سرگذشت زندگی امام علی: تفاوت میان نسخه‌ها

پس از جنگ نهروان، امام{{ع}} [[کوفیان]] را به [[جهاد]] با معاویه ترغیب کرد. آنها به بهانه‌های واهی از [[تمکین]] سرباز زدند. از طرفی مردان [[شام]] در [[فرمان‌برداری]] از معاویه یک‌دل بودند. سال‌های ۳۹ و ۴۰ هجری برای امام سال‌هایی تلخ بود. معاویه گروه‌هایی را برای دست‌اندازی و ترساندن [[مردم]] به [[عراق]] می‌فرستاد. آنان به [[ستم]] و [[قتل]] و [[غارت]] [[مردمان]] می‌پرداختند و در [[کوفه]] کسی به ندای امام پاسخ نمی‌داد. امام{{ع}} در فرازهای زیادی به نکوهش کوفیان در [[سستی]] و [[فرار از جنگ]] پرداخته است<ref>ر.ک: نهج البلاغه، خطبه‌های ۲۵، ۲۷، ۳۰، ۶۹ و حکمت ۲۵۳.</ref>. کار به جایی رسیده بود که سپاهیان معاویه به راحتی در [[شهرها]] حاضر می‌شدند و به نوامیس مردم هتک حرمت می‌کردند. علی{{ع}} از دست مردم [[خون]] [[دل]] می‌خورد و [[شکایت]] به [[خدا]] می‌برد و گاه اگر کسی از [[اهل]] راز را می‌دید با او به درد دل می‌نشست، چنان‌که با [[کمیل]] درد دل می‌کند<ref>ر.ک: [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص۵۷۱-۵۸۶.</ref>.