مالک بن نسیر بدی کندی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''مالک بن نسیر بدی کندی'''، یکی از نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. او جزء کسانی بود که خیمه‌ها و لباس‌های امام حسین {{ع}} و [[خاندان امام حسین|خاندان]] و [[اصحاب امام حسین|اصحاب]] را [[غارت]] کرده‌اند. او توسط [[مختار ثقفی]] دستگیر و دست و پایش قطع شد.

[[مالک بن نسیر]] بدی کندی، یکی از سربازان عمر بن سعد بود که در [[کربلا]] در مقابل سپاهیان امام حسین{{ع}} ایستاد. او جزء کسانی بود که خیمه‌ها و لباس‌های آن حضرت و [[خاندان]] و [[اصحاب]] را [[غارت]] کرده‌اند. مالک بن نسیر از بنی [[بداء]] و از [[قبیله کنده]] بود<ref>تاریخ طبری، جلد۵، ص۴۴۸؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۰.</ref>.

[[روز]] دوم محرم سال ۶۱ هجری کاروان امام حسین{{ع}} به [[نینوا]] رسید و [[لشکر]] [[عمر سعد]] به [[فرماندهی]] [[حر بن یزید ریاحی]] در مقابل ایشان صف کشید. در این هنگام مالک بن نسیر بدی کندی که حامل نامه‌ای از طرف [[عبیدالله بن زیاد]] بود به هر دو لشکر نزدیک شد. او به حر بن یزید ریاحی و لشکرش [[سلام]] کرد اما به کاروان امام حسین{{ع}} اعتنایی نکرد. نامه را به دست حر داد. حر نامه را خواند. در نامه عبیدالله بن زیاد به حر نوشته بود که بر کاروان [[ابا عبدالله]]{{ع}} سخت بگیرد و آنها را در سرزمین بی‌آب و علفی متوقف سازد. [[ابن زیاد]] متذکر شده بود که حامل نامه بر نحوه اجرای [[حکم]] [[نظارت]] خواهد داشت<ref>الاخبارالطول، ص۲۵۱؛ تاریخ طبری، ج ۵؛ ارشاد، ج۲، ص۸۱-۸۴؛ مقتل الحسین خوارزمی ج۱، ص۳۳۴</ref>.

در این هنگام یزید بن زیاد بن مهاجر از یاران امام که هم‌قبیله‌ای مالک بن نسیر بدی کندی بود او را [[شناخت]] و به او گفت: «مادرت به عزایت بنشیند. این چه نامه‌ای است که تو آورده‌ای؟!». مالک بن نسیر بدی کندی گفت: «از پیشوای خود [[فرمان]] برده‌ام و بر [[بیعت]] خویش مانده‌ام».

یزید بن زیاد بن مهاجر پاسخ داد: «[[اشتباه]] کرده‌ای، [[معصیت خدا]] نمودی و از پیشوایت در راه نابودی خودت فرمان برد‌ه‌ای. ننگ برای خود آفریده‌ای و [[آتش دوزخ]] را خریداری نموده‌ای. پیشوای تو چه پیشوای [[پلیدی]] است. او از زمره همان [[پیشوایان]] به سوی [[دوزخ]] است که [[خداوند]] در [[قرآن]] در مورد آنها می‌فرماید: ما آن [[قوم]] را پیشوایان ضلالت و [[دعوت]] به [[دوزخ]] قرار دادیم و [[روز قیامت]] هیچ کس از عذاب دوزخ]] [[نجات نخواهد یافت»<ref>الامامه و السیاسه، ص۲۴۹؛ الاخبارالطول، ص۲۹۹؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۴۰۸؛ العقد الفرید، ج۴، ص۳۷۹</ref>.

 

در [[روز عاشورا]] [[مالک بن نسیر]] بدی کندی سر از بدن بی‌جان [[عمرو بن جناده انصاری]] جدا کرد و سپس سر را به سوی خمیه‌گاه [[امام حسین]]{{ع}} پرتاب کرد<ref>الفتوح، ج۵، ص۱۱۰، مقتل الحسین، ج ۲، ص۲۵-۲۶؛ اعیان الشیعه، ج ۴، ص۲۲۴.</ref>.

 

عصر عاشورا پس از [[شهادت]] همه [[اصحاب]] و [[خاندان]]، [[شمر بن ذی الجوشن]] به همراه چند تن از جمله مالک بن نسیر بدی کندی اطراف [[امام]] را احاطه کردند. مالک به آن حضرت [[دشنام]] داد و شمشیری بر سر امام زد به طوری که کلاهخود آن حضرت دو نیم شد و به [[زمین]] افتاد و [[خون]] از سر ایشان جاری شد. مالک سپس کلاهخود را ربود. امام رو به او کرد و فرمود: «هر چه در آن می‌گذاری، می‌خوری یا می‌آشامی، گوارایت مباد. [[خداوند]] تو را با [[ستمگران]] [[محشور]] کند»<ref>انساب الاشراف، ج۳، ص۴۰۸؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۴۸؛ الکامل فی التاریخ، ج ۴، ص۷۵؛ تجارب الامم، ج ۲، ص۱۷۸-۱۷۹</ref>. او بر اثر این [[نفرین]] به [[فقر]] شدید دچار شد.

پس از [[شکست]] [[شورشیان]] در میدان سبیع و [[پیروزی]] [[ابراهیم بن مالک اشتر]] فرمانده سپاه مختار ثقفی، غائله اشرافِ [[کوفه]] سرکوب شد و آنان به [[بصره]] گریختند. در این [[نبرد]] عده زیادی [[اسیر]] شدند. مختار همچنان در پی دست یافتن به [[قاتلان امام حسین]]{{ع}} بود.

مالک بن نسیر البدی، [[عبدالله بن اسید جهنی]] و [[حمل بن مالک]] محاربی از [[ترس]] [[انتقام]] مختار در [[قادسیه]] پنهان شدند.

به دستور مختار، مالک بن عمرو نهدی که از سران اصحابش بود، به سوی آنان رفت. مالک بن عمرو نهدی آنان را دستگیر کرد و به کوفه آورد. چون آنان را گرفته و نزد مختار آوردند، گفتند ما را به [[زور]] به [[کربلا]] بردند. مختار به [[مالک بن نسیر]] البدی گفت: «ای [[ملعون]]! اگر تو را به زور و [[ستم]] به کربلا برده بودند، آیا به زور هم به تو گفته بودند که کلاه [[امام حسین]]{{ع}} را بربایی؟».

البته بنا بر برخی گزارش‌های [[تاریخی]]، دستانش فلج شد و عقلش کم و کاستی پیدا کرد. وی در جریان [[قیام مختار]]، دستگیر شد و مختار، دستور داد که دست‌ها و پاهایش را قطع کنند و رها گردد تا بمیرد<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص۷۵۹؛ مرضیه محمدزاده|محمدزاده، مرضیه، دوزخیان جاوید (کتاب)|دوزخیان جاوید، ص۲۴۵-۲۴۷.</ref>.