آیه تبلیغ در حدیث: تفاوت میان نسخهها
←امامت و ولایت امام علی {{ع}}
| خط ۶۳: | خط ۶۳: | ||
از [[تابعین]] نیز آنان که نزول آیه را درباره [[امام علی]] {{ع}} و [[روز غدیر]] میدانند، عبارتاند از: | از [[تابعین]] نیز آنان که نزول آیه را درباره [[امام علی]] {{ع}} و [[روز غدیر]] میدانند، عبارتاند از: | ||
#[[ابوجعفر امام باقر]] {{ع}}: [[ابواسحاق ثعلبی]] (م. ۴۲۷ق) از امام باقر {{ع}} درباره معنای [[آیه]] چنین نقل میکند: {{عربی|إن معناها: {{متن قرآن|بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ}} في فضل علي فلما نزلت اخذ [[رسول الله]] {{صل}} بيد علي فقال: من كنت مولاه فعلي مولاه}}<ref>ثعلبی، الکشف والبیان، ج۴، ص۹۲ و به نقل از روی قندوزی، ینابیع المودة، ج۱، ص۱۱۹، باب ۳۹.</ref>؛ | #[[ابوجعفر امام باقر]] {{ع}}: [[ابواسحاق ثعلبی]] (م. ۴۲۷ق) از امام باقر {{ع}} درباره معنای [[آیه]] چنین نقل میکند: {{عربی|إن معناها: {{متن قرآن|بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ}} في فضل علي فلما نزلت اخذ [[رسول الله]] {{صل}} بيد علي فقال: من كنت مولاه فعلي مولاه}}<ref>ثعلبی، الکشف والبیان، ج۴، ص۹۲ و به نقل از روی قندوزی، ینابیع المودة، ج۱، ص۱۱۹، باب ۳۹.</ref>؛ معنای آیه این است: آنچه از پروردگارت درباره فضل علی {{ع}} بر تو نازل شده برسان، پس [[رسول خدا]] {{صل}} دست علی {{ع}} را گرفتند و فرمودند: هر کس من مولای اویم پس علی مولای او است». | ||
معنای آیه این است: آنچه از پروردگارت درباره فضل علی {{ع}} بر تو نازل شده برسان، پس [[رسول خدا]] {{صل}} دست علی {{ع}} را گرفتند و فرمودند: هر کس من مولای اویم پس علی مولای او است». | |||
#[[حاکم حسکانی]] نیز به نقل از امام باقر {{ع}} چنین میآورد: {{متن حدیث|فَقَالَ [جبرئیل]: إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكَ أَنْ تَدُلَّ أُمَّتَكَ عَلَى وَلِيِّهِمْ- عَلَى مِثْلِ مَا دَلَلْتَهُمْ عَلَيْهِ مِنْ صَلَاتِهِمْ وَ زَكَاتِهِمْ وَ صِيَامِهِمْ وَ حَجِّهِمْ- لِيَلْزَمَهُمُ الْحُجَّةُ فِي جَمِيعِ ذَلِكَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي قَرِيبُو عَهْدٍ بِالْجَاهِلِيَّةِ وَ فِيهِمْ تَنَافُسٌ وَ فَخْرٌ، وَ مَا مِنْهُمْ رَجُلٌ إِلَّا وَ قَدْ وَتَرَهُ وَلِيُّهُمْ<ref>در خطبه مشهور زهرای مرضیه {{س}} نیز به این نکته اشاره شده که از امام علی {{ع}} به خاطر شمشیر برندهاش و یورش سهمگین و خشم الهیاش... انتقام گرفته و وی را از حق خود محروم کردند (ر.ک: ابن ابی طیفور، بلاغات النساء، ص۳۲).</ref> وَ إِنِّي أَخَافُ- فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان و اگر نکنی پیام او را نرساندهای» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref> يُرِيدُ فَمَا بَلَّغْتَهَا تَامَّةً... فَلَمَّا ضَمِنَ اللَّهُ لَهُ بِالْعِصْمَةِ وَ خَوَّفَهُ أَخَذَ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ثُمَّ قَالَ: يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ...}}<ref>حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۲۵۴، ح۲۴۸؛ محمد بن سلیمان کوفی - از دانشمندان قرن چهارم - که زیدی مذهب است، با سندهای متعدد مضمون این حدیث را نقل کرده است (ر.ک: کوفی، مناقب الامام امیرالمؤمنین {{ع}}، ج۱، ص۱۶۳، ح۷۸ و ص۲۰۱، ح۱۰۱ و ج۲، ص۲۲۶، ح۸۶۶ و ص۲۲۸، ح۸۶۸ و ص۲۷۰، ح۹۰۸).</ref>؛ [[جبرئیل]] به [[پیامبر خدا]] {{صل}} عرض کرد: [[خداوند]] به تو دستور میدهد [[امت]] خود را در مورد پیشوایشان [پس از خود] [[راهنمایی]] کنی، همانگونه که آنان را نسبت به [[نماز]] و [[زکات]] و [[روزه]] و حجشان راهنمایی کردهای، تا [[حجت]] بر آنان در تمام این امور تمام شود. پس [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: پروردگارا! [[قوم]] من به [[عصر جاهلیت]] نزدیکاند [هنوز در آنها اندیشههای [[جاهلی]] زنده است] برای رسیدن به [[ریاست]] تلاش میکنند و [[فخر]] میفروشند. هیچ کدام از آنان نیست جز آنکه ولیشان [[امام علی]] {{ع}} [[دوست]] و [[یار]] او را کشته است و من نگرانم! پس خداوند چنین نازل کرد: ای [[رسول]]، آنچه بر تو نازل شده، برسان، اگر نرسانی [[رسالت]] پروردگارت را انجام ندادهای»؛ یعنی رسالت پروردگارت را به طور کامل و تمام به انجام نرساندهای... پس چون خداوند، [[حفظ]] پیامبرش را تضمین کرد... [[پیامبر]] {{صل}} دست [[علی بن ابی طالب]] را گرفت و فرمود: ای [[مردم]]! هر کس من مولای اویم، پس علی مولای او است». | #[[حاکم حسکانی]] نیز به نقل از امام باقر {{ع}} چنین میآورد: {{متن حدیث|فَقَالَ [جبرئیل]: إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكَ أَنْ تَدُلَّ أُمَّتَكَ عَلَى وَلِيِّهِمْ- عَلَى مِثْلِ مَا دَلَلْتَهُمْ عَلَيْهِ مِنْ صَلَاتِهِمْ وَ زَكَاتِهِمْ وَ صِيَامِهِمْ وَ حَجِّهِمْ- لِيَلْزَمَهُمُ الْحُجَّةُ فِي جَمِيعِ ذَلِكَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي قَرِيبُو عَهْدٍ بِالْجَاهِلِيَّةِ وَ فِيهِمْ تَنَافُسٌ وَ فَخْرٌ، وَ مَا مِنْهُمْ رَجُلٌ إِلَّا وَ قَدْ وَتَرَهُ وَلِيُّهُمْ<ref>در خطبه مشهور زهرای مرضیه {{س}} نیز به این نکته اشاره شده که از امام علی {{ع}} به خاطر شمشیر برندهاش و یورش سهمگین و خشم الهیاش... انتقام گرفته و وی را از حق خود محروم کردند (ر.ک: ابن ابی طیفور، بلاغات النساء، ص۳۲).</ref> وَ إِنِّي أَخَافُ- فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان و اگر نکنی پیام او را نرساندهای» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref> يُرِيدُ فَمَا بَلَّغْتَهَا تَامَّةً... فَلَمَّا ضَمِنَ اللَّهُ لَهُ بِالْعِصْمَةِ وَ خَوَّفَهُ أَخَذَ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ثُمَّ قَالَ: يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ...}}<ref>حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۲۵۴، ح۲۴۸؛ محمد بن سلیمان کوفی - از دانشمندان قرن چهارم - که زیدی مذهب است، با سندهای متعدد مضمون این حدیث را نقل کرده است (ر.ک: کوفی، مناقب الامام امیرالمؤمنین {{ع}}، ج۱، ص۱۶۳، ح۷۸ و ص۲۰۱، ح۱۰۱ و ج۲، ص۲۲۶، ح۸۶۶ و ص۲۲۸، ح۸۶۸ و ص۲۷۰، ح۹۰۸).</ref>؛ [[جبرئیل]] به [[پیامبر خدا]] {{صل}} عرض کرد: [[خداوند]] به تو دستور میدهد [[امت]] خود را در مورد پیشوایشان [پس از خود] [[راهنمایی]] کنی، همانگونه که آنان را نسبت به [[نماز]] و [[زکات]] و [[روزه]] و حجشان راهنمایی کردهای، تا [[حجت]] بر آنان در تمام این امور تمام شود. پس [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: پروردگارا! [[قوم]] من به [[عصر جاهلیت]] نزدیکاند [هنوز در آنها اندیشههای [[جاهلی]] زنده است] برای رسیدن به [[ریاست]] تلاش میکنند و [[فخر]] میفروشند. هیچ کدام از آنان نیست جز آنکه ولیشان [[امام علی]] {{ع}} [[دوست]] و [[یار]] او را کشته است و من نگرانم! پس خداوند چنین نازل کرد: ای [[رسول]]، آنچه بر تو نازل شده، برسان، اگر نرسانی [[رسالت]] پروردگارت را انجام ندادهای»؛ یعنی رسالت پروردگارت را به طور کامل و تمام به انجام نرساندهای... پس چون خداوند، [[حفظ]] پیامبرش را تضمین کرد... [[پیامبر]] {{صل}} دست [[علی بن ابی طالب]] را گرفت و فرمود: ای [[مردم]]! هر کس من مولای اویم، پس علی مولای او است». | ||
#[[فخر رازی]] نیز همین مضمون را از [[امام باقر]] {{ع}} نقل کرده است<ref>فخر رازی، مفاتیح الغیب. ج۱۲، ص۴۹-۵۰.</ref>. [[بدرالدین عینی]] (م. ۸۵۵ق) همان معنایی را که [[ثعلبی]] نقل کرده، آورده<ref>عینی، عمدة القاری، ج۱۸، ص۲۰۶.</ref>، و [[احمد بن محمد الطبری]] - معروف به خلیلی - نیز از [[امام باقر]] {{ع}} این مضمون را نقل کرده است<ref>به نقل از ابن طاووس، الیقین، ص۳۴۹، باب ۱۲۷. </ref>. [[ابوالفتح نطنزی]] (م. حدود ۵۵۰ق) نیز با سند خود به نقل از امام باقر {{ع}} و [[امام صادق]] {{ع}} همین قول را آورده است<ref>نطنزی، خصائص العلویة علی جمیع البریة، به نقل از: امینی، الغدیر، ج۱، ص۴۳۰. </ref>. | #[[فخر رازی]] نیز همین مضمون را از [[امام باقر]] {{ع}} نقل کرده است<ref>فخر رازی، مفاتیح الغیب. ج۱۲، ص۴۹-۵۰.</ref>. [[بدرالدین عینی]] (م. ۸۵۵ق) همان معنایی را که [[ثعلبی]] نقل کرده، آورده<ref>عینی، عمدة القاری، ج۱۸، ص۲۰۶.</ref>، و [[احمد بن محمد الطبری]] - معروف به خلیلی - نیز از [[امام باقر]] {{ع}} این مضمون را نقل کرده است<ref>به نقل از ابن طاووس، الیقین، ص۳۴۹، باب ۱۲۷. </ref>. [[ابوالفتح نطنزی]] (م. حدود ۵۵۰ق) نیز با سند خود به نقل از امام باقر {{ع}} و [[امام صادق]] {{ع}} همین قول را آورده است<ref>نطنزی، خصائص العلویة علی جمیع البریة، به نقل از: امینی، الغدیر، ج۱، ص۴۳۰. </ref>. | ||