شیوه‌های آموزشی در معارف و سیره معصوم: تفاوت میان نسخه‌ها

از دیگر شیوه‌های آموزشی در [[سیره معصومان]]{{عم}}، [[تشویق]] کردن شاگردان در در برابر آموخته‌ها است. این تشویق‌ها می‌تواند عامل مؤثری در یادگیری بهتر، به ویژه در کودکان و نوجوانان باشد، تشویق [[کلامی]] برخلاف تشویق‌های [[مالی]] نه هزینه‌بر است و نه اعتیادآور. گفتن کلماتی چون احسن، آفرین، بارک [[الله]]، مرحبا، و مانند آنها به تناسب شاگردان، کم‌ترین هزینه‌ای را دربر ندارد و دانش‌آموز را نیز به تشویق وابسته نمی‌کند؛ زیرا گذشته از [[احساس]] [[رضایت]] و [[خوشحالی]] شاگرد، این کار اهمیت زیادی ندارد تا او یادگیری خویش را بدان وابسته سازد؛ به عبارت دیگر مطلوبیت آن برای دانش‌آموز به اندازه‌ای نیست که تنها برای دستیابی ب ه آن درس بخواند؛ اما با شنیدن آن خوشحال می‌شود و با رضایت خاطر درس می‌خواند. در [[سیره معصومان]]{{عم}} تشویق‌های [[علمی]] و [[آموزشی]] بیشتر [[معنوی]] و کلامی است، برخلاف تشویق‌های [[تربیتی]] که گاهی مالی و مادی نیز هست. از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده که به یکی از شاگردان خود فرمود: «از من چه آموخته‌ای؟ عرض کرد: مولای من! هشت مسأله را از شما آموخته‌ام. [[امام]] فرمود: «آنها را برایم بیان کن ببینم! گفت: اول اینکه دیدم هر محبوبی هنگام [[مرگ]] [[دوستدار]] خود را رها می‌کند پس همتم را در چیزی گذاشتم که رهایم نکند و مونس تنهایی من باشد و آن [[کار نیک]] است. امام فرمود: «احسنت والله» به [[خدا]] که [[نیک]] آموخته‌ای!