معاویة بن یزید: تفاوت میان نسخه‌ها

# در [[مکه]] و [[حجاز]] با [[عبدالله بن زبیر]]، از این‌رو [[سیطره]] [[خلافت اموی]] از بین رفت و نفوذ [[سیاسی]] آن کاهش یافته و از منطقه [[سرزمین شام]] فراتر نمی‌رفت.

[[معاویه]] دوم پدیده [[اموی]] منحصر به فردی بود که منابع تاریخی [[اخبار]] کمی از او نقل کرده‌اند. افزون بر آن وی کم‌سن<ref>معاویة بن یزید هنگامی که به خلافت رسید، ۱۸ سال و به قولی ۲۱ سال داشت.</ref>، مریض و موضع خاصی درباره [[خلافت]] داشت. وی اندکی بعد از [[بیعت مردم]] با او به [[فکر]] [[کناره‌گیری]] از خلافت و نامزد کردن فرد دیگر افتاد؛ زیرا جدایی [[مسلمانان]] و [[ناتوانی]] خود را در یکپارچه کردن ایشان دریافت؛ اما فرد مناسبی را برای این [[مقام]] پیدا نکرد و تصمیم گرفت همچون عمر بن خطّاب شش شخص را برگزیند تا ایشان از میان خودشان [[خلیفه]] [[انتخاب]] کنند، اما موفق نشد. در این هنگام، کار [[شورا]] را به مسلمانان واگذار کرد تا هرگونه که می‌خواهند، کسی را برگزینند و خود در منزلش از انظار [[مردم]] پنهان شد و سه ماه بعد از خلافتش درگذشت و در حالی که [[بحران]] [[حکومت]] را برجای گذاشت، به فراموشی سپرده شد<ref>طبری، تاریخ الرسل والملوک، ج۵، ص۵۰۱.</ref>.

بعد از او خلافت اموی جایگاه [[سختی]] یافت و [[هرج و مرج]] عمومی، [[جهان اسلام]] را فرا گرفت. در [[عراق]]، بعد از فرار [[عبیدالله بن زیاد]] از [[بصره]] بر اثر فشار حوادث سیاسی، [[آتش]] [[تعصبات]] [[قبایل]] شعله‌ور و به [[حاکم]] شدن [[خشونت]] منجر شد به‌گونه‌ای که هر [[قبیله]] از منافع خود حمایت می‌کرد. برای [[رهایی]] از این تنگنا شهرهای [[کوفه]] و بصره هیئت‌هایی را برای [[اعلان]] بیعت با [[ابن زبیر]] روانه مکه کردند و او هم کارگزارانی را از جانب خود به این دو [[شهر]] گسیل داشت<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۸، ص۲۳۹.</ref>.

۲. گفتگوی دو کنیز: معاویه شنید که یکی از کنیزانش می‌گوید: [[سلاطین]] [[جهان]] مقهور حسن و [[زیبایی]] هستند و من چون خوش‌صورتم [[حاکم]] بر آنها هستم. کنیز دیگر گفت: [[سلطنت]] چه فایده دارد اگر دلسوزی به حال رعیت کند روز [[خوشی]] ندارد و نان سیری نخواهد خورد و اگر به [[فکر]] [[ملت]] نباشد و به خوشگذرانی و گردش بشتابد از ملت منصرف شده و جایگاهش در [[آتش]] است، بنابراین سلاطین یا طرفدار [[دنیا]] هستند یا [[آخرت]]، گفتار این کنیز معاویه بن یزید را به هوش آورد و از سلطنت منصرف شد<ref>تتمه المنتهی، ج۱، ص۷۲.</ref>.

به هر حال، حجم جنایات فراموش نشده اجدادش از یک طرف، اثر‌گذاری [[تربیت]] استاد از طرف دیگر و تنبه از مکالمات کنیزانش باعث شد که [[حکومت]] را رها کند و خود را از وزر و وبال [[خلافت]] بر دیگران خلع نماید.

پس از گفتن این جملات مقداری گریست تا [[اشک]] از چشمش جاری شد، سپس گفت: از بزرگ‌ترین [[مشکلات]] من اینست که می‌دانم عواقب پدرم وخیم و جایگاه او دردناک است. [[عترت]] رسول الله را کشت، [[مدینه]] را برای [[لشکر]] خود [[حلال]] نمود و [[کعبه]] را خراب کرد. من دیگر [[طاقت]] کارهای ناشایست آنها را ندارم، [[اختیار]] کارها را به دست شما گذاشتم هر که را می‌خواهید [[انتخاب]] کنید<ref>النجوم الزاهره، ج۱، ص۱۶۴.</ref>.