انتقادپذیری: تفاوت میان نسخه‌ها

باز بودن فضای نقد و انتقاد از برنامه‌ها و امور جاری در [[جامعه اسلامی]]، خود را در امور مختلف [[سیاسی]]- [[اجتماعی]] نشان می‌دهد و امری است پذیرفته. نبود [[آزادی]] برای [[جوامع]] استبدادی است نه [[حاکمیت اسلامی]] که هیچ نسبتی با [[استبداد]] ندارد، به تعبیر «آمارتیا سن»، [[قحطی]] ویژه کشورهای سلطنتی کهن، جوامع استبدادی جدید، دیوان‌سالاری‌های نوین استبدادی، [[اقتصاد]] [[استعماری]] تحت [[سلطه]] امپریالیست‌های شمال، [[رهبران]] [[مستبد]] و نظام‌های تک حزبی است که غیرقابل [[تحمل]] است. قحطی هرگز در کشوری مستقل، در کشوری که مرتباً در آن [[انتخابات]] انجام می‌شود، در کشوری که دارای [[احزاب]] [[مخالف]] است که می‌توانند علناً انتقاد کنند و اجازه می‌دهند که روزنامه‌ها آزادانه گزارش دهند و [[منطق]] سیاست‌های [[دولت]] را فارغ از سانسور گسترده زیر سؤال ببرند، [[مشاهده]] نشده است<ref>آمارتیا سن، توسعه یعنی آزادی، ص۲۸۰.</ref><ref>[[سید کاظم سیدباقری|سیدباقری، سید کاظم]]، [[آزادی سیاسی از منظر قرآن کریم (کتاب)|آزادی سیاسی از منظر قرآن کریم]]، ص ۱۸۰.</ref>

یکی از [[سجایای اخلاقی]]، پذیرش [[تذکر]] یا [[انتقاد]] دیگران است. اگرچه ممکن است انتقاد با [[بدگویی]] درآمیزد، اما [[انسان]] [[آزاده]] آن را پلی برای رفع نقایص خود یا گروه وابسته به خود می‌سازد. هرچه یک فرد یا یک [[جامعه]] از [[خوی]] [[استبدادی]] و از [[خودمحوری]] دورتر باشد، راحت‌تر انتقاد از عملکرد خویش را می‌‌پذیرد.

[[امام علی]]{{ع}} در [[خطبه ۲۱۶]] [[نهج‌البلاغه]] می‌‌فرمایند: «درباره من اینطور [[فکر]] نکنید که اگر مراعات حقی را به من گوشزد کنید برایم گران است و [[احساس]] سنگینی می‌کنم، یا دربند آنم که مرا بزرگ شمارید؛ زیرا کسی که شنیدن سخن [[حق]] یا عرضه شدن [[عدالت]] بر او سخت باشد، عمل کردن بدان برایش مشکل‌تر خواهد بود. بنابراین از گفتن سخن حق یا اظهارنظر عادلانه [[پرهیز]] نکنید. من خود را [[برتر]] از آنکه [[اشتباه]] کنم نمی‌دانم و خود را [[مصون از خطا]] نمی‌بینم، مگر آنکه [[خداوند]] حفظم کند».<ref>[[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|سبک زندگی]]، ص ۸۵</ref>