وجوب نصب حاکم در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

== [[روایات]] دال بر [[نصب حاکم الهی]] در همه ادوار [[تاریخ]] ==

# [[کلینی]] به [[سند صحیح]] [[روایت]] می‌کند از حسین بن ابی العلاء: {{متن حدیث|قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}: تَكُونُ الْأَرْضُ لَيْسَ فِيهَا إِمَامٌ؟ قَالَ: لَا، قُلْتُ: يَكُونُ إِمَامَانِ؟ قَالَ: لَا، إِلَّا وَ أَحَدُهُمَا صَامِتٌ}}؛ «به [[امام صادق]]{{ع}} گفته شد آیا می‌شود [[زمین]] بدون [[امام]] باشد؟ فرمود: نه، گفتم: می‌شود دو امام باشند؟فرمود: نه مگر آنکه یکی از آن دو خاموش باشد»<ref>کافی، ج۱، ص۱۷۸.</ref>؛

# نیز کلینی به سند صحیح از امام صادق{{ع}} روایت می‌کند که فرمود: {{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ أَجَلُّ وَ أَعْظَمُ مِنْ أَنْ يَتْرُكَ الْأَرْضَ بِغَيْرِ إِمَامٍ عَادِلٍ}}؛ «همانا [[خداوند]] [[برتر]] و بزرگتر از آنست که زمین را بدون [[امام عادل]] رها کند»<ref>کافی، ج۱، ص۱۷۸.</ref>؛

# نیز کلینی به سند صحیح از [[امام باقر]]{{ع}} روایت می‌کند که فرمود: {{متن حدیث|وَ اللَّهِ مَا تَرَكَ اللَّهُ أَرْضاً مُنْذُ قَبَضَ آدَمَ{{ع}} إِلَّا وَ فِيهَا إِمَامٌ يُهْتَدَى بِهِ إِلَى اللَّهِ وَ هُوَ حُجَّتُهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ لَا تَبْقَى الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ حُجَّةٍ لِلَّهِ عَلَى عِبَادِهِ}}؛ «به [[خدا]] [[سوگند]]، خداوند هیچ گاه از آن هنگام که [[آدم]] را [[قبض روح]] کرد زمینی را رها نکرد مگر آنکه امامی در آن بوده که [[هدایت]] به سوی خدا به وسیله او صورت می‌گرفته و [[حجت خدا]] بر بندگانش بوده است، و زمین بدون امامی که حجت خدا بر بندگانش باشد هرگز باقی نماند»<ref>کافی، ج۱، ص۱۷۹.</ref>؛

# نیز کلینی به سند صحیح از امام صادق{{ع}} روایت می‌کند که فرمود: {{متن حدیث|لَوْ لَمْ يَبْقَ فِي الْأَرْضِ إِلَّا اثْنَانِ لَكَانَ أَحَدُهُمَا الْحُجَّةَ}}؛ «اگر تنها دو تن روی زمین باقی مانده باشد به طور حتم یکی از آن دو تن [[حجت]] و امام است»<ref>کافی، ج۱، ص۱۷۹.</ref>؛ در روایات وارده در [[منابع اهل سنت]] روایاتی وارد شده است که مضمون فوق را [[تأیید]] می‌کند، از جمله: [[مسلم]] به سندش از [[رسول الله]]{{صل}} [[روایت]] می‌کند که فرمود: {{متن حدیث|لَا يَزَالُ هَذَا الْأَمْرُ فِي قُرَيْشٍ مَا بَقِيَ مِنَ النَّاسِ اثْنَانِ}}؛ «همواره [[فرمانروایی]] در [[قریش]] است مادام که از [[مردم]] دو نفر باقی مانده باشد»<ref>صحیح مسلم، ح۴۷۰۴.</ref>؛ عبارت {{متن حدیث|مَا بَقِيَ مِنَ النَّاسِ اثْنَانِ}} بر تداوم [[فرمانروایی الهی]] در همه [[ادوار تاریخی]] بعد از [[رسول اکرم]]{{صل}} تا [[روز قیامت]] دلالت دارد. [[بخاری]] به سندش از رسول اکرم{{صل}} [[روایت]] می‌کند که فرمود: {{متن حدیث|كَانَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمُ الأَنْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِيٌّ خَلَفَهُ نَبِيٌّ، وَإِنَّهُ لاَ نَبِيَّ بَعْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاءُ فَيَكْثُرُونَ...}}؛ «[[انبیا]] [[فرمانروایان سیاسی]] [[بنی اسرائیل]] بودند، هرگاه [[پیامبری]] از [[دنیا]] می‌رفت پیامبری دیگر [[جانشین]] او می‌شد؛ لکن همانا پس از من پیامبری نیست و جانشینانی فراوان خواهند آمد.»..<ref>صحیح بخاری، ح۳۴۵۵.</ref>؛

# [[صدوق]] به [[سند صحیح]] روایت مفصلی را از [[امام باقر]]{{ع}} روایت می‌کند که در ضمن آن آمده است که [[خداوند]] به [[حضرت آدم]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|وَ لَنْ أَدَعَ الْأَرْضَ إِلَّا وَ فِيهَا عَالِمٌ يُعْرَفُ بِهِ دِينِي وَ تُعْرَفُ بِهِ طَاعَتِي... فَهُمُ الْعُلَمَاءُ وَ وُلَاةُ الْأَمْرِ وَ أَهْلُ اسْتِنْبَاطِ الْعِلْمِ وَ الْهُدَاةُ...}}؛ «هرگز [[زمین]] را رها نخواهم کرد مگر آنکه در آن عالمی باشد که به وسیله او دینم و اطاعتم شناخته شود... آنان [[عالمان]] و [[والیان امر]] و [[اهل]] [[استنباط]] [[علم]] و راهنمایانند. روایاتی را که در بالا از [[کلینی]] نقل کردیم صدوق نیز در [[اکمال الدین]] به سند خویش روایت کرده است»<ref>اکمال الدین و اتمام النعمة، ج۱، ص۲۰۴-۲۱۲.</ref>؛

# صدوق به سند صحیح روایت می‌کند: {{متن حدیث|عَنِ الْمُعَلَّى بْنِ خُنَيْسٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}: هَلْ كَانَ النَّاسُ إِلَّا وَ فِيهِمْ مَنْ قَدْ أُمِرُوا بِطَاعَتِهِ مُنْذُ كَانَ نُوحٌ قَالَ لَمْ يَزَلْ كَذَلِكَ وَ لَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ}}؛ «گفت: از [[اباعبدالله]] ([[امام صادق]]{{ع}}) پرسیدم آیا از دوران [[نوح]] تاکنون، زمانی نبوده مگر آنکه در میان مردم کسی باشد که [[اطاعت]] از فرمانش بر آنان [[واجب]] باشد؟ فرمود: همیشه چنین بوده است؛ لکن اکثر [[مردم]] [[ایمان]] نمی‌آورند»<ref>اکمال الدین و اتمام النعمة، ج۱، ص۲۲۲.</ref>؛ همین [[روایت]] را [[صدوق]] به سندی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} روایت کرده است<ref>اکمال الدین و اتمام النعمة، ج۱، ص۲۲۳.</ref>.