پرش به محتوا

آداب آموزشی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۳۰: خط ۳۰:
در [[نظام توحیدی]] [[اسلام]]، [[انسان]] موجودی ممکن و عین ربط به [[خدا]] است، به گونه‌ای که همه هستی و هر لحظه او به خدا وابسته است. این تنها ویژگی انسان نیست که ویژگی ماسوی‌الله است؛ بنابراین انسان هرچه دارد از او است و هرچه بخواهد نیز باید از او بخواهد، به ویژه [[علم]] و [[معرفت]] که از بزرگ‌ترین [[نعمت‌های الهی]] و ـ به تعبیر [[روایات]] ـ نوری است که [[خدا]] در [[قلب]] هر کس بخواهد قرار می‌دهد<ref>{{متن حدیث|... الْعِلْمُ نُورٌ يَقَعُ فِي قَلْبِ مَنْ يُرِيدُ...}} (بحارالانوار، ج۱، ص۲۲۵).</ref>، و باید بسیار از [[خدا]] خواست تا او نیز [[اراده]] کند که این گوهر گران‌بها را در [[اختیار انسان]] قرار دهد.
در [[نظام توحیدی]] [[اسلام]]، [[انسان]] موجودی ممکن و عین ربط به [[خدا]] است، به گونه‌ای که همه هستی و هر لحظه او به خدا وابسته است. این تنها ویژگی انسان نیست که ویژگی ماسوی‌الله است؛ بنابراین انسان هرچه دارد از او است و هرچه بخواهد نیز باید از او بخواهد، به ویژه [[علم]] و [[معرفت]] که از بزرگ‌ترین [[نعمت‌های الهی]] و ـ به تعبیر [[روایات]] ـ نوری است که [[خدا]] در [[قلب]] هر کس بخواهد قرار می‌دهد<ref>{{متن حدیث|... الْعِلْمُ نُورٌ يَقَعُ فِي قَلْبِ مَنْ يُرِيدُ...}} (بحارالانوار، ج۱، ص۲۲۵).</ref>، و باید بسیار از [[خدا]] خواست تا او نیز [[اراده]] کند که این گوهر گران‌بها را در [[اختیار انسان]] قرار دهد.


[[معصومان]]{{عم}} که همه چیز خود را از خدا می‌خواستند، [[علم]] و [[معرفت]]، به ویژه علم نافع و مفید را نیز از او می‌خواستند و در [[تعلیم]]، [[هدایت]] و [[ارشاد]] دیگران از او کمک می‌طلبیدند. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} هرگاه از [[خانه]] خارج می‌شد، می‌فرمود: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَضِلَّ أَوْ أُضَلَّ، أَوْ أَزِلَّ أَوْ أُزَلَّ، أَوْ أَظْلِمَ أَوْ أُظْلَمَ، أَوْ أَجْهَلَ أَوْ يُجْهَلَ عَلَيَّ، عَزَّ جَارُكَ وَ جَلَّ ثَنَاؤُكَ وَ لَا إِلَهَ غَيْرُكَ}}<ref>«خدایا! به تو پناه می‌برم از اینکه [[گمراه]] کنم یا گمراه شوم [[منحرف]] کنم یا منحرف شوم، [[ستم]] کنم یا مورد ستم قرار گیرم، دیگران را به [[نادانی]] کشانم یا خود گرفتار آن شوم؛ خدایا! [[پناهنده]] به تو عزیز است و [[ستایش]] تو عظیم، و خدایی جز تو نیست» منیة المرید، ص۲۰۵.</ref>.
[[معصومان]]{{عم}} که همه چیز خود را از خدا می‌خواستند، [[علم]] و [[معرفت]]، به ویژه علم نافع و مفید را نیز از او می‌خواستند و در [[تعلیم]]، [[هدایت]] و [[ارشاد]] دیگران از او کمک می‌طلبیدند. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} هرگاه از [[خانه]] خارج می‌شد، می‌فرمود: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَضِلَّ أَوْ أُضَلَّ، أَوْ أَزِلَّ أَوْ أُزَلَّ، أَوْ أَظْلِمَ أَوْ أُظْلَمَ، أَوْ أَجْهَلَ أَوْ يُجْهَلَ عَلَيَّ، عَزَّ جَارُكَ وَ جَلَّ ثَنَاؤُكَ وَ لَا إِلَهَ غَيْرُكَ}}<ref>«خدایا! به تو پناه می‌برم از اینکه گمراه کنم یا گمراه شوم منحرف کنم یا منحرف شوم، ستم کنم یا مورد ستم قرار گیرم، دیگران را به نادانی کشانم یا خود گرفتار آن شوم؛ خدایا! پناهنده به تو عزیز است و ستایش تو عظیم، و خدایی جز تو نیست» منیة المرید، ص۲۰۵.</ref>.


این [[سیره پیامبر]]{{صل}} عام است یعنی هر وقت [[پیامبر]] از خانه خارج می‌شد این [[دعا]] را می‌خواند، ولی مضمون دعا حاکی از آن است که این دعا ویژه کسانی است که به درس و بحث و [[تعلیم و تعلم]] [[اشتغال]] دارند<ref>شاهد سخن این است که مرحوم مجلسی با نقل این روایت از منیة المرید می‌گوید: پیامبر{{صل}} وقتی برای درس از منزل خارج می‌شد چنین دعا می‌کرد. (بحارالانوار، ج۲، ص۶۲).</ref> و یا اینکه - دست‌کم - آنان به نسبت این دعا اولویت دارند<ref>[[سید علی حسینی‌زاده|حسینی‌زاده، سید علی]]، [[نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی (کتاب)|نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی]]، ص ۱۸۱.</ref>.
این [[سیره پیامبر]]{{صل}} عام است یعنی هر وقت [[پیامبر]] از خانه خارج می‌شد این [[دعا]] را می‌خواند، ولی مضمون دعا حاکی از آن است که این دعا ویژه کسانی است که به درس و بحث و [[تعلیم و تعلم]] [[اشتغال]] دارند<ref>شاهد سخن این است که مرحوم مجلسی با نقل این روایت از منیة المرید می‌گوید: پیامبر{{صل}} وقتی برای درس از منزل خارج می‌شد چنین دعا می‌کرد. (بحارالانوار، ج۲، ص۶۲).</ref> و یا اینکه - دست‌کم - آنان به نسبت این دعا اولویت دارند<ref>[[سید علی حسینی‌زاده|حسینی‌زاده، سید علی]]، [[نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی (کتاب)|نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی]]، ص ۱۸۱.</ref>.
۱۲۹٬۵۶۲

ویرایش