اصحاب امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

از [[روایات]] استفاده می‌شود که [[اصحاب امام زمان]]{{ع}} بعد از ظهور از ده هزار نفر کمتر نیست. [[محمد بن مسلم]] از [[امام باقر]]{{ع}} نقل می‌کند که فرمود:... هر گاه برای او [[حضرت مهدی]]{{ع}} ـ ده هزار مرد جمع شد، پس در روی [[زمین]] معبودی به جز [[خدا]] باقی نمی‌ماند...<ref>اعلام الوری، ص۴۳۳</ref>. در اینکه مقصود از این روایات و روایاتی که [[اصحاب]] حضرت را ۳‌۱۳ نفر معین کرده چیست چند احتمال است:

# [[اختلاف]] دو دسته در سرعت ملحق شدن آنها و رسیدن آنان به حضرت مهدی{{ع}} است، به این نحو که ۳‌۱۳ نفر از دیگران زودتر به حضرت ملحق می‌شوند.

==[[اصحاب عام امام مهدی]] ==

پس از گرد آمدن یاران خاص حضرت در آغاز ظهور، نوبت به [[یاوران]] آن حضرت می‌رسد. آنان به طور سریع در [[مکه]] جمع شده، آماده یاری او می‌شوند. شمار یاوران آن حضرت در ابتدا افزون بر ده هزار خواهد شد؛ چنان که [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "[[امام زمان]]{{ع}} خروج نمی‌کند، مگر همراه [[یاران]] نیرومند و [[رشید]]، و این یاران کمتر از ده هزار نفر نیستند"<ref>{{متن حدیث|مَا يَخْرُجُ إِلَّا فِي أُولِي قُوَّةٍ وَ مَا يَكُونُ أُولُو الْقُوَّةِ أَقَلَّ مِنْ عَشَرَةِ آلَافٍ}}؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۵۴، ح۲۰.</ref>؛ آنچه در اینجا باید یادآور شد اینکه بخشی از [[یاران]]، همان [[شیعیان]] واقعی آن حضرتند که در دوران غیبت به شایستگی به [[وظایف]] خود عمل کرده‌اند. در این‌باره [[ابو بصیر]] از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] می‌کند: [[امام]] در [[تفسیر]] این قول [[خدای تعالی]] {{متن قرآن|يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لاَ يَنفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِن قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا}}<ref>"روزی که پاره‌ای از نشانه‌های پروردگارت [پدید] آید، کسی که قبلًا ایمان نیاورده یا خیری در ایمان آوردن خود به دست نیاورده است، ایمان آوردنش سود نمی‌بخشد".</ref>؛ فرمود: یعنی [[خروج قائم]] [[منتظر]] ما، سپس فرمود: ای ابا [[بصیر]]! خوشا به حال شیعیان [[قائم]] ما، کسانی که در غیبتش [[منتظر ظهور]] او هستند و در حال ظهورش نیز [[فرمانبردار]] اویند. آنان [[اولیای خدا]] هستند که نه خوفی بر آنهاست و نه [[اندوهگین]] می‌شوند"<ref>{{متن حدیث|يَعْنِي خُرُوجَ الْقَائِمِ الْمُنْتَظَرِ مِنَّا ثُمَّ قَالَ{{ع}} يَا أَبَا بَصِيرٍ طُوبَى لِشِيعَةِ قَائِمِنَا الْمُنْتَظِرِينَ لِظُهُورِهِ فِي غَيْبَتِهِ وَ الْمُطِيعِينَ لَهُ فِي ظُهُورِهِ أُولَئِكَ أَوْلِيَاءُ اللَّهِ الَّذِينَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُون‏}}؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۵۷.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۲۱۵ - ۲۱۶.</ref>

یاران خاص [[حضرت مهدی]]{{ع}}‏ [[سیصد و سیزده]] نفرند و [[احادیث]] فراوانی در [[ستایش]] این گروه وارد شده است. از ویژگی‌های این یاران این است که بیشتر آنان در سن جوانی‌‏اند و دارای افکاری [[متحد]] و آرایی یکنواخت بوده و دل‏های‏شان به هم پیوسته است. [[حضرت علی]]{{ع}} در این‏ باره فرمود: "همانا [[یاران قائم]]{{ع}} همگی جوانند و پیر میانشان نیست؛ مگر به اندازه [[سرمه در چشم]] یا به قدر نمک در توشه راه و کمترین چیز در توشه راه، نمک است<ref> {{متن حدیث|إِنَ‏ أَصْحَابَ‏ الْقَائِمِ‏ شَبَابٌ‏ لَا كُهُولَ‏ فِيهِمْ‏ إِلَّا كَالْكُحْلِ‏ فِي‏ الْعَيْنِ‏ أَوْ كَالْمِلْحِ فِي الزَّادِ وَ أَقَلُّ الزَّادِ الْمِلْحُ‏‏‏}}، نعمانی، الغیبة، ص۳۱۵، ح ۱۰.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۴۹۳ -۴۹۶؛ [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۰۵.</ref>