←فیدئیسم
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲۷: | خط ۲۷: | ||
مطابق دیدگاه ایمانگرایان، بنیانیترین مفروضات، در خود [[نظام]] [[اعتقادات دینی]] یافت میشود و در واقع، [[ایمان دینی]]، خود بنیان [[زندگی]] شخص و [[امتحان]] و ارزیابی [[ایمان]] با معیارهای [[عقلانی]] و بیرونی، نشان دهنده نبود [[ایمان راستین]] است<ref>ر.ک: عقل و اعتقاد دینی؛ درآمدی بر فلسفه دین، ص۷۹.</ref>. | مطابق دیدگاه ایمانگرایان، بنیانیترین مفروضات، در خود [[نظام]] [[اعتقادات دینی]] یافت میشود و در واقع، [[ایمان دینی]]، خود بنیان [[زندگی]] شخص و [[امتحان]] و ارزیابی [[ایمان]] با معیارهای [[عقلانی]] و بیرونی، نشان دهنده نبود [[ایمان راستین]] است<ref>ر.ک: عقل و اعتقاد دینی؛ درآمدی بر فلسفه دین، ص۷۹.</ref>. | ||
در [[زندگی]] [[اخلاقی]]، ملاکها و [[معیارهای اخلاقی]] و عقلانی بر زندگی [[انسان]] [[حاکم]] است، ولی کمال دوره [[فکری]] انسان را باید مرحله [[ایمانی]] و [[دینی]] دانست؛ در این مرحله [[الگوهای اخلاقی]] نیز حاکم نیستند و این مرحله، مرحله [[تسلیم محض]] در | در [[زندگی]] [[اخلاقی]]، ملاکها و [[معیارهای اخلاقی]] و عقلانی بر زندگی [[انسان]] [[حاکم]] است، ولی کمال دوره [[فکری]] انسان را باید مرحله [[ایمانی]] و [[دینی]] دانست؛ در این مرحله [[الگوهای اخلاقی]] نیز حاکم نیستند و این مرحله، مرحله [[تسلیم محض]] در برابر [[پروردگار]] محسوب میشود. الگوی این مرحله [[حضرت ابراهیم]] است که بدون توجه به ملاکهای اخلاقی و عقلانی فرزند خویش را به [[قربانگاه]] برد<ref>ر.ک: کی بر کگارد، سورن، ترس و لرز، ترجمه سید محسن فاطمی، ص۷۳-۸۲.</ref>.<ref>[[محمد کاشیزاده|کاشیزاده، محمد]]، [[اثباتپذیری گزارههای دینی (مقاله)|مقاله «اثباتپذیری گزارههای دینی»]]، [[فرهنگنامه کلام جدید (کتاب)|فرهنگنامه کلام جدید]]، ص ۴۵.</ref> | ||
=== مصلحتاندیشی === | === مصلحتاندیشی === | ||