←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
"تنزیه" مصدر ثلاثی مزید باب تفعیل و از ریشه «ن ز ه»، به معنای دور کردن چیزی از چیزی است<ref>تهانوی، محمد علی، کشاف اصطلاحات الفنون، ج۱، ص۷۹۵-۷۹۶.</ref>. در اصطلاح [[کلامی]]، تنزیه که در مقابل تشبیه و تعطیل قرار دارد، عبارت است از مقایسه نکردن [[صفات خداوند]] با صفات مخلوقین و منحصر به فرد دانستن آنها. | |||
طرفداران دیدگاه تنزیهی گرچه طوایف مختلفی دارند، ولی در این مسئله مشترکاند که [[خداوند]] اوصافی همچون [[انسان]] ندارد، هستی او منحصر به فرد است و هیچ شبیهی در بین [[مخلوقات]] خود ندارد. مبنای سخن این افراد آن است که از سویی، [[وجود خداوند]] با تمام موجودات دیگر متفاوت است و به جهت تجردی که دارد، نمیتوان به او خصوصیاتی را نسبت داد که وجود آن خصوصیات، مستلزم نقص و [[نیازمندی]] و مادیت است. از سوی دیگر، این صفات در متون اصیل [[دینی]] به خداوند منسوب شده است، بنابراین چارهای نیست جز اینکه کیفیت این صفات را به صورتی به خداوند نسبت دهیم که مستلزم نقص و نیازمندی و مادیت نشود<ref>[[حسن رضائی|رضائی، حسن]]، [[تنزیه (مقاله)|مقاله «تنزیه»]]، [[فرهنگنامه کلام اسلامی (کتاب)|فرهنگنامه کلام اسلامی]]، ص ۱۶۱.</ref>. | طرفداران دیدگاه تنزیهی گرچه طوایف مختلفی دارند، ولی در این مسئله مشترکاند که [[خداوند]] اوصافی همچون [[انسان]] ندارد، هستی او منحصر به فرد است و هیچ شبیهی در بین [[مخلوقات]] خود ندارد. مبنای سخن این افراد آن است که از سویی، [[وجود خداوند]] با تمام موجودات دیگر متفاوت است و به جهت تجردی که دارد، نمیتوان به او خصوصیاتی را نسبت داد که وجود آن خصوصیات، مستلزم نقص و [[نیازمندی]] و مادیت است. از سوی دیگر، این صفات در متون اصیل [[دینی]] به خداوند منسوب شده است، بنابراین چارهای نیست جز اینکه کیفیت این صفات را به صورتی به خداوند نسبت دهیم که مستلزم نقص و نیازمندی و مادیت نشود<ref>[[حسن رضائی|رضائی، حسن]]، [[تنزیه (مقاله)|مقاله «تنزیه»]]، [[فرهنگنامه کلام اسلامی (کتاب)|فرهنگنامه کلام اسلامی]]، ص ۱۶۱.</ref>. | ||