وظیفه شیعیان در برابر شورش سفیانی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[امام باقر]]{{ع}} درباره چگونگی رو به رو شدن با [[شورش]] [[سفیانی]] می‌فرماید: سفیانی در [[بدبختی]] دشمنانتان، بس است و او از نشانه‌های [[پیروزی]] شماست. افزون بر این، آن تبهکار که خروج کند، شما یک یا دو ماه پس از خروج او بدون هیچ [[بیم]] و سختی‌ای می‌مانید تا آنکه [[مردم]] فراوانی غیر از شما را می‌کشد... مردان شما، خود را از او پنهان کنند که [[خشم]] و [[شرارت]] او فقط متوجه [[شیعیان]] ماست؛ اما [[زنان]] واهمه‌ای ندارند، إن شاءالله تعالی. هر یک از شما که بخواهد بیرون رود، به [[مدینه]] یا [[مکه]] یا یکی از [[شهرها]] برود. شما را با مدینه چه کار که [[لشکر]] آن تبهکار، آهنگ آنجا را می‌کند؟ اما به مکه بروید که جایگاه گِرد آمدن شماست و [[فتنه سفیانی]] به اندازه بارداری یک [[زن]] –یعنی نُه ماه- طول می‌کشد و اگر [[خدا]] بخواهد، از آن بیشتر نمی‌شود<ref>الغیبة، نعمانی، ص۳۰۰، ح ۳.</ref>. در [[حدیثی]] دیگر، [[امام صادق]]{{ع}} به [[سدیر]] فرموده است: ای سدیر! در خانه‌ات بنشین و بیرون نیا و تا آن گاه که اوضاع آرام است، آرام بمان و چون خبر رسید که سفیانی خروج کرده است، به سوی ما حرکت کن، حتی اگر با پای پیاده بیایی<ref>بحار الأنوار، ج ۵۲، ص۲۷۰، ح ۱۶۷.</ref>.<ref>ر.ک: [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی ج۷ (کتاب)|دانشنامهٔ امام مهدی ج۷]]، ص۹۹–۱۰۷.</ref>