تجربه دینی در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

واژۀ "[[تجربه]]" به معنای [[آزمایش]] است و [[دین]] در اصطلاح [[دانشمندان اسلامی]]، مجموعه‌ای از [[عقاید]]، [[اخلاق]] و [[قوانین]] است که ریشه در [[فطرت آدمی]] دارد و همۀ [[انسان‌ها]] می‌توانند آن را تجربه کنند. [[اعتقادات]]، بنیان دین‌اند و [[اخلاق]] و [[احکام]]، فروع آن<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه، ص۱۷۸ ـ ۱۷۹.</ref>. [[تجربۀ دینی]] به معنای مطلق [[احساس]] که حالتی انفعالی است، گفته می‌‌شود<ref>ر.ک: تجربۀ دینی و گوهر دین‌، ۲۳.</ref>. برخی از دانشمندان غرب، مفهوم [[وحی]] را [[توسعه]] داده و آن را همان ارتباطات معنوی [[بشر]] یا "[[تجربه دینی]]" دانسته‌اند<ref>ر.ک: [[حسین علوی مهر|علوی مهر، حسین]]، [[مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن (کتاب)|مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن]]، ص۱۳۳.</ref>. مراد از [[دینی]] بودن تجربه آن است که در عرصۀ مسائل دینی پدید می‌آید و برای وصف آن از مفاهیم دینی استفاده می‌‌شود<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه، ص۱۷۸.</ref>. به تعبیری تجربۀ دینی به معنای احساس [[وابستگی]] انسان‌ها به موجودی متعالی و فرا بشری است و‌ هر‌‌گو‌‌‌نه توجه خاص به عالم بالا و [[معنویت]]، مشاهده و ارتباط با عالم غیب و ماورا و احساس [[حضور قلب]] و بریدن از دنیای مادی را برای [[انسان‌‌ها]] شامل می‌‌شود. تجر‌‌بۀ دینی، [[درک]] [[حقایق]] فراتر از جهان مادی و رسیدن به [[شهود حقایق]] عالم با چشم [[باطنی]] است.