←منابع
(تغییرمسیر به بنیزریق حذف شد) برچسبها: تغییرمسیر حذف شد پیوندهای ابهامزدایی |
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۵۲: | خط ۵۲: | ||
علاوه بر میادین نظامی [[کارگزاری]] [[دولت نبوی]]{{صل}} هم از دیگر عرصههای حضور بنی زریق به شمار رفته است. [[عمرو بن سلیم زرقی]] از جمله این [[کارگزاران]] بود که [[پیامبر]]{{صل}} وظیفه دریافت [[زکات]] کنده و حضرموت را به او محول کرده بود<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۵۳۰. ابن حجر، این کارگزار را به نقل از «باوردی»، سلیمان بن عمرو معرفی کرده است. (ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۳، ص۱۴۵.)</ref>. همچنین، منابع در ذکر نام دشمنان [[رسول خدا]]{{صل}} این قوم، به نام [[لبید]] بن اعصم [[یهودی]] اشاره کردهاند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۵۱۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۳، ص۲۳۷. نیز صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد فی سیرة خیر العباد، ج۳، ص۴۱۰. سمهودی بنا بر روایتی، نام او را «اعصم سهولی» از طایفه بنی زریق و از احلاف یهود عنوان کرده است. (سمهودی، وفاء الوفاء باخبار دار المصطفی، ج۴، ص۲۰)</ref>. لبید از [[خدّام]] رسول خدا{{صل}} بود<ref>بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۷، ص۹۲.</ref> که به تقاضای سران [[یهود]] و در ازای دریافت جایزه، پیامبر{{صل}} را [[سحر]] کرد، اما حضرت، بواسطه [[وحی]] از این واقعه اطلاع یافت و طلسم او را [[باطل]] کرد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۵۲؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد فی سیرة خیر العباد، ج۳، ص۴۱۰.</ref>. برخی منابع لبید را از [[احلاف]] بنی زریق دانستهاند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۵۲؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد فی سیرة خیر العباد، ج۳، ص۴۱۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | علاوه بر میادین نظامی [[کارگزاری]] [[دولت نبوی]]{{صل}} هم از دیگر عرصههای حضور بنی زریق به شمار رفته است. [[عمرو بن سلیم زرقی]] از جمله این [[کارگزاران]] بود که [[پیامبر]]{{صل}} وظیفه دریافت [[زکات]] کنده و حضرموت را به او محول کرده بود<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۵۳۰. ابن حجر، این کارگزار را به نقل از «باوردی»، سلیمان بن عمرو معرفی کرده است. (ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۳، ص۱۴۵.)</ref>. همچنین، منابع در ذکر نام دشمنان [[رسول خدا]]{{صل}} این قوم، به نام [[لبید]] بن اعصم [[یهودی]] اشاره کردهاند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۵۱۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۳، ص۲۳۷. نیز صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد فی سیرة خیر العباد، ج۳، ص۴۱۰. سمهودی بنا بر روایتی، نام او را «اعصم سهولی» از طایفه بنی زریق و از احلاف یهود عنوان کرده است. (سمهودی، وفاء الوفاء باخبار دار المصطفی، ج۴، ص۲۰)</ref>. لبید از [[خدّام]] رسول خدا{{صل}} بود<ref>بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۷، ص۹۲.</ref> که به تقاضای سران [[یهود]] و در ازای دریافت جایزه، پیامبر{{صل}} را [[سحر]] کرد، اما حضرت، بواسطه [[وحی]] از این واقعه اطلاع یافت و طلسم او را [[باطل]] کرد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۵۲؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد فی سیرة خیر العباد، ج۳، ص۴۱۰.</ref>. برخی منابع لبید را از [[احلاف]] بنی زریق دانستهاند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۵۲؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد فی سیرة خیر العباد، ج۳، ص۴۱۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | ||
==بنی زریق پس از [[رحلت نبی خاتم]]{{صل}}== | |||
===بنی زریق و دوران خلافت خلفا=== | |||
از نخستین گزارشات ثبت شده از این قوم در این دوره زمانی میتوان به [[نبرد]] آنان با [[متنبئین]] و به ویژه [[پیکار]] یمامه در [[سال ۱۲ هجری]] با [[مسیلمه]] [[کذّاب]] اشاره کرد. در این [[جنگ]]، جمع زیادی از [[انصار]] کشته شدند<ref>برخی منابع تعداد این شهدا را هفتاد تن (محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۵۰؛ بیهقی، دلائل النبوة و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۳، ص۲۷۷؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۴، ص۴۶ و...) و بعضی نیز این تعداد را تا ۱۱۶ نفر نیز برشمردهاند. (واقدی، الرده، ص۱۳۴.)</ref> که بنا بر برخی اقوال، [[عائذ]] بن ماعص بن قیس زرقی یکی از آنها بود<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۹۸؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۳، ص۸۰۰؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۴۴.</ref>. از حضور این [[قوم]] در جریان [[فتوحات اسلامی]] جز [[پرچمداری]] [[ابوعمرو سلیم بن خلده انصاری زرقی]] برای [[شرحبیل بن حسنه]] -از امرای [[ابوبکر]] در [[فتح شام]]-<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۷۲، ص۲۶۰؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۳، ص۱۴۰.</ref> و نیز مشارکت [[سلمة بن مخلد انصاری زرقی]] در [[فتح مصر]] ([[سال ۲۰ هجری]] و پس از آن)<ref>ابن کثیر، [[البدایه و النهایه]]، ج۸، ص۲۱۸.</ref> اطلاعی به دست نیامد. | |||
اما بیشترین و متقنترین [[اخبار]] این قوم در این دوره زمانی را باید در اواخر دوران [[خلافت عثمان]] جست. با آغاز [[اعتراضات مردمی علیه عثمان]]، [[رفاعة بن رافع بن مالک بن عجلان]] -که از [[اصحاب]] [[بدری]] [[رسول خدا]]{{صل}} بود،-<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۴۲۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۴۴۷؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۲، ص۴۹۷.</ref> با معترضان [[شهرها]] همنوا شد. وی پس از ورود معترضان به [[فرماندهی]] [[مالک اشتر]]، [[حکیم بن جبله عبدی]] و [[بدیل بن ورقاء]] دیگران به [[مدینه]]، به همراه بزرگانی چون [[عمار بن یاسر]] و [[حجاج بن غزیه]] در مدینه به آنها پیوست و در دور اول [[محاصره خانه عثمان]] مشارکت کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۴۹.</ref>. [[رفاعه]] را از تندترین و دشمنترین [[مردم]] نسبت به عثمان گفتهاند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۴۲۴؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۴۵.</ref>. او در جریان رویدادهای مدینه و [[شورش]] مردم علیه عثمان، زمانی که خانۀ عثمان در محاصره قرار گرفت، درِ خانۀ او را به [[آتش]] کشید<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۶۹؛ ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۶۰۳.</ref>. او در نبردهای تن به تنی که در اطراف [[خانه]] عثمان به وقوع پیوست نیز وارد شد و [[مغیرة بن اخنس]] را که با شمشیرش، رجزخوان به [[دفاع]] از عثمان بیرون آمده بود به [[هلاکت]] رساند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۷۰.</ref>. او را همچنین، ضارب [[مروان بن حکم]] در این واقعه معرفی کردهاند. نقل است که مروان بن حکم به هنگام محاصره [[منزل]] عثمان، در حالی که رجز میخواند، در [[حمایت]] از عثمان، از خانه او بیرون آمد و هماوردطلبید. در این هنگام [[رفاعة بن رافع انصاری]] به [[مروان]] [[حمله]] برد و ضربتی به او زد؛ چندان که پنداشت کشته شده است و از اینرو، دست از او برداشت<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۸۲.</ref>. اما بنا به نقلی دیگر، در پی هماوردطلبی مروان، [[جوانی]] به نام ابن عروه یا [[عروة بن شبیم بن بیاع]] (نباع) به [[کارزار]] او رفت و چنان ضربتی بر گردن او نواخت که مروان به رو بر [[زمین]] افتاد. عبید بن رفاعه زرقی به طرف مروان رفت تا کارش را تمام کند، اما [[فاطمه]] بنت [[اوس]] -مادر رضاعی مروان- بر او جست و مانع [[قتل]] او شد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۲۷؛ ابن شبه نمیری، تاریخ المدینة المنوره، ج۴، ص۱۲۸۱؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۸۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||