مذهب شیوع فساد در تفسیر انتظار: تفاوت میان نسخه‌ها

برخی ناآشنایان به اندیشۀ ژرف [[مهدویت]] از بعضی [[روایت‌ها]] چنین برداشت کرده‌اند که [[کثرت ظلم و فساد]] [[زمینه‌ساز ظهور]] [[منجی]] و سبب تسریع در آن خواهد شد و بین [[فراوانی ظلم]] و [[ستم]] با [[ظهور امام زمان]] {{ع}}، رابطه‌ای تمام وجود دارد که هر چه [[ظلم]] بیش‌تر شود، [[ظهور]] نزدیک‌تر می‌گردد و لذا [[حق‌طلبی]] و [[اصلاح]]، امری بر خلاف [[ظهور]] است و باید [[جامعه]] به حال خودش رها شود و کاری به [[فساد]] موجود درجامعه نباید داشت بلکه باید به آنها دامن زد تا هرچه بیشتر [[زمینه ظهور]] فراهم آید<ref>ر.ک: [[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید]]، ص۲۵۶-۲۵۸؛ [[بهروز محمدی منفرد|محمدی منفرد، بهروز]]، [[چلچراغ حکمت ج۱۰ (کتاب)|چلچراغ حکمت ج۱۰]]، ص۴۴-۴۷؛ [[اسماعیل دانش|دانش، اسماعیل]]، [[نقش آموزه انتظار در پایداری جنبش‌های اسلامی (مقاله)|نقش آموزه انتظار در پایداری جنبش‌های اسلامی]]؛ [[سید مهدی طاهری|طاهری، سید مهدی]]، [[انقلاب و انتظار (مقاله)|انقلاب و انتظار]].</ref>. برخی از [[روایات]] هم موجب چنین برداشتی شده است مانند: [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} می‌فرماید: «یازدهمین از [[فرزندان]] من، [[مهدی]] است؛ کسی که [[زمین]] را از [[عدل و داد]] پر می‌کند؛ همان گونه که از [[ظلم و ستم]] پر شده است»<ref>{{متن حدیث|الْحَادِیَ‏ عَشَرَ مِنْ‏ وُلْدِی‏ هُوَ الْمَهْدِیُ‏ الَّذِی‏ یَمْلَأُ الْأَرْضَ‏ عَدْلًا وَ قِسْطاً کَمَا مُلِئَتْ‏ جَوْراً وَ ظُلْماً}}؛ کافی، ج۱، ح۷، باب فی الغیبه، ص۳۳۸.</ref>؛ [[امام حسین]] {{ع}} می‌فرماید: «اگر از [[دنیا]] جز یک روز باقی نمانده باشد، [[خداوند]]، آن روز را طولانی کند، تا مردی از [[فرزندان]] من [[قیام]] کند و [[زمین]] را از [[عدل و داد]] پر کند، پس از آنکه از [[ستم]] و [[بیداد]] پر شده باشد»<ref>{{متن حدیث|لَوْ لَمْ یَبْقَ مِنَ الدُّنْیَا إِلَّا یَوْمٌ وَاحِدٌ لَطَوَّلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ ذَلِکَ‏ الْیَوْمَ‏ حَتَّی‏ یَخْرُجَ‏ رَجُلٌ‏ مِنْ‏ وُلْدِی‏ فَیَمْلَأَهَا عَدْلًا وَ قِسْطاً کَمَا مُلِئَتْ‏ جَوْراً وَ ظُلْماً}}؛ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۱، باب ۳۰، ح۴.</ref>.

این [[باور]] که باید به [[شیوع ظلم]] [[کمک]] کرد، از این [[پندار]] ناشی بوده که [[شیوع ظلم]]، علتِ [[ظهور]] است؛ در حالی که علّت [[ظهور]] آماده بودن مقدّمات [[ظهور]] است. برای اینکه تفکیک میان مفهوم علامتِ شی و علّت شی بهتر مشخّص شود می‌‌توان از این [[تمثیل]] استفاده کرد، فرض کنید در یک ایستگاه قطار، تابلویی درست کرده‌اند که یک دقیقه قبل از ورود هر قطار به ایستگاه، آمدن آن را اعلام می‌‌کند و البتّه بعد از این اعلام، قطار می‌‌آید. در اینجا این اعلام، علامت آمدن قطار است نه [[علت]] آمدن قطار و اگر ما بخواهیم به آمدن قطار [[کمک]] کنیم، باید به [[موتور]] محرّک قطار بیندیشیم، نه به دست کاری کردن در تابلوِ مذکور. ما هر [[قدر]] تابلو را تغییر دهیم، به خودی خود تأثیری در آمدن قطار ندارد. بحث [[شیوع ظلم]] نیز اینگونه است. مثلاً از علامت‌های [[ظهور]] آمدن [[دجال]] است و همان طور که معنا ندارد برای تعجیل در [[ظهور]]، بگردیم یک نفر به نام [[دجال]] بیابیم و از او [[حمایت]] کنیم که اقدامات خاصی را انجام دهد، به همین ترتیب معنا ندارد برای تعجیل در [[ظهور]]، به افزایش [[ظلم]] بپردازیم<ref>ر.ک: [[حسین سوزنچی|سوزنچی، حسین]]، [[مهدویت و انتظار در اندیشه شهید مطهری ۱ (مقاله)|مهدویت و انتظار در اندیشه شهید مطهری]]، ص ۷۴-۷۵؛ [[یدالله حاجی‌زاده|حاجی‌زاده، یدالله]]، [[وجه جمع فراگیر شدن ظلم و فساد در آستانه ظهور حضرت حجت با عدم جواز اباحی‌گری (مقاله)|وجه جمع فراگیر شدن ظلم و فساد در آستانه ظهور حضرت حجت با عدم جواز اباحی‌گری]]، ص ۲۶۸-۲۶۹.</ref>.