بنی شیبان بن عاتک: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

از [[اخبار]] [[جاهلی]] این قوم خبری در دست نیست اما از اخبار دوران [[اسلامی]] این قوم می‌‌توان به حضور سه تن از اشراف و بزرگان این قوم از جمله [[حارث بن سعید بن قیس بن حارث بن شیبان]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۵۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۱۱، ص۵۴۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۲۰.</ref> سعد (سعید) بن شرحبیل بن قیس بن حارث بن شیبان،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۵۹.</ref> [[أماناة بن قیس بن حارث]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۶۰. محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۱۱، ص۵۴۴؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۱، ص۲۶۱. ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۱، ص۱۳۶ شیبان بن فاتک گفت.</ref> و پسرش یزید<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۱۱، ص۵۴۴.</ref> در [[وفد]] کنده به [[مدینه]] و حضور نزد [[پیامبر اکرم]]{{صل}} یاد کرد. از دیگر [[اخبار]] این [[قوم]] می‌‌توان به مشارکت آنان در [[شورش]] [[کندیان]] علیه [[حکومت مدینه]] در روزهای آغازین [[خلافت ابوبکر]] یاد کرد. از جمله این [[مردم]] و از معاریف ایشان می‌‌توان به نام [[معروف بن قیس بن شرحبیل]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۶۰؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۲، ص۲۳۹.</ref> و [[یزید بن أماناة]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۶۰؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۱۱، ص۵۴۵؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۱، ص۲۶۱.</ref> اشاره کرد که در واقعه [[یوم]] النّجیر به دست عمال [[حکومتی]] کشته شدند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۶۰.</ref>. همچنین در این واقعه، جمعی از [[زنان]] کنده را به [[جرم]] ابراز [[شادی]] از [[وفات پیامبر]]{{صل}} دست بریدند که [[ملکه بنت اماناة بن قیس بن حارث]] از جمله آنان بود. گفته شده که این زنان، پس از دریافت خبر [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} ضمن شاد شدن از این واقعه، [[حنا]] بستند و به دف زدن پرداختند. تعداد اولیه این زنان شش نفر گزارش شده، اما به مرور [[زمان]] بیست و اندی دیگر از زنان حضرموت از مناطق مختلف به آنها اضافه شدند. این زنان با [[اجتماع]] در سطح [[قبیله]] به ابراز شادی و دف زدن می‌‌پرداختند<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۸۴-۱۸۵.</ref>. [[امرؤالقیس بن عابس بن کندی]] خبر آنان را در ضمن اخبار دیگر کنده به [[ابوبکر]] رساند و [[ابو بکر]] طی [[نامه]] ای دستور قطع دستان این زنان را صادر کرد و آنان نیز با [[حمله]] به اجتماع این زنان، چنین کردند<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۸۶-۱۸۸. و با اختلاف بلاذری، فتوح البلدان، ص۱۰۶-۱۰۷.</ref>. بر اثر این واقعه، بیشتر این [[زنان]] کشته شدند و برخی از آنان به [[کوفه]] [[مهاجرت]] کردند<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۸۸.</ref>.