←سنت
(←قرآن) |
(←سنت) |
||
| خط ۲۹: | خط ۲۹: | ||
[[اهلبیت]]{{عم}} متناسب با شرایط [[سیاسی]] [[جامعه]] به [[تعلیم]] مخاطبان خود میپرداختند. رسول خدا{{صل}}، امام علی{{ع}} و امام حسن{{ع}} در دوره [[حکومت]] خود، به دلیل قرار گرفتن در رأس [[حکومت اسلامی]] و در [[اختیار]] داشتن امکانات گوناگون بدون مشکل جدی به تعلیم مخاطبان میپرداختند؛ اما در دوره خارج شدن حکومت از دست اهلبیت{{عم}} و ایجاد تنگناهای سیاسی، فعالیتهای اهلبیت{{عم}} محدود شد؛ اما با وجود همه این [[مشکلات]] و محدودیتها آنان هیچگاه از تعلیم [[مسلمانان]] باز نایستادند و در [[نهان]] و آشکار به بیان [[تعالیم اسلامی]] میپراختند. تأویلهای امام حسن{{ع}} و امام حسین{{ع}} نیز قابل توجه است. بررسی [[روایات]] باقیمانده از این دو [[امام]] در تفسیر و [[تأویل آیات]] نشان میدهد که [[اهلبیت]]{{عم}} [[تأویل]] بسیاری از [[آیات]] را [[پیامبر]]{{صل}} و [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} دانستهاند<ref>برای نمونه ر.ک: صدوق، الخصال، ج۱، ص۴۳؛ صدوق، عیون اخبار الرضا، ج۱، ص۲۸۰؛ ج۲، ص۲۵۵؛ صدوق، معانی الاخبار، ص۹۵؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۱۸۷ و ۲۰۷؛ ابن ابی الفتح اربلی، کشف الغمه، ج۲، ص۱۶۶؛ مجلسی، بحار الأنوار، ج۲۳، ص۲۵۱؛ ج۲۵، ص۷۰؛ ج۲۶، ص۲۵۴ و ۳۳۶.</ref>. این نکته را میتوان با توجه به شرایط [[سیاسی]] آن [[روزگار]] تبیین کرد. این دو [[امام]] در شرایطی به [[مقام امامت]] رسیدند که [[امویان]] با همه امکانات نظامی و [[تبلیغاتی]] خود برای محو [[سیره]] و [[سنت پیامبر]]{{صل}} و [[امام علی]]{{ع}} تلاش میکردند. در این شرایط لازم بود که این دو امام از تعلیمات خود به [[روشنگری]] بپردازند و جایگاه [[واقعی]] پیامبر{{صل}} و [[امیرمؤمنان]]{{ع}} را به [[مردم]] معرفی کنند.<ref>[[هناء ذاکر مشهدی|ذاکر مشهدی، هناء]]، [[پژوهشی در زمینههای تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری (کتاب)|پژوهشی در زمینههای تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری]]، ص ۲۲۳.</ref> | [[اهلبیت]]{{عم}} متناسب با شرایط [[سیاسی]] [[جامعه]] به [[تعلیم]] مخاطبان خود میپرداختند. رسول خدا{{صل}}، امام علی{{ع}} و امام حسن{{ع}} در دوره [[حکومت]] خود، به دلیل قرار گرفتن در رأس [[حکومت اسلامی]] و در [[اختیار]] داشتن امکانات گوناگون بدون مشکل جدی به تعلیم مخاطبان میپرداختند؛ اما در دوره خارج شدن حکومت از دست اهلبیت{{عم}} و ایجاد تنگناهای سیاسی، فعالیتهای اهلبیت{{عم}} محدود شد؛ اما با وجود همه این [[مشکلات]] و محدودیتها آنان هیچگاه از تعلیم [[مسلمانان]] باز نایستادند و در [[نهان]] و آشکار به بیان [[تعالیم اسلامی]] میپراختند. تأویلهای امام حسن{{ع}} و امام حسین{{ع}} نیز قابل توجه است. بررسی [[روایات]] باقیمانده از این دو [[امام]] در تفسیر و [[تأویل آیات]] نشان میدهد که [[اهلبیت]]{{عم}} [[تأویل]] بسیاری از [[آیات]] را [[پیامبر]]{{صل}} و [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} دانستهاند<ref>برای نمونه ر.ک: صدوق، الخصال، ج۱، ص۴۳؛ صدوق، عیون اخبار الرضا، ج۱، ص۲۸۰؛ ج۲، ص۲۵۵؛ صدوق، معانی الاخبار، ص۹۵؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۱۸۷ و ۲۰۷؛ ابن ابی الفتح اربلی، کشف الغمه، ج۲، ص۱۶۶؛ مجلسی، بحار الأنوار، ج۲۳، ص۲۵۱؛ ج۲۵، ص۷۰؛ ج۲۶، ص۲۵۴ و ۳۳۶.</ref>. این نکته را میتوان با توجه به شرایط [[سیاسی]] آن [[روزگار]] تبیین کرد. این دو [[امام]] در شرایطی به [[مقام امامت]] رسیدند که [[امویان]] با همه امکانات نظامی و [[تبلیغاتی]] خود برای محو [[سیره]] و [[سنت پیامبر]]{{صل}} و [[امام علی]]{{ع}} تلاش میکردند. در این شرایط لازم بود که این دو امام از تعلیمات خود به [[روشنگری]] بپردازند و جایگاه [[واقعی]] پیامبر{{صل}} و [[امیرمؤمنان]]{{ع}} را به [[مردم]] معرفی کنند.<ref>[[هناء ذاکر مشهدی|ذاکر مشهدی، هناء]]، [[پژوهشی در زمینههای تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری (کتاب)|پژوهشی در زمینههای تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری]]، ص ۲۲۳.</ref> | ||
== | ==دوم: سنت== | ||
بخش عظیمی از | {{اصلی|سنت|آموزش سنت}} | ||
بخش عظیمی از [[مواد تعلیمی]] [[اهلبیت]]{{عم}} را باید در حوزه سنت جستجو کرد، در این بخش پس از مفهومشناسی سنت، محتوای سنت همراه با مصادیق و تحلیل زمینههای [[اجتماعی]]، [[فرهنگی]] و [[سیاسی]] آنها بررسی خواهد شد. | |||
===مفهومشناسی=== | ===مفهومشناسی=== | ||