بنی مالک بن افصی: تفاوت میان نسخه‌ها

موطن اصلی این طایفه را به مانند [[قبایل]] مادری‌شان ازد و خزاعه، «[[مأرب]]» در جنوب [[یمن]] دانسته‌اند<ref>ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۴.</ref>. گفته شده که در پی آشفتگی‌های [[اقتصادی]] و [[سیاسی]] حاصل از کشمکش‌های [[حمیریان]] و [[قحطانیان]] و [[تغییر]] راههای [[تجاری]] [[یمن]] که شریان اصلی [[اقتصاد]] یمن بسته بدان بود و سرانجام با تخریب [[سد مأرب]]<ref>ر.ک: احمد امین؛ پرتو اسلام، ص۲۹؛ غلامحسین مصاحب، دائرة المعارف فارسی، جلد اول، ص۱۲۵۶؛ فیلیپ خلیل حتّی، تاریخ عرب، ص۸۳ و...</ref> در حدود [[قرن اول]] و دوم میلادی<ref>احمد پاکتچی، ازد [پیش از اسلام]، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۸، ص۲۴-۲۵.</ref> و وارد شدن آسیب شدید بر شبکه آبیاری [[مأرب]]، [[ازدیان]] از جمله [[خزاعه]] و طوایفش به [[رهبری]] عمرو بن عامر مُزَیقیاء جلای [[وطن]] کرده، به [[امید]] یافتن زیستگاهی دائمی روی به شمال آوردند، در نجد و تهامه وارد شدند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۳۲۸-۳۲۹.</ref>. اما دیری نپایید که [[طوایف]] [[ازد]] به چند جانب متفرق شدند و سرنوشتی مستقل در پیش گرفتند. طوایفی از [[قبیله ازد]] -از جمله [[فرزندان]] رَبیعه و أَفصی پسران [[حارثة بن عمرو بن عامر]]<ref>فاسی، شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام، ج‌۲، ص۷۶. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۵۶؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۰؛ ابن عبد البر، الانباه علی قبائل الرواة، ص۸۴.</ref> و [[قبایل]] منتسب به ایشان یعنی: کعب، فتح، سعد، [[عوف]] و عدیّ فرزندان [[عمرو بن ربیعة بن حارثة بن عمرو بن عامر]] همراه با أسلم و ملکان دو فرزند [[افصی بن حارثة بن عمرو بن عامر]]-<ref>فاسی، شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام، ج‌۲، ص۷۶. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۰؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۶۱۴.</ref> که از [[همراهی]] با سایر تیره‌های ازد در [[سفر به شام]] [[امتناع]] ورزیدند و ضمن جدایی از ایشان، در تهامه سکنی گزیدند، جملگی «[[خزاعی]]» خوانده شده‌اند<ref>ابن‌هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۱۳-۱۴؛ مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۲، ص۱۷۳.</ref>. [[قبیله]] [[بنی مالک]] به عنوان یکی از این طوایف خزاعی، [[حجاز]]<ref>ر.ک: ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۴، ص۱۵۴۴؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۴، ص۶۳۹؛ تقی الدین مقریزی، إمتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال و الحفدة و المتاع‌، ج۶، ص۳۵۳.</ref> و به ویژه شهرهای بزرگ آن به‌ویژه [[مدینه]]<ref>ابن شبه نمیری، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۶۴؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۴، ص۵۷۳. نیز ر.ک: ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۸، ص۴۶۰؛ ابو قانع، معجم الصحابه، ج۱۴، ص۵۱۰۳؛ ابن حبان، مشاهیر علماء الامصار، ص۲۱۹.</ref> را [[مسکن]] و مأوای خود قرار دادند. آنان در این [[شهر]]، در کنار بنی اعمام خود از [[طوایف]] [[بنی امیه]] و [[بنی سهم]] -از شاخه‌ها و فروعات [[طایفه]] [[بنی اسلم]]- در مدینه ما بین موضعی موسوم به کوچه «ابن حبین»، از قسمت ورودی [[بازار]] تا بخش [[جُهینه]] تا ثنیة عثعت ساکن بودند<ref>ابن شبه نمیری، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۶۴.</ref>. ضمن این که ذکر نام تنی چند از آنان در شمار [[مهاجران به مدینه]]<ref>ر.ک: ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۱۲۵؛ ابو نعیم، معرفة الصحابه، ج۱، ص۳۱۷؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۴، ص۱۵۴۴.</ref>، این نظر را که شماری هر چند اندک از ایشان، در ایام مقارن با [[بعثت نبی اکرم]]{{صل}} در [[مکه]] و اطراف آن ساکن بودند را تقویت می‌کند. علاوه بر آن، شهرهای [[بصره]]<ref>ر.ک: ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۴۰؛ ابو نعیم، معرفة الصحابه، ج۱، ص۳۱۷.</ref> و [[بغداد]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۴، ص۱۶۳.</ref> و [[قریه]] سفیدنج خرقان<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۳۵۶.</ref> -که در منابع [[عربی]] از آن به نام «سفیذنج»<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۳۵۶.</ref> و «سیقَذنج»<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۱۶۷.</ref> نیز از آن یاد شده است- هم، از دیگر [[مساکن]] این [[قوم]] در پس [[ظهور اسلام]] برشمرده شده‌اند<ref>ر.ک: خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۸۳؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۲، ص۸۲۲؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۱۸.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>