بغی در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

جهاد با باغی درصورت دعوت امام [[معصوم]]{{ع}} یا [[منصوب]] از سوی ایشان، [[واجب]] و [[سرپیچی]] از آن، [[گناه کبیره]] است. با [[قیام]] به جهاد در حدّ کفایت، [[وجوب]] از دیگران ساقط می‌شود، مگر آنکه [[امام]]{{ع}} فرد یا افراد خاصّی را به جهاد فراخوانَد که در این صورت، بر آنان [[اجابت]]، واجب عینی خواهد بود<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۲۴ ـ ۳۲۶.</ref>. فرار از [[جنگ با باغی]] همچون [[فرار از جهاد]] با [[کافر]] و [[مشرک]]، [[حرام]]، بلکه از [[گناهان کبیره]] است.

اگر باغی در حال [[جنگ]] [[اسیر]] گردد [[بیعت با امام]]{{ع}} بر او عرضه می‌شود. درصورت پذیرش، [[آزاد]] می‌گردد و درصورت استنکاف، تا پایان جنگ در بازداشت می‌ماند. پس از خاتمه جنگ اگر [[باغیان]]، [[توبه]] کنند، یا [[سلاح]] خود را بر [[زمین]] نهند یا فرار نمایند درصورتی که هسته مرکزی نداشته باشند، اسیرانشان، آزاد می‌شوند امّا درصورت فرار باغیان وداشتن هسته مرکزی، در [[زندان]] می‌مانند یا کشته می‌شوند. در این صورت کشتن مجروحان و تعقیب فراریان نیز جایز است<ref>المبسوط ۷/ ۲۷۱؛ تذکرة الفقهاء ۹/ ۴۲۳.</ref>.

بر کسی که در جنگ با اهل بغی کشته شود [[احکام]] [[شهید]] جاری است. بنابر این بدون آنکه [[غسل]] داده یا کفن شود، پس از اقامه نماز بر او، با لباسش [[دفن]] می‌گردد<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۲۸.</ref>.

تملّک دارایی‌های باغی جز مقداری که در جنگ به دست سپاهیان [[حق]] می‌افتد جایز نیست. [[غنیمت]] بودن آن مقدار نیز اختلافی است. بنابر قول به غنیمت بودن، [[اموال]] به غنیمت گرفته شده تنها میان [[مجاهدان]] تقسیم می‌گردد؛ یک سهم به پیاده، دو سهم به کسی که یک اسب با خود آورده و سه سهم به کسی که همراه دو اسب یا بیشتر در [[جنگ]] شرکت کرده است داده می‌شود<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۳۹ ـ ۳۴۲.</ref>. کسی ضامن اموال تلف شده [[باغی]] در جنگ نیست<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۴۱.</ref>، امّا اگر اموال و [[نفوس]] افراد جبهه حق توسط باغی تلف شود، وی ضامن است<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۴۷.</ref>.

اگر باغی گناهی مرتکب شود که موجب ثبوت حد است، مانند [[زنا]]، درصورت دستیابی به وی، [[حدّ شرعی]] بر او جاری می‌شود<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۴۷.</ref>. باغی از کسانی شمرده شده است که خوردن و [[نوشیدن]] [[محرّمات]]، در حال [[اضطرار]] نیز بر آنان روا نیست<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، صفحه ۵۱-۵۲.</ref>.