مشروعیت الهی: تفاوت میان نسخه‌ها

مشروعیت الهی دلالت بر اتصال [[حاکمیت سیاسی]] به [[اراده]] و امر [[خداوند متعال]] دارد. این اتصال می‌تواند به صورت‌های مختلفی تعریف و عملیاتی شود. برای مثال می‌توان به «[[نظریه نصب الهی]]» اشاره داشت که قائل به [[تعیین حاکم]] از سوی [[شارع]] است. «نصب» به دو شکل عام و یا خاص قابل تصور است. در نصب خاص هم ویژگی‌ها و هم مصداق [[حاکم]] توسط شارع مشخص شده و صرفاً همان مصداق تعیین شده برای [[اعمال قدرت]] [[سیاسی]]، [[مشروعیت]] ([[تأیید]] [[شرعی]]) دارد. حال آنکه در [[نصب عام]]، فقط ویژگی‌ها مشخص شده و مصداق را [[شارع]] مشخص نکرده است<ref>نک: امام خمینی، ولایت فقیه و جهاد اکبر، ص۵۳-۵۴.</ref>. این [[انتخاب]] نیز به نوبه خود، می‌تواند به صورت مستقیم و یا غیرمستقیم باشد. اما باید توجه داشت در هر حال باید [[اذن الهی]] (از طریق تحصیل شرایط مصوب برای [[حاکم]] از سوی شارع) قبلاً [[اثبات]] شده باشد.

در [[تفکر شیعی]]، [[امام]] [[منصوص]] و [[منصوب]] [[لازم‌الاتباع]] است؛ یعنی امامی که [[ولایت]] وی به [[نص]] محرز شود، [[اطاعت]] از او در [[مکتب اهل بیت]] {{عم}}[[واجب]] است و [[مردم]] باید با او [[بیعت]] کنند. این آموزه از اصول و محکمات [[تشیع]] است<ref>مهدوی کنی، محمدرضا، عقل و دین: بیست گفتار در شناخت ابعاد معنوی حیات عقلانی انسان، ص۱۷۴.</ref>.<ref>[[اصغر افتخاری|افتخاری، اصغر]]، [[دانشنامه اندیشه سیاسی آیت‌الله مهدوی کنی (کتاب)|دانشنامه اندیشه سیاسی آیت‌الله مهدوی کنی]] ص ۹۱.</ref>