مبانی اقتصادی در معارف و سیره معصوم: تفاوت میان نسخه‌ها

به تعبیر دیگر نگاه [[آموزه‌های دینی]] در [[تولید]]، بر [[قناعت]] و بسنده‌کردن بر حداقل نیست، بلکه در آنجا بر تلاش حداکثریِ ضابطه‌مند برای تولید و [[تغییر]] وضعیت موجود برای فرد و [[جامعه]] است. تنها در [[مصرف]] است که باید به حداقل بسنده کرد و [[سرمایه]] را در جهت افزایش تولید به کار گرفت. پس از نگاه [[دینی]]، میان سخت‌کوشیِ آباد‌کردنِ [[دنیا]] برای [[خدمت به مردم]]، با مصرف [[اشرافی‌گری]] و زراندوزیِ خودخواهانه تفاوت از [[زمین]] تا [[آسمان]] است و به لحاظ [[ارزش‌های دینی]]، اینجا [[مرز]] [[ایثار]] و [[استثمار]] است.

امروزه [[مصرف‌گرایی]] یکی از آفت‌های [[رشد اقتصادی]] شمرده می‌شود؛ چون مصرف، جهت‌دهنده تولید است و تولید و مصرف در کنار هم جهت‌گیریِ [[سرمایه‌گذاری]] را مشخص می‌کنند<ref>کتاب همایش، اولین همایش اقتصاد مقاومتی، ص۱۸.</ref>. اگر مصرف بی‌رویه باشد، بخشی از سرمایه که باید هزینۀ تولید شود، هزینۀ مصرف می‌شود؛ درنتیجه تولید و سرمایه‌گذاری کاهش می‌یا‌بد و [[زیان]] اقتصادی، بلکه چه بسا [[فقر اقتصادی]] را در پی خواهد داشت و تأثیر آن بر همۀ ابعاد [[زندگی]] فرد و جامعه، حتی در [[آسایش]] و [[آرامش روانی]] و [[عبادت]] و [[بندگی]] نمود می‌یابد. شاید به همین جهت بوده که [[پیامبر]]{{صل}} [[فقر]] را پرتگاه [[کفر]] دانسته است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۳۰۷، ح‌۴؛ سند روایت به اعتقاد مجلسی معتبر است (محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۱۰، ص۱۶۵).</ref> و [[امیرمؤمنان]]{{ع}} آن را موجب سلب اعتبار [[اجتماعی]] معرفی کرده است<ref>عبدالواحد بن محمد تمیمی آمدی، غرر الحکم و دررالکلم، ص۴۰۵، ش۹۲۷۷؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۷۲، ص۴۷ ({{متن حدیث|... الْفَقِيرُ حَقِيرٌ لَا يُسْمَعُ كَلَامُهُ وَ لَا يُعْرَفُ مَقَامُهُ}}).</ref>. در برابر، قناعتِ در مصرف را سرمایه ماندگار دانسته است<ref>نهج‌البلاغه، حکمت ۴۷۵ (محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۵، ص‌۲۷۸، ح‌۲۰۵۰۸).</ref>؛ زیرا با مصرف به‌اندازه توان تولید مناسب و رشد اقتصادی خود را افزایش می‌دهد و از آفت‌ها به‌دور می‌ماند که ویژگی آن، ضمن داشتن زیرساخت‌های [[استوار]] و پویا، سود‌مندی [[سرمایه]] برای صاحب سرمایه و دیگران است؛ چنان‌که آن حضرت، با این ویژگی، چنین سرمایه‌ای را بنیان نهاده، از [[سود]] آن، [[کفاف]] زندگی‌اش را تأمین می‌کرد و افراد فراوان نیز از آن بهره می‌بردند که به آن پرداخته خواهد شد<ref>ر.ک: فصل سوم، عنوان «زراعت امیرمؤمنان» و عنوان «وقفی‌های معصومان».</ref>. با توجه به این مطالب، [[مصرف]] به‌اندازه ([[قناعت]]) که مقوّم اثباتی «مصرف [[پاک]]» یا «مصرف گوارا» است، از مبانی مصرفی در [[معیشت]] [[اقتصادی]] است.<ref>[[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره معیشتی معصومان (کتاب)|سیره معیشتی معصومان]]، ص ۱۴۸</ref>

== منابع ==