←پیشینه اعتقاد به شفاعت
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲۹: | خط ۲۹: | ||
پیروان ادیان آسمانی از دیرباز به این آموزه [[دینی]] اعتقاد [[راسخ]] داشتند. در [[کتاب مقدس]]، به موارد فراوانی اشاره شده که نشان دهنده پیشینه این اعتقاد است. از [[عهد قدیم]] و جدید برمیآید که اصل شفاعت [[انبیا]] و [[اوصیا]] و [[خواص]] از [[مؤمنان]]، نزد [[یهودیان]] و [[مسیحیان]]، [[ثابت]] بوده و در [[عهد]] [[ابراهیم]] {{ع}}ریشه داشته است. | پیروان ادیان آسمانی از دیرباز به این آموزه [[دینی]] اعتقاد [[راسخ]] داشتند. در [[کتاب مقدس]]، به موارد فراوانی اشاره شده که نشان دهنده پیشینه این اعتقاد است. از [[عهد قدیم]] و جدید برمیآید که اصل شفاعت [[انبیا]] و [[اوصیا]] و [[خواص]] از [[مؤمنان]]، نزد [[یهودیان]] و [[مسیحیان]]، [[ثابت]] بوده و در [[عهد]] [[ابراهیم]] {{ع}}ریشه داشته است. | ||
در عهد قدیم، در ماجرای [[کیفر]] [[قوم لوط]]، از [[حضرت ابراهیم]] به عنوان [[انسانی]] قدّیس یاد شده که [[دعا]] کرد [[نیکان]] آن [[قوم]] در کنار [[اشرار]] آنان به [[عذاب الهی]] دچار نشوند<ref>کتاب مقدس، پیدایش، ۱۸: ۲۳ - ۳۳. </ref>؛ همچنین به [[شفاعت]] [[زکریا]] برای [[بنیاسرائیل]] اشاره شده است<ref>قاموس الکتاب المقدس، ص۴۴۰ - ۴۴۱. </ref>. [[عهد جدید]]، [[قربانی]] شدن [[حضرت مسیح]] {{ع}} را برای شفاعت [[مسیحیان]] [[گناهکار]] و آن را موجب [[بینیازی]] آنان از شفاعت دیگر شافعان شمرده است<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۵۲۵. </ref>. به نظر برخی، این [[عقیده]] را [[پولس]] [[مسیحی]] [[ابداع]] کرد<ref>العقائد الاسلامیه، ج۳، ص۳۰. </ref>. [[اعتقاد]] به شفاعت هرچند مردود، حتی میان اقوامی که به هیچ [[آیین آسمانی]] | در عهد قدیم، در ماجرای [[کیفر]] [[قوم لوط]]، از [[حضرت ابراهیم]] به عنوان [[انسانی]] قدّیس یاد شده که [[دعا]] کرد [[نیکان]] آن [[قوم]] در کنار [[اشرار]] آنان به [[عذاب الهی]] دچار نشوند<ref>کتاب مقدس، پیدایش، ۱۸: ۲۳ - ۳۳. </ref>؛ همچنین به [[شفاعت]] [[زکریا]] برای [[بنیاسرائیل]] اشاره شده است<ref>قاموس الکتاب المقدس، ص۴۴۰ - ۴۴۱. </ref>. [[عهد جدید]]، [[قربانی]] شدن [[حضرت مسیح]] {{ع}} را برای شفاعت [[مسیحیان]] [[گناهکار]] و آن را موجب [[بینیازی]] آنان از شفاعت دیگر شافعان شمرده است<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۵۲۵. </ref>. به نظر برخی، این [[عقیده]] را [[پولس]] [[مسیحی]] [[ابداع]] کرد<ref>العقائد الاسلامیه، ج۳، ص۳۰. </ref>. [[اعتقاد]] به شفاعت هرچند مردود، حتی میان اقوامی که به هیچ [[آیین آسمانی]] پایبندی ندارند نیز همواره وجود داشته است، چنانکه این اعتقاد میان [[بتپرستان]] و [[مشرکان]] به صورتی گسترده مطرح بوده و [[قرآن کریم]] در چندین [[آیه]] به آن اشاره کرده است. آنان میپنداشتند [[پرستش]] [[بتها]] و قربانی برای آنها موجب نزدیک شدن آنان به خداست: {{متن قرآن|أَلَا لِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي مَا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ كَاذِبٌ كَفَّارٌ}}<ref>«آگاه باش که دین ناب، از آن خداوند است و خداوند میان آنان که به جای او سرورانی گرفتهاند (و میگویند) ما اینان را جز برای آنکه ما را به خداوند، نیک نزدیک گردانند نمیپرستیم، در آنچه اختلاف میورزند داوری خواهد کرد؛ خداوند کسی را که دروغگوی بسیار ناسپاس است راهنمایی نمیکند» سوره زمر، آیه ۳.</ref> و با این [[اعمال]]، آنها نزد [[خدا]] برای مشرکان شفاعت خواهند کرد: {{متن قرآن|أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ شُفَعَاءَ}}<ref>«یا (آن مشرکان) میانجیهایی به جای خداوند برگزیدند» سوره زمر، آیه ۴۳.</ref>.<ref>تفسیر قمی، ج۲، ص۲۵۰. </ref> به [[باور]] آنان، [[زندگی]] [[آخرت]] گونهای از [[حیات دنیوی]] است که [[قانون]] اسباب و مسببات مادی و طبیعی بر آن [[حاکم]] است و از همین رو قربانی و [[هدایا]] را به خدایان خود تقدیم میکردند تا از [[گناهان]] آنان چشم بپوشند یا از آنان [[شفاعت]] کنند<ref>دایرة المعارف تشیع، ج۱۰، ص۶؛ التفسیر الکاشف، ج۶، ص۴۲۰. </ref>. [[مشرکان]] برای موجه نشان دادن [[اعتقاد]] به شفاعت [[بتها]]، [[افسانه غرانیق]] را جعل کردند<ref>جامع البیان، ج۱۷، ص۱۳۱. </ref>.<ref>[[سید رضا اسحاقنیا تربتی|اسحاقنیا تربتی]] و [[حسن رضایی|رضایی]]، [[شفاعت (مقاله)|مقاله «شفاعت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶]].</ref> | ||
== [[امیدبخشی]] و حرکت آفرینی اعتقاد به شفاعت == | == [[امیدبخشی]] و حرکت آفرینی اعتقاد به شفاعت == | ||