اوتاد: تفاوت میان نسخه‌ها

* از [[یاران]] برجسته [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}.

* از آن‏جا که "اوتاد" جمع "وتد" به معنای میخ است، به نظر می‌‏رسد این گروه، از مردان بسیار [[خالص]] و دلاور هستند که همچون کوه استوار، در خدمت به آن حضرت به سر می‌‏برند<ref> ر. ک: محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۳۰۰</ref>.

* از [[روایات]] استفاده می‏‌شود که "اوتاد" سی تن از [[یاران]] خاصّ [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} هستند که همواره در خدمت آن حضرت به سر می‌‏برند. هریک از آنان که از [[دنیا]] بروند، فرد [[شایسته]] دیگری [[جانشین]] او می‌‏شود. [[امام صادق]] {{ع}} و [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: " به ناگزیر، برای [[صاحب]] این امر، غیبتی است و به ناگزیر در [[غیبت]] او کناره‌‏گیری است. و نیکو جایگاهی است [[مدینه]]. و با وجود سی نفر ملازم هیچ گونه وحشتی نخواهد بود"<ref>{{عربی|" لَا بُدَّ لِصَاحِبِ‏ هَذَا الْأَمْرِ مِنْ‏ غَيْبَةٍ وَ لَا بُدَّ لَهُ‏ فِي‏ غَيْبَتِهِ‏ مِنْ‏ عُزْلَةٍ وَ نِعْمَ‏ الْمَنْزِلُ‏ طَيْبَةُ وَ مَا بِثَلَاثِينَ‏ مِنْ‏ وَحْشَةٍ‏ ‏‏‏‏"}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۳۴۰، روایت ۱۶؛ شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۱۶۲؛ نعمانی، الغیبة، ص ۱۸۸، ح ۴۱.</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۹۴.</ref>.

اوتاد نام گروهی از [[اصحاب امام زمان]] {{ع}} است. اوتاد به معنای «میخ‌ها» است. در [[قرآن]] آمده است {{متن قرآن|وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا}}<ref>«و کوه‌ها را میخ‌هایی (محکم) نساختیم؟» سوره نبأ، آیه ۷.</ref>.  

این از [[معجزات]] [[قرآن کریم]] است. زیرا اکنون [[دانشمندان]] پس از گذشت سال‌ها از [[نزول]] این [[آیه]] پی به [[راز]] این [[آیه]] برده‌اند. [دانشمندان]] [[کشف]] کرده‌اند که [[زمین]] مانند گویی است که مرکز آن از آهن مذاب پر شده است و در بیرونی‌ترین لایه کره [[زمین]] پوسته‌ای سرد و سخت قرار دارد که قطر آن حدود ۳۰ کیلومتر است و در زیر آن لایه‌ای است به نام «جبه» که تا عمق ۲۹۰۰ کیلومتری امتداد دارد و به مواد خمیری، و در نهایت مذاب هسته [[زمین]] متصل می‌شود. کوه‌ها مانند میخ‌هایی پوسته [[زمین]] را به جبه متصل کرده‌اند. بنا به نظریه زمین‌شناسان همان گونه که کوه‌ها از روی [[زمین]] سر به فلک کشیده‌اند، به همان مقدار هم ریشه در [[زمین]] دوانده‌اند، و اگر این ریشه کوه‌ها نبود، پوسته [[زمین]] بر اثر گردش [[زمین]] و تفاوت چگالی آن با مواد مذاب داخلی، بر روی مواد مذاب به گردش در می‌آمد و موجب اصطکاک میان پوسته و مواد مذاب و گرم شدن پوسته [[زمین]] می‌شد که این امر غیر مسکون شدن کره [[زمین]] را در پی داشت. اکنون با توجه به این [[معجزه]] [[قرآنی]] در توضیح اوتاد می‌توان به اهمیت «اوتاد» که نام گروهی از [[اصحاب]] [[حضرت حجت]] است، پی برد. یعنی می‌توان آنان را واسطه [[آرامش]] [[زمین]] و برقرار حیات موجودات دانست که اگر آنان نبودند، همانا [[زندگی]] [[مردم]] بر روی [[زمین]] غیرممکن بود<ref>ر. ک: ابدال.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۱۲۸.</ref>.