عصر امام حسن عسکری: تفاوت میان نسخه‌ها

==امام عسکری{{ع}} در عصر خلافت مستعین==

{{ع}} امام عسکری در [[عصر حضور]] پدر بزرگوارش [[امام هادی]]{{ع}} بسیار مورد [[بغض]] و [[کینه]] [[مستعین]] قرار داشت و [[امام]] از [[رفتار]] این [[حاکم ظالم]] و [[هوسران]] دلی پر [[خون]] داشت. در شیوه‌ها و برخوردهایش نسبت به [[امام عسکری]]{{ع}} [[عناد]] و [[انتقام]] خود را نشان می‌داد.

[[احمد بن حارث قزوینی]] گوید: من با پدرم در [[سامرا]] بودم و پدرم دامپزشک اصطبل [[امام حسن عسکری]]{{ع}} بود. [[مستعین]] [[خلیفه عباسی]] استری داشت که در [[زیبایی]] و بزرگی مانند نداشت ولی از سواری دادن و لجام و زین گرفتن [[سرپیچی]] می‌کرد. رام‌کنندگان چهارپایان بر سرش ریخته بودند و چاره‌ای برای سواری او نیافته بودند. یکی از [[نزدیکان]] [[خلیفه]] به او گفت: یا [[امیرالمؤمنین]] چرا پیش حسن بن الرضا نمی‌فرستی که بیاید یا سوار این استر می‌شود و یا اینکه استر او را می‌کشد (و تو از او راحت شوی)؟! خلیفه نزد آن حضرت فرستاد و پدرم نیز با آن حضرت رفت، من هم به دنبال پدرم رفتم. چون حضرت وارد [[خانه]] خلیفه شد نگاهی به استر کرده که در [[صحن]] خانه ایستاده بود، پس نزد آن استر رفت و دست بر کپلش گذاشت، من نگاه کردم دیدم استر عرق زیادی کرد به طوری که عرق از آن استر می‌ریخت، آنگاه حضرت پیش مستعین رفته و [[سلام]] کرد و مستعین خوش‌آمد گفته جا باز کرد و نزدیک خود او را نشانیده گفت:ای [[ابا محمد]] این استر را دهنه بزن حضرت به پدرم گفت: ای [[غلام]] استر را دهنه بزن، مستعین: گفت شما خود دهنه‌اش کن، حضرت رو لباسی خود را که در برداشت بر [[زمین]] گذارده برخاست استر را دهنه کرده به جای خویش بازگشت و نشست. مستعین گفت: ای ابا محمد زینش کن! [[حضرت]] به پدرم فرمود: ای غلام استر را زین کن. مستعین گفت: شما خودت آن را زین کن، حضرت دوباره برخاست استر را زین کرد. مستعین گفت: می‌توانی سوار آن شوی؟ امام فرمود: آری و بی‌آن‌که استر [[سرکشی]] کند حضرت سوارش شده در میان خانه دوانید، آنگاه به هروله رفتنش انداخت و به خوبی راه رفت، آنگاه برگشته پیاده شد. [[مستعین]] گفت: چگونه استری بود؟ فرمود: مانندش را در [[زیبایی]] و خوش‌راهی ندیدم<ref>ارشاد، ج۲، ص۳۱۴؛ اصول کافی، ج۲، ص۴۳۷؛ انوار البهیه، ص۳۴۹.</ref>.

مستعین به [[دلایل]] مختلف نسبت به [[امام عسکری]]{{ع}} [[روحیه]] [[کینه‌ورزی]] داشت. اولاً: فضل و [[کرامت]]، [[علم]] و [[توانایی فکری]] [[امام]] در تمام محافل پیچیده بود. در تمام محافل [[مسلمین]] با احترامی عمیق به حضرت می‌نگریستند همچنین بخشی از [[مسلمانان]] به [[امامت]] و [[سروری]] ایشان [[معتقد]] بودند. ثانیاً: گروهی از [[سخن‌چینان]] و [[جاسوسان]] و [[کارگزاران]] برای خودشیرینی و نزدیک شدن به [[دستگاه حکومت]]، به [[سعایت]] از امام می‌پرداختند و گزارشاتی را رد می‌کردند مبنی بر اینکه حضرت [[اموال]] فراوانی نزد خود جمع کرده و قصد [[قیام بر ضد حکومت]] [[عباسی]] را دارد که موجب [[هراس]] مستعین از امام شده بود. ثالثاً: یکی دیگر از عوامل [[کینه]] مستعین به امام، [[خوف]] از فرزندشان [[امام عصر]]{{ع}} بود که [[پیامبر]] به وجود حضرتش نوید داده بود. خوف وجود [[عباسیان]] را فراگرفته بود، چون [[مهدی موعود]] را نابودکننده [[حکومت]] [[ظالمانه]] خود می‌دانستند لذا [[دشمنی]] امام عسکری{{ع}} را در سینه پرورانده بودند و ایشان و خانواده‌اش را شدیداً تحت نظر گرفته بودند. به همین منظور کسانی از [[زنان]] را گماشته بودند تا از [[زمان]] ولادت امام عصر باخبر شوند و او را دستگیر کنند. این [[کینه‌ها]] در [[دل]] مستعین آنچنان پرورده شد که سرانجام منجر به [[دستگیری]] و [[حبس]] امام عسکری{{ع}} انجامید.

 

[[عمرو بن محمد بن ریان صیمری]] گفت: وارد شدم پیش [[ابواحمد]] [[عبیدالله بن عبدالله بن طاهر]] در دستش [[نامه]] حضرت عسکری{{ع}} بود که نوشته بود: من از [[خدا]] چندین مرتبه تقاضا در مورد این [[ستمگر]] (مستعین) کرده‌ام؛ که پس از سه روز گرفتار خواهد شد، روز سوم او را خلع کردند و آن [[جریان‌ها]] اتفاق افتاد تا کشته شد. [[ترک‌ها]] از او رویگردان شدند و از او ترسیدند و او را خلع کردند و معتز به سعید حاجب دستور داد او را در [[زندان]] کشتند<ref>بحارالانوار، ج۵۰، ص۲۴۸.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام حسن عسکری (کتاب)|مظلومیت امام حسن عسکری]]، ص ۸.</ref>