دشنام در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
←مقدمه
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۱: | خط ۱۱: | ||
{{متن قرآن|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ}}<ref>«و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) میخوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>. | {{متن قرآن|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ}}<ref>«و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) میخوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>. | ||
این [[آیه شریفه]] اشاره و [[راهنمایی]] به [[ادب]] [[دینی]] دارد که تحت لوای آن، [[کرامت]] و [[حرمت]] | این [[آیه شریفه]] اشاره و [[راهنمایی]] به [[ادب]] [[دینی]] دارد که تحت لوای آن، [[کرامت]] و [[حرمت]] مقدسات [[جامعه دینی]]، از اهانتها و پلیدیهای کلمات [[دشمنان]] [[حفظ]] و صیانت شود. این ادب دینی (اجتناب از فحّاشی و [[دشنام]] دادن به مقدسات دشمنان و مخالفان) هنگام گفتگو و مناظره است؛ زیرا غرور [[انسانی]] به او [[حکم]] میکند، از حرمتِ مقدسات خود [[دفاع]] و در مقابل [[توهین]] دیگران مقابله به مثل کند و به مقدسات طرف مقابل توهین و اسائه ادب نماید<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۷، ص۳۱۴.</ref>. | ||
این اصل [[قرآنی]] در همه [[شئون]] [[اجتماعی]]، [[سیاسی]] و [[فرهنگی]]، بهویژه در [[سیاست خارجی]] و [[روابط بین الملل]] راهنمای [[رفتار]] [[مؤمنان]] است که برای | این اصل [[قرآنی]] در همه [[شئون]] [[اجتماعی]]، [[سیاسی]] و [[فرهنگی]]، بهویژه در [[سیاست خارجی]] و [[روابط بین الملل]] راهنمای [[رفتار]] [[مؤمنان]] است که برای حفظ کرامت و حرمت [[مقدّسات]] دینی و ملّی خود، به مقدّسات سایر امم و [[ملل]] [[اهانت]] و اسائه ادب نکنند<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص ۳۲۹-۳۳۰.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||