُوا بِنَا أئمةً، و رَضِينَا بِهِم شيعةَ، فَطُوبَى لَهُم، ثمّ طُوَبى لَهُم هُم وَ اللّهِ مَعَنا في دَرَجَتِنا يومَ القيامةِ}}<ref>کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۳۶۱، ح ۵.</ref>؛ خوشا به حال [[شیعیان]] ما! آنان که در [[زمان غیبت]] [[قائم]] ما به ریسمان [[دوستی]] ما، چنگ زنند و بر [[دوستی]] و بیزاری از دشمنانمان استوار بمانند. آنها از ما هستند و ما از آنها. آنها به [[پیشوایی]] ما [[راضی]] شدند [و [[امامت]] ما را پذیرفتند] و ما نیز به [[شیعه]] بودن آنها [[راضی]] و [[خشنود]] شدیم. خوشا حال ایشان! به [[خدا]] قسم! اینان در [[قیامت]] با ما و در رتبه و درجه ما خواهند بود<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص۲۴۹، ۲۴۵.</ref>. | ||