بنی‌لخم: تفاوت میان نسخه‌ها

بنی‌لخم (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۲

۶٬۶۰۳ بایت اضافه‌شده ، ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۰٬۱۲۹

ویرایش

@@ خط ۲۶: / خط ۲۶: @@
 از سکونتگاه‌های امروزین [[بنی لخم]] می‌‌توان از غور، [[بئر]] السّبع و مأدبا در [[فلسطین]] اشاره کرد که به ترتیب [[مساکن]] گروهی از [[مردم]] [[لخم]] از [[طوایف]] المساعید و بنی نبهان و غنیمات -از شاخه‌های بنی غنیم (غنم)- قرار گرفته است به علاوه این که تمیمیون هم از دیگر شاخه‌های این [[قوم]] و از تبار تمیم بن مالک داری صحابی هستند که در بلاد [[الخلیل]]، [[نابلس]]، بئر السبع و [[کرک]] (مجالی) و... متفرق‌اند<ref>بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج‏۳، ص۲۴۳.</ref>. منطقه ریف [[مصر]] -از مناطق حاکمیتی اسیوط- هم، از دیگر منازل حال حاضر برخی ار لخمی‌های ساکن مصر، موسوم به «بنی مر» دانسته شده است<ref>بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج‏۳، ص۲۴۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]</ref>
+==بنی لخم و [[تاریخ]] [[جاهلی]] این قوم==
+[[لخمی‌ها]] در سده‌های نخستین میلادی در پی [[سیل عرم]] و ویرانی [[سد مأرب]]<ref>محسن امین، اعیان الشیعه، ج۱، ص۱۹۴؛ بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۳، ص۲۴۲.</ref>، همراه با [[قبایل]] [[جذام]] و عامله و [[غسان]] به نواحی شمالی [[جزیرة العرب]] و [[شام]] وارد شده بودند<ref>سمعانی، الانساب، ج۳، ص۲۲۴.. بر اساس برخی روایات منتسب به پیامبر{{صل}} نیز، از لخم و جذام و عامله و غسان، به عنوان چهار قبیله سبئی که از یمن به شام کوچیده و در آن سرزمین منزل گزیده‌اند، نام برده شده است. (ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۳۹؛ مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۲، ص۴۷؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۲، ص۱۵۹)</ref>و در دایره وسیعی از این [[سرزمین]] که مناطقی همچون [[عراق]] –بخصوص [[حیره]]- و شام<ref>حسن بن احمد همدانی، صفه جزیره العرب، ص۱۲۹ و ۱۳۱؛ حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۲۲۹؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۱۲.</ref> و فلسطین<ref>حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۵۴؛ [[زرکلی]]، الاعلام، ج۵، ص۲۴۱؛ عمر [[رضا]] کحاله، معجم [[قبائل]] العرب، ج۳، ص۱۰۱۲.</ref> و به‌ویژه مناطق میانی [[رمله]] و مصر در [[جفار]]<ref>حسن بن احمد همدانی، صفه جزیره العرب، ص۱۲۹؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۱۱.</ref> را شامل می‌‌شد، متفرق شدند. بر پایه برخی از گزارش‌ها، از عصر توراتی تا [[سال نهم هجرت]] و همزمان با [[غزوۀ تبوک]]، این [[قبیله]] در بخش‌های بزرگی از [[شام]] -از جمله بلقا و جنوب [[فلسطین]]- در مجاورت قبیله‌های [[جذام]] و عامله می‌زیسته است<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۳۶۸؛ نیز نک‍: محمد تقی فقیه، جبل عامل فی التاریخ، ص۸۳-۸۴.</ref>. لخمی‌هایی که در [[حیره]] [[عراق]] ساکن شدند، بعدها موفق به تشکیل [[حکومتی]] در این منطقه شدند که به نامشان «[[لخمیان]]» یا «[[آل]] منذر» نام گرفت. در بارۀ [[هجرت]] لخمیان از [[سرزمین]] آباء و اجدادی خود، [[یمن]]<ref>سمعانی، الانساب، ج۵، ص۱۳۲؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۱۳۰.</ref>، به مناطق دیگر، روایتهای مختلفی نقل شده است. بنا بر روایتی، [[لخم بن عدی بن مره]] از اولین کسانی بود که قبل از [[سیل عرم]]، به سبب [[اختلاف]] با پسر کوچکترش، از یمن خارج شد. لخمیان پس از این خروج که همزمان با [[مهاجرت]] قبیلۀ [[ازد]] از یمن انجام گرفت، ابتدا به بلاد [[عک]] رفتند، ولی چون از آنها [[شکست]] خوردند، از آنجا به اطراف شام و جاهای دیگر رفتند<ref>ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۲، ص۱۹۵.</ref>. اما بر اساس روایتی دیگر، این خروج در [[زمان]] [[حکومت]] تبع [[ابو کرب]] در یمن، معاصر با حکومت [[اردشیر]] بهمن در [[ایران]]، انجام گرفت و بر اساس آن گروههایی از لخم و جذام، به دستور تبع، در حیره باقی ماندند<ref>ابن جوزی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱، ص۴۱۶؛ ابن خلدون، تاریخ، ج۲، ص۲۸۴.</ref>. گزارش دیگر نیز حاکی از آن است که [[ربیعة بن نصر لخمی]] پدر بزرگ [[نعمان بن منذر]] با کمک [[قوم]] خود و کهلانیانی که در [[طاعت]] او بودند، بر [[پادشاهی]] [[حمیر]] خروج کرد و حکومت را از آنان ربود. او حکومت تمام یمن را به‌دست گرفت و روزگاری را به پادشاهی سپری کرد. در این ایام، او شبی خوابی هولناک دید و [[منجمان]] و [[ساحران]] را جهت تعبیر خوابش جمع کرد. آنان [[ربیعه]] را در تعبیر خوابش به «[[شق]]» و «سطیح» رهنمون شدند. پس [[ربیعه]] در پی این دو فرستاد و آنچه در [[خواب]] دیده بود به آنان گفت. این دو در [[تعبیر خواب]] او از چیره شدن [[سپاهیان]] [[حبشه]] بر [[یمن]] و سپس [[پیروزی]] [[ایرانیان]] بر آنان گفتند و سپس از ظهور [[پیامبری]] بعد از آن خبر دادند. ربیعة بن نصر با شنیدن این سخنان، سخت نگران شد و خواست [[فرزندان]] و [[خواص]] [[خویشاوندان]] خود را از [[یمن]] بیرون ببرد. از این رو، پسرش عمرو را نزد [[یزدگرد بن شاپور]] یا به نقلی [[شاپور ذوالاکتاف]] فرستاد و شاپور او را در [[حیره]] اسکان داد. عمرو، پس از استقرار در حیره، [[برادران]] و افراد خاندانش را هم به منطقه وارد کرد و بدین ترتیب آل لخم به حیره منتقل شدند و خود را به [[ایرانیان]] پیوند دادند<ref>دینوری، الاخبار الطوال، ص۵۴.</ref>. آنان، بعدها [[حکومتی]] به نام آل منذر ([[لخمیان]]) را در این منطقه تشکیل دادند.<ref>ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۸۸؛ ابن خلدون، تاریخ، ج۲، ص۳۰۲.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]</ref>
 == منابع ==