نبی: تفاوت میان نسخه‌ها

نبی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۴

۷٬۸۷۶ بایت اضافه‌شده ، ‏۴ اوت ۲۰۲۵

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۰٬۱۲۹

ویرایش

@@ خط ۱۲۷: / خط ۱۲۷: @@
 #از [[مستشرقان]]، هانری کربن [[حضرت آدم]] و داوود را بر صاحبان [[شریعت]] افزوده است<ref>ر.ک: تاریخ فلسفه اسلامی، ص۶۸.</ref>.
 توضیح بیشتر شریعت در بخش دوم خواهد آمد.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[آیین خاتم (کتاب)|آیین خاتم]] ص ۹۲.</ref>.
+==واژه‌شناسی==
+===معنای لغوی===
+در معنای لغوی [[نبی]] چند احتمال وجود دارد:
+# نبی از ریشه [[نبأ]] (= خبر) گرفته شده و به معنای کسی است که دارای خبر است و به دیگران خبرهایی را می‌رساند؛
+# نبی از ریشه «نَبوَة» به معنای بلندی و ارتفاع گرفته شده و نبی به معنای شخصی است که از شانی والا و مقامی بلند برخوردار است؛
+# نبی به معنای راه و طریق است و [[پیامبران]] را از آن جهت نبی گویند که راه‌های [[هدایت]] بشری به سوی [[خداوند]] هستند.<ref>[[مهدی جدی|جدی، مهدی]]، [[حقیقت نبی (مقاله)|مقاله «حقیقت نبی»]]، [[فرهنگنامه کلام اسلامی (کتاب)|فرهنگنامه کلام اسلامی]]، ص ۱۸۲.</ref>
+===معنای اصطلاحی===
+[[متکلمان]] در بیان معنای اصطلاحی نبی چنین آورده‌اند:
+«نبی ([[پیامبر]])، بشری است که برای هدایت [[انسان‌ها]] برانگیخته شده است تا [[معارف الهی]] را بدون واسطه [[انسانی]] دیگر از خداوند گرفته، به [[مردم]] برساند».<ref>[[مهدی جدی|جدی، مهدی]]، [[حقیقت نبی (مقاله)|مقاله «حقیقت نبی»]]، [[فرهنگنامه کلام اسلامی (کتاب)|فرهنگنامه کلام اسلامی]]، ص ۱۸۲.</ref>
+===[[ویژگی‌های انبیا]]===
+برای [[انبیا]] چندین ویژگی ذکر شده است:
+# پیامبر، [[بشر]] است: {{متن قرآن|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ}}<ref>«بگو: جز این نیست که من هم بشری چون شمایم (جز اینکه) به من وحی می‌شود» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.
+# پیامبران راه‌های رسیدن به تکاملند و [[هدف آفرینش]] را به [[انسان]] نشان می‌دهند و انسان‌ها با [[پیروی از پیامبران]]، [[سعادت]] [[جاودانه]] و از [[گمراهی]] و [[رنج]] و [[عذاب الهی]] [[رهایی]] می‌‌یابند: {{متن قرآن|فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى}}<ref>«آنگاه چون از من رهنمودی به شما رسد، هر که از رهنمود من پیروی کند نه گمراه می‌گردد و نه در رنج می‌افتد» سوره طه، آیه ۱۲۳.</ref>.
+# پیامبران از سوی [[خدا]] آمده‌اند؛ آنان برای انجام مأموریتی از سوی خداوند در میان [[خلق]] ظاهر می‌شوند و خودسرانه اقدام به این کار نمی‌کنند: {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ}}<ref>«اوست که در میان نانویسندگان (عرب)، پیامبری از خود آنان برانگیخت که بر ایشان آیاتش را می‌خواند و آنها را پاکیزه می‌گرداند و به آنان کتاب (قرآن) و فرزانگی می‌آموزد» سوره جمعه، آیه ۲.</ref>.
+# [[میراث پیامبران]]، مجموعه [[معارف]] نظری و عملی خاصی است که بینشی نو و روشی دیگر در [[زندگی]] [[انسان‌ها]] ایجاد کرده و کانون اصلی این [[معارف]]، [[کتاب‌های آسمانی]] است که از عالم [[الوهیت]] نشأت گرفته است: {{متن قرآن|وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ}}<ref>«و به راستی ما، در میان هر امّتی پیامبری برانگیختیم (تا بگوید) که خداوند را بپرستید و از طاغوت دوری گزینید» سوره نحل، آیه ۳۶.</ref>. بخشی از این معارف به گونه‌ای هستند که [[بشر]] نمی‌تواند با [[عقل]] خویش به آنها دست یابد: {{متن قرآن|وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ}}<ref>«و آنچه را نمی‌دانستید به شما یاد می‌دهد» سوره بقره، آیه ۱۵۱.</ref>.
+# [[پیامبران]] این معارف را بدون واسطه [[انسانی]] دیگر از [[خدا]] می‌گیرند؛ بخلاف [[اوصیا]] و [[جانشینان پیامبر]] که دست کم بخشی از [[علوم]] خود را از یک واسطه انسانی یعنی [[پیامبر]] می‌‌گیرند: {{متن قرآن|قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِّ}}<ref>«بگو: آن را روح القدس از نزد پروردگارت، راستین فرو فرستاده است» سوره نحل، آیه ۱۰۲.</ref>.
+#داشتن [[مبدأ الهی]]؛ پیامبران منشأ معارف خود را عالم الوهیت می‌دانند و معتقدند که حاصل [[ذهن]] بشر نیست: {{متن قرآن|وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ}}<ref>«و خداوند کتاب و فرزانگی بر تو فرو فرستاد و به تو چیزی آموخت که نمی‌دانستی» سوره نساء، آیه ۱۱۳.</ref>.
+#دریافت؛ یک [[وظیفه]] مهم پیامبران دریافت [[معارف الهی]] است و آنان مدعی‌اند که آن معارف از جای دیگر به آنها داده می‌‌شود و آنها دریافت کننده و تابع آن معارف هستند و از خود چیزی بر آن نمی‌افزایند: {{متن قرآن|وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى}}<ref>«و از سر هوا و هوس سخن نمی‌گوید * آن (قرآن) جز وحیی نیست که بر او وحی می‌شود» سوره نجم، آیه ۳-۴.</ref>.
+# [[ابلاغ]]؛ پیامبران وظیفه دارند تا این [[حقایق]] را به [[مردم]] ابلاغ کنند و آنها اساس [[مأموریت]] خود را ابلاغ می‌دانند: {{متن قرآن|فَهَلْ عَلَى الرُّسُلِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«و آیا جز پیام‌رسانی آشکار بر عهده پیامبران است؟» سوره نحل، آیه ۳۵.</ref>.
+بر این اساس [[پیامبران]] شخصیت‌های برگزیده‌ای هستند که از سوی [[خدا]] فرستاده شده و [[مأموریت]] یافته‌اند که به [[اصلاح خود]] و [[مردم]] بپردازند.<ref>[[مهدی جدی|جدی، مهدی]]، [[حقیقت نبی (مقاله)|مقاله «حقیقت نبی»]]، [[فرهنگنامه کلام اسلامی (کتاب)|فرهنگنامه کلام اسلامی]]، ص ۱۸۳.</ref>
 == منابع ==
@@ خط ۱۳۲: / خط ۱۵۵: @@
 # [[پرونده:IM010661.jpg|22px]] [[نفیسه ابوالحسنی|ابوالحسنی، نفیسه]]، [[خاتمیت در قرآن (کتاب)|'''خاتمیت در قرآن''']]
 # [[پرونده:270360800.jpg|22px]] [[محمد حسن قدردان قراملکی|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[آیین خاتم (کتاب)|'''آیین خاتم''']]
+# [[پرونده:IM010873.jpg|22px]] [[مهدی جدی|جدی، مهدی]]، [[حقیقت نبی (مقاله)|مقاله «حقیقت نبی»]]، [[فرهنگنامه کلام اسلامی (کتاب)|'''فرهنگنامه کلام اسلامی''']]
 {{پایان منابع}}