محمد بن علی شلمغانی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
(←پانویس) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
*مردم پس از صدور لعن شلمغانی، نزد [[حسین بن روح]] رفته گفتند: "خانههای ما از آثار شلمغانی انباشته است؛ چه کنیم؟ وی گفت: نظر من، درباره کتابهای او همان چیزی است که [[امام عسکری]]{{ع}} درباره کتابهای بنی فضّال فرمود: " اعتقادات آنان را کنار گذارید و آنچه نقل کردهاند، بپذیرید"<ref> شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۸۷.</ref>. | *مردم پس از صدور لعن شلمغانی، نزد [[حسین بن روح]] رفته گفتند: "خانههای ما از آثار شلمغانی انباشته است؛ چه کنیم؟ وی گفت: نظر من، درباره کتابهای او همان چیزی است که [[امام عسکری]]{{ع}} درباره کتابهای بنی فضّال فرمود: " اعتقادات آنان را کنار گذارید و آنچه نقل کردهاند، بپذیرید"<ref> شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۸۷.</ref>. | ||
*[[شیخ طوسی]] سبب کشته شدن شلمغانی را چنین دانسته است: زمانی که [[ابو القاسم حسین بن روح]] او را آشکارا نفرین کرد و همه جا شهرت یافت و مردم از وی دوری جستند، تمام شیعیان از او برحذر بودند؛ به طوری که نتوانست به نیرنگهای خود ادامه دهد. روزی در محفلی که سران [[شیعه]] حاضر بودند و همه نفرین شلمغانی و دوری از او را از [[ابو القاسم حسین بن روح]] نقل میکردند، شلمغانی به حاضران گفت: من و او [[حسین بن روح]] را در جایی بخواهید، تا من دست او و او هم دست مرا بگیرد و در حق یکدیگر نفرین کنیم. اگر آتش نیامد و او را نسوزاند، هرچه او درباره من گفته، درست است. این خبر در خانه ابن مقله اتفاق افتاد و از آنجا به گوش {{عربی|اندازه=150%|" الرَّاضِي بِاللَّهِ "}} خلیفه عباسی رسید. "راضی" هم دستور داد او را دستگیر کرده و به قتل رساندند؛ بدینگونه شیعیان از شرّ او راحت شدند<ref> شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۰۶</ref>. این اتفاق، سال ۳۲۳ ق رخ داد<ref> شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۱۲</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]،[[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص: ۳۸۳ - ۳۸۵.</ref>. | *[[شیخ طوسی]] سبب کشته شدن شلمغانی را چنین دانسته است: زمانی که [[ابو القاسم حسین بن روح]] او را آشکارا نفرین کرد و همه جا شهرت یافت و مردم از وی دوری جستند، تمام شیعیان از او برحذر بودند؛ به طوری که نتوانست به نیرنگهای خود ادامه دهد. روزی در محفلی که سران [[شیعه]] حاضر بودند و همه نفرین شلمغانی و دوری از او را از [[ابو القاسم حسین بن روح]] نقل میکردند، شلمغانی به حاضران گفت: من و او [[حسین بن روح]] را در جایی بخواهید، تا من دست او و او هم دست مرا بگیرد و در حق یکدیگر نفرین کنیم. اگر آتش نیامد و او را نسوزاند، هرچه او درباره من گفته، درست است. این خبر در خانه ابن مقله اتفاق افتاد و از آنجا به گوش {{عربی|اندازه=150%|" الرَّاضِي بِاللَّهِ "}} خلیفه عباسی رسید. "راضی" هم دستور داد او را دستگیر کرده و به قتل رساندند؛ بدینگونه شیعیان از شرّ او راحت شدند<ref> شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۰۶</ref>. این اتفاق، سال ۳۲۳ ق رخ داد<ref> شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۱۲</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]،[[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص: ۳۸۳ - ۳۸۵.</ref>. | ||
== پرسشهای وابسته == | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||