←پانویس
جز (جایگزینی متن - ' ه)' به ' ه)') |
(←پانویس) |
||
| خط ۲٬۶۴۳: | خط ۲٬۶۴۳: | ||
اما به نظر میرسد [[حدیث]] دوم به لحاظ دلالی تام بوده، براساس آن، [[جهاد ابتدایی]] متوقف بر [[اذن امام]] [[معصوم]]{{ع}} نیست؛ مگر آنکه گفته شود [[امام]]{{ع}} در این [[حدیث]] به دنبال پاسخ اصلی نیست؛ زیرا سؤالکننده به [[امامت]] و [[عصمت]] ایشان [[معتقد]] نبوده تا [[امام]] بخواهد بگوید که جهاد، مشروط به [[اذن امام]] [[معصوم]]{{ع}} است.<ref>برخی محققان این ایراد را پاسخ دادهاند. البته به نظر میرسد پاسخ دادهشده وافی به مقصود نیست (محمد مؤمن قمی، کلمات سديدة فی مسائل جديدة، ص۳۴۹ و ۳۵۰).</ref> در این صورت باز هم از طریق اصل [[برائت]] میتوان گفت [[جهاد ابتدایی]] مشروط به [[اذن]] [[معصوم]] نیست؛ زیرا عملاً دلیلی محکم بر [[وجوب]] آن اقامه نشده است، و دلیلی نیز بر [[تحریم]] [[جهاد ابتدایی]] بدون [[اذن امام]] نداریم؛ پس [[اباحه]] آن [[اثبات]] میشود.<ref>ر. ک. [[محمد حسین فاریاب|فاریاب، محمد حسین]]، [[بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت (کتاب)|بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت]]، ص۲۷۶ تا ۲۷۹.</ref>. | اما به نظر میرسد [[حدیث]] دوم به لحاظ دلالی تام بوده، براساس آن، [[جهاد ابتدایی]] متوقف بر [[اذن امام]] [[معصوم]]{{ع}} نیست؛ مگر آنکه گفته شود [[امام]]{{ع}} در این [[حدیث]] به دنبال پاسخ اصلی نیست؛ زیرا سؤالکننده به [[امامت]] و [[عصمت]] ایشان [[معتقد]] نبوده تا [[امام]] بخواهد بگوید که جهاد، مشروط به [[اذن امام]] [[معصوم]]{{ع}} است.<ref>برخی محققان این ایراد را پاسخ دادهاند. البته به نظر میرسد پاسخ دادهشده وافی به مقصود نیست (محمد مؤمن قمی، کلمات سديدة فی مسائل جديدة، ص۳۴۹ و ۳۵۰).</ref> در این صورت باز هم از طریق اصل [[برائت]] میتوان گفت [[جهاد ابتدایی]] مشروط به [[اذن]] [[معصوم]] نیست؛ زیرا عملاً دلیلی محکم بر [[وجوب]] آن اقامه نشده است، و دلیلی نیز بر [[تحریم]] [[جهاد ابتدایی]] بدون [[اذن امام]] نداریم؛ پس [[اباحه]] آن [[اثبات]] میشود.<ref>ر. ک. [[محمد حسین فاریاب|فاریاب، محمد حسین]]، [[بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت (کتاب)|بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت]]، ص۲۷۶ تا ۲۷۹.</ref>. | ||
==جهاد== | |||
به هر کوششی که برای [[بزرگداشت]] [[حق]] انجام گیرد، جهاد گویند<ref>جمعی از نویسندگان، دائره المعارف تشیع، ج۵، ص۵۳۲.</ref>. اگر این [[کوشش]] در قالب [[حرکت]] نظامی باشد، همان نبردهای [[دفاعی]] یا ابتدایی است که [[مسلمانان]] برای [[حفظ دین]] یا گسترش آن در [[پیروی از امام]] و [[رهبر]] خویش انجام میدهند. این واژه، اصطلاحی [[شرعی]] است که [[اسلام]] آن را برای پیکارها به کار برده و بار ارزشی آن آشکار است. پیش از اسلام، از دو واژه برای [[نبرد]] استفاده میکردند: [[غزوه]] و [[حرب]]. واژه شناسان، غزوه را به معنای [[طلب]] میدانند؛ چون نبردهای قبیلهها برای [[غارت]] و کسب روزی انجام میشد. واژه حرب، اعم از غزوه است و بیشتر درباره جنگهای بزرگ بین [[حکومتها]] به کار برده میشود. فرق دیگر این دو واژه، آن است که در غزوه، معمولاً حرکت [[سپاهیان]] و [[حمله]] آنان ناگهانی بود، ولی در حرب، دو [[حکومت]] از [[لشکرکشی]] یکدیگر [[آگاه]] میشدند. البته [[عربها]] واژههای دیگری نیز برای غزوه یا حرب به کار میبردند. برای نمونه، اگر غزوه شب رخ میداد، آن را «البیات» میگفتند. | |||
با توجه به آنچه گذشت، [[زیبایی]] واژه جهاد آشکار میشود. در [[آیهها]] و [[روایتها]]، بیشتر از این واژه استفاده شده است<ref>نک: سوره نساء، آیه ۷۵، ۹۵؛ سوره توبه، آیه ۱۲، ۲۴؛ سوره تحریم، آیه ۹؛ سوره محمد، آیه ۳۱؛ سوره انفال، آیه ۶۵؛ میزان الحکمه، ج۲، صص۸۳۳ - ۸۴۷.</ref>.<ref>[[مهدی غلامی|غلامی، مهدی]]، [[سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم (کتاب)|سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم]]، ص ۶۱.</ref> | |||
== منابع == | |||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:88519034.jpg|22px]] [[مهدی غلامی|غلامی، مهدی]]، [[سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم (کتاب)|'''سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||