مبارزه با غلو: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = غلو | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[مبارزه با غلو در سیره معصوم]] - [[مبارزه با غلو در معارف و سیره علوی]] - [[مبارزه با غلو در معارف و سیره امام صادق]] - [[مبارزه با غلو در معارف و سیره رضوی]] - [[مبارزه با غلو در معارف و سیره امام هادی]] | پرسش مرتبط  = }}

یکی از بزرگ‌ترین آفت‌ها و جریانات [[انحرافی]] که [[جامعه اسلامی]] را همواره مورد [[تهدید]] قرار داده است، آفت [[غلو]]<ref>البته غلو یا بزرگ‌شمردن بیش از حد، نسبت به مسائل و موضوعات دینی و بزرگان شریعت، از دیرباز در فکر و اندیشه بشر و پیروان مکاتب الهی رسوخ داشته است. خداوند به اهل کتاب (یهود و نصاری) که درباره برخی انبیای خود فراتر از آنچه هستند، (نبوت در محدوده بندگی خدا) می‌اندیشیدند، می‌فرماید: {{متن قرآن|يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لَا تَغْلُوا فِي دِينِكُمْ وَلَا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ...}}. در سوره آل عمران، آیات ۷۹-۸۰ نیز آمده است: {{متن قرآن|مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِبَادًا لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ * وَلَا يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلَائِكَةَ وَالنَّبِيِّينَ أَرْبَابًا أَيَأْمُرُكُمْ بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ}}. در تفسیر مجمع‌البیان آمده است: گروهی به پیامبر عرض کردند: آیا اجازه می‌فرمایی تا در برابرت سجده کنیم و تو را بپرستیم؟ پیامبر{{صل}} فرمود: هرگز روا نیست که در برابر کسی جز خدا سر فرود آورده و سجده کنید. بلکه پیامبر خود را گرامی دارید و حق او را پاس دارید و هر کس را به حق بشناسید (ر. ک: امین‌الاسلام بن علی فضل بن حسن طبرسی، مجمع‌البیان، ج۲، ص۴۶۶).</ref> و فرا رفتن از محدوده [[دین]] است. باید [[اذعان]] کرد که این [[جریان انحرافی]]، در ضربه زدن به [[مکتب تشیع]]، نقش اساسی داشته است. جریاناتی که از عصر [[مولای متقیان]] [[امام علی]]{{ع}} وجود داشته و در دوره‌های بعدی تداوم یافته است. [[اخبار]] موجود از عصر [[امام علی]]{{ع}} حاکی از آن است که در آن [[زمان]] جمعی از [[غالیان]] توسط امام علی{{ع}} به [[مدائن]] [[تبعید]] شدند و اینان، کسانی بودند که وقتی خبر [[شهادت]] آن حضرت را شنیدند، آن را [[انکار]] کرده و حاضر به پذیرفتن آن نشدند<ref>مقتل علی بن ابی‌طالب{{ع}}، مجله تراثنا، ش۱۲، ص۱۲۱.</ref>.

مانند همین سخن را [[ابراهیم بن شیبه]] و [[سهل بن زیاد]] نیز [[روایت]] کرده‌اند. پاسخ [[امام]] در یکی از این [[اخبار]] مفصل است: ابن‌حسکه، که [[لعنت خدا]] بر او باد، [[دروغ]] گفته است. من او را از [[دوستان]] و [[پیروان]] خود نمی‌دانم، او را چه شده است؟ [[خدا]] لعنتش کند. [[سوگند]] به خدا که [[پروردگار]]، [[محمد]]{{صل}} و [[پیامبران]] پیش از او را جز به [[آیین]] [[یکتاپرستی]] و امر به [[نماز]] و [[زکات]] و [[حج]] و [[ولایت]] نفرستاده و محمد{{صل}} جز به سوی خدا [[دعوت]] نکرده است. ما [[جانشینان]] او نیز [[بندگان خدا]] هستیم و به او [[شرک]] نمی‌ورزیم. اگر او را [[اطاعت]] کنیم، مشمول [[رحمت]] او خواهیم بود و چنانچه از فرمانش [[سرپیچی]] کنیم، گرفتار کیفرش خواهیم شد. ما بر خدا حجتی نداریم، بلکه خداست که بر ما و بر تمام مخلوقاتش [[حجت]] دارد. من از کسی که چنین سخنانی می‌گوید [[بیزاری]] می‌جویم و از چنین گفتاری به [[خدا]] پناه می‌برم. شما نیز از آنان دوری کنید و آنان را در فشار و [[سختی]] قرار دهید و چنانچه به یکی از آنان دست یافتید، سرش را با سنگ بشکنید<ref>ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، اختیار معرفة‌الرجال (رجال کشی)، ص۵۱۹، حدیث ۹۹۷؛ محمد بن حسن الحر عاملی، وسائل‌الشیعه، ج۱۸، کتاب الحدود، ابواب حد المحارب، باب ۷، ص۵۵۴.</ref>.<ref>[[محمد ملک‌زاده|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص۱۹۰.</ref>

== منابع ==