عصر امام صادق: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۷۶: خط ۷۶:


== شرایط فکری ‌==
== شرایط فکری ‌==
پدیده‌های [[فکری]] و [[عقیدتی]] همچون زندقه، [[غلوّ]]، اعتزال، [[جبر]] و شیوه‌های جدیدی که در اثر ظهور این پدیده‌های فکری در فهم [[رسالت الهی]] در عرصه‌های [[فقه]] و [[تفسیر]] [[حدیث]] و [[تفسیر قرآن]] در [[عصر امام صادق]]{{ع}} به نقطه اوج خود رسیده بود، زاییده شرایطی که امام{{ع}} در آن می‌زیسته نبوده و یکباره به وجود نیامده بود. بلکه وجود این پدیده‌های [[فکری]] به خطّی که [[امویان]] و قبل از آنها، خلفایی که از راه و روش اهل بیت{{عم}} دوری گزیده و در طول بیش از یک [[قرن]]، راه‌های دیگری در پیش گرفته بودند، بازگشت می‌کند.
پدیده‌های [[فکری]] و [[عقیدتی]] همچون زندقه، [[غلوّ]]، اعتزال، [[جبر]] و شیوه‌های جدیدی که در اثر ظهور این پدیده‌های فکری در فهم [[رسالت الهی]] در عرصه‌های [[فقه]] و [[تفسیر]] [[حدیث]] و [[تفسیر قرآن]] در عصر امام صادق{{ع}} به نقطه اوج خود رسیده بود، زاییده شرایطی که امام{{ع}} در آن می‌زیسته نبوده و یکباره به وجود نیامده بود. بلکه وجود این پدیده‌های [[فکری]] به خطّی که [[امویان]] و قبل از آنها، خلفایی که از راه و روش اهل بیت{{عم}} دوری گزیده و در طول بیش از یک [[قرن]]، راه‌های دیگری در پیش گرفته بودند، بازگشت می‌کند.


آنان تصویری [[دروغین]] از [[دین]] به نسل‌ها ارائه کردند که جز وسیله توجیهی در دست [[حکام]] نبوده که به وسیله این نسخه جدید از [[اسلام]]، به حمایت از [[سلطه]] و [[سیطره]] خود پرداخته و به فراخور سیاست‌هایشان بر ضدّ [[مستضعفان]]، از آن استفاده کنند. شرایط به گونه‌ای شد که [[مردم]] فقط چهره‌ای [[زشت]] و غیر قابل تحمّل از دین می‌دیدند و پدیده فکری زندقه و بی‌دینی عکس‌العمل چنین [[انحرافی]] بوده است؛ چراکه پس از استفاده ابزاری [[حاکمان]] از دین و به وجود آمدن محیط [[دینی]] مضطرب و آکنده از مفاهیم غلط، [[تفکر]] زندقه رواج بسیاری یافت.
آنان تصویری [[دروغین]] از [[دین]] به نسل‌ها ارائه کردند که جز وسیله توجیهی در دست [[حکام]] نبوده که به وسیله این نسخه جدید از [[اسلام]]، به حمایت از [[سلطه]] و [[سیطره]] خود پرداخته و به فراخور سیاست‌هایشان بر ضدّ [[مستضعفان]]، از آن استفاده کنند. شرایط به گونه‌ای شد که [[مردم]] فقط چهره‌ای [[زشت]] و غیر قابل تحمّل از دین می‌دیدند و پدیده فکری زندقه و بی‌دینی عکس‌العمل چنین [[انحرافی]] بوده است؛ چراکه پس از استفاده ابزاری [[حاکمان]] از دین و به وجود آمدن محیط [[دینی]] مضطرب و آکنده از مفاهیم غلط، [[تفکر]] زندقه رواج بسیاری یافت.


اگر بخواهیم [[افکار]] منحرفی را که در [[عصر امام صادق]]{{ع}} در [[جامعه]] منتشر شده بود بشناسیم، اوّل لازم است پیش‌زمینه‌هایی که [[امّت]] را به این تشویش و آشفتگی [[اعتقادی]] رسانده بود بشناسیم.
اگر بخواهیم [[افکار]] منحرفی را که در عصر امام صادق{{ع}} در [[جامعه]] منتشر شده بود بشناسیم، اوّل لازم است پیش‌زمینه‌هایی که [[امّت]] را به این تشویش و آشفتگی [[اعتقادی]] رسانده بود بشناسیم.


=== [[تحریف]] مصادر [[تشریع]] و تاریخ ===
=== [[تحریف]] مصادر [[تشریع]] و تاریخ ===
خط ۱۱۸: خط ۱۱۸:


== نیازهای دوره [[حضرت امام صادق]]{{ع}}‌ ==
== نیازهای دوره [[حضرت امام صادق]]{{ع}}‌ ==
پس از آشنایی با مظاهر [[فساد]] و [[انحرافی]] که در [[عصر امام صادق]]{{ع}} همه عرصه‌های [[زندگی]] [[مردم]] را اشغال کرده بود می‌توان عمق فاجعه‌ای را که [[امام صادق]]{{ع}} از ابتدا با آن روبرو بود [[درک]] کرد.
پس از آشنایی با مظاهر [[فساد]] و [[انحرافی]] که در عصر امام صادق{{ع}} همه عرصه‌های [[زندگی]] [[مردم]] را اشغال کرده بود می‌توان عمق فاجعه‌ای را که [[امام صادق]]{{ع}} از ابتدا با آن روبرو بود [[درک]] کرد.


[[امام]]{{ع}} در برهه پایانی [[حکومت امویان]] به شرایطی دست پیدا کرد که در آن به سبب [[ضعف]] [[دولت اموی]]، مراقبت‌ها قدری کمتر شده بود و امام صادق{{ع}} به روشنی می‌دید که بخش اعظم [[جامعه اسلامی]] دستخوش [[انحراف]] و دوری از زندگی واقعی گردیده‌اند، ارزش‌های [[جاهلی]] دوباره پا به عرصه وجود نهاده و قواعد [[بیگانه]] از [[دین]] در فهم قرآن و [[سنت]] راه یافته و مضمون و جوهره آن را وارونه کرده است، آن حضرت مشاهده می‌کرد که اوضاع در اواخر عصر [[اموی]] که [[روزگار]] [[رشد]] مکاتب فکری و جریانات سیاسی دور از [[اسلام]] بود روزبه‌روز بحرانی‌تر شده و [[اکثریت]] قریب به اتفاق مردم در اثر مشاهده [[ستم]] و بیدادی که بر هر دادخواه و معترضی که سر [[مخالفت]] با دستگاه [[منحرف]] از دین [[بنی امیه]] را داشت روا داشته می‌شد به [[امید]] و آرزوی نابودی بنی امیه [[دل]] خوش کرده و کنج [[عزلت]] گزیده بودند. امام صادق{{ع}} همه این مسائل را به دقت مورد بررسی قرار داده و با حوصله تمام شروع به حل کردن آنها نمود.
[[امام]]{{ع}} در برهه پایانی [[حکومت امویان]] به شرایطی دست پیدا کرد که در آن به سبب [[ضعف]] [[دولت اموی]]، مراقبت‌ها قدری کمتر شده بود و امام صادق{{ع}} به روشنی می‌دید که بخش اعظم [[جامعه اسلامی]] دستخوش [[انحراف]] و دوری از زندگی واقعی گردیده‌اند، ارزش‌های [[جاهلی]] دوباره پا به عرصه وجود نهاده و قواعد [[بیگانه]] از [[دین]] در فهم قرآن و [[سنت]] راه یافته و مضمون و جوهره آن را وارونه کرده است، آن حضرت مشاهده می‌کرد که اوضاع در اواخر عصر [[اموی]] که [[روزگار]] [[رشد]] مکاتب فکری و جریانات سیاسی دور از [[اسلام]] بود روزبه‌روز بحرانی‌تر شده و [[اکثریت]] قریب به اتفاق مردم در اثر مشاهده [[ستم]] و بیدادی که بر هر دادخواه و معترضی که سر [[مخالفت]] با دستگاه [[منحرف]] از دین [[بنی امیه]] را داشت روا داشته می‌شد به [[امید]] و آرزوی نابودی بنی امیه [[دل]] خوش کرده و کنج [[عزلت]] گزیده بودند. امام صادق{{ع}} همه این مسائل را به دقت مورد بررسی قرار داده و با حوصله تمام شروع به حل کردن آنها نمود.
۱۲۹٬۷۴۳

ویرایش