الهام در اخلاق اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

بنابراین، [[الهام]] که بدون [[شک]] یکی از مصداق‌های بارز خوبی است، از جانب [[خداوند متعال]] است؛ ولی از آنجاکه طی مراحل وجود، حرکتی واقعی است که متحرک بدون طی هر مرحله به مراحل پس از آن دست نمی‌یابد، [[انسان]] باید با [[انتخاب]] و [[اختیار]] خود شرایط افاضه [[خیرات]] را فراهم کند. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ}}<ref>«او را از پیش رو و پشت سر فرشتگانی پیگیرند که به فرمان خداوند، نگهبان وی‌اند» سوره رعد، آیه ۱۱.</ref>.

نتیجه آنکه هرچند [[الهام]] از جانب خداست، بدون پیدایش صلاحیت در [[انسان]] که با تلاش کوشش خود او فراهم می‌آید، افاضه نمی‌شود.

بر مبنای این آموزه [[قرآنی]] است که [[ائمه]] {{ع}} در [[مقام]] [[ستایش]]، بر انتساب [[الهام]] به [[خدا]] به عنوان یکی از ستودگی‌های آن ذات مقدس، انگشت تأکید نهاده‌اند.

[[امام سجاد]] {{ع}} در [[مناجات]] محبين عرض می‌کند: "ای کسی که [[انوار]] مقدسش پیوسته تابان است و تابش [[نور]] چهره‌اش [[قلوب]] [[عارفان]] را به هیجان آورده است"<ref>{{متن حدیث|يا من انوار قدسة لا تزال شارقة و سبحات نور وجهه القلوب عارفيه شائقه}}؛ صحیفه سجادیه، مناجات محبین، شماره ۱۹۰، ص۴۱۴.</ref>.