بنی نشق بن عمرو: تفاوت میان نسخه‌ها

بنی نشق از [[اعراب قحطانی]]<ref>ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۳۴.</ref> و از شاخه‌های [[بنی بکیل بن همدان]] هستند که [[نسب]] از نشق بن عمرو بن مانع بن صهلان بن زید بن ثَور بن مالک بن معاویه بن دومان بن بکیل بن جشم می‌‌برند<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref>. از عمرو، ربیعه، یمجد، ذو الجراب و ثور ذو شمر – که از آنها و فرزندانشان با نسبت «النشقیون» یاد شده است<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۸، ص۲۰.</ref> – به عنوان [[فرزندان]] نشق بن مانع نام برده شده است.<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۸، ص۲۰. برای مطالعه بیشتر درباره نسب و فرزندان نشق بن مانع ر.ک: حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۹.</ref> این [[طایفه]] از شاخه‌ها و فروعات متعددی شکل یافته که از مهمترین آنان می‌‌توان به [[طوایف]] بزرگی چون [[بنی یمجد بن نشق]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۶۸.</ref>، [[بنی ذو الجراب بن نشق]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۸۳.</ref>، [[بنی ربیعة بن نشق]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref>، [[بنی المجاتل]]،<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref> [[بنی الصوالع]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref> و [[بیت]] بزرگ [[آل ذی لعوه]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۳؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۶. نیز ر.ک: ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۹۸. همدانی از ایشان با نام «بنی لعف» یاد کرده است. (حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸)</ref> یاد کرد. از بنی نشق، به عنوان [[بیت]] بزرگی و [[شرف]]، که بزرگان شان همواره عهده دار [[زعامت]] و پادشاهانی این [[قوم]] بودند، نام برده شده است<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۸، ص۲۰.</ref>. آنان قصرهای با عظمتی در [[یمن]] بنا نمودند که از مشهورترین قصرهای آنان در یمن به روثان، السوداء، [[البیضاء]]، [[عمران]] در جوف و [[مأرب]] اشاره شده است<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۸، ص۲۰.</ref>. بنی نشق اصالتی [[یمنی]] داشتند و از مهمترین [[مساکن]] آنان در این [[سرزمین]] می‌‌توان از عمران، روثان، حراز، جوف<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸. نیز ر.ک: حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۱۶۷ و ۱۰۵.</ref> و نیز مأرب، حضرموت و سردد نام برد<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref>. در روثان – در پایین دست منطقه جوف – مردمانی از بنی نشق از تیره بنی یمجد و بنی ذو الجراب سکونت داشتند. این دو [[طایفه]]، – که تعدادشان را حدود سیصد نفر گفته‌اند، – در این منطقه، در دو مکان جداگانه که بین شان به اندازه عرض دره فاصله بود، رو در روی هم [[زندگی]] می‌‌کردند. پس، مردی از یکی از این دو محله، به [[خانه]] و [[حرم]] مردی از محله دیگر که مشرف به او بود، نظر [[سوء]] افکند. آن مرد، پس از دوبار راندن فرد [[متجاوز]]، بار سوم کمر به [[قتل]] او بست و فرد متجاوز را با پرتاب تیری کشت. از این رو، میان دو [[قبیله]] [[جنگی]] طولانی در گرفت و همچنان ادامه یافت تا اینکه جز اندکی، همگی به [[هلاکت]] رسیدند. در این هنگام بنی یمجد به [[بنی عبد بن علیان]] – از [[طوایف]] دیگر بنی بکیل – پیوست و تحت [[حمایت]] آنها قرار گرفتند و در سرزمین ایشان ساکن شدند. این حضور تا مدتها بعد، یعنی تا [[زمان]] «[[همدانی]]» (م. ۳۳۴) همچنان ادامه داشت. پیوستن بنی یمجد به بنی عبد بن علیان، موجب [[هراس]] ذوالجراب شد و آنان را مجبور کرد تا از [[بیم]] [[حمله]] بنی یمجد و بنی عبد، جز اندکی همگی به حضرموت کوچ کنند. بر اساس گزارش «[[همدانی]]»، آنان در [[روزگار]] وی همچنان – یعنی تا اوایل [[قرن چهارم هجری]] – در این [[سرزمین]] حضور داشتند و در آن [[اموال]] و ثروت‌هایی اندوخته بودند<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref>. برخی از آنان هم، به «سرداد» رفتند و در آنجا ساکن شدند<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref>. «حراز» را هم، [[مسکن]] عده اندکی از بنی یمجد گفته‌اند<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref>. بنی یمجد پرورش دهنده [[نژادی]] از اسبان اصیل [[عرب]] به نام «یعسوب» بودند که از بهترین اسبهای عرب به شمار می‌‌رفت<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref>. همچنین حراز [[منزل]] بنی لعف – از تیره‌های دیگر بنی ثور و از [[نسل]] [[بنی ربیعة بن نشق]] – بود که به [[شرف]] و [[بزرگواری]] شناخته شده بودند.<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref> بنی الصوالع نیز از دیگر شاخه‌های [[طایفه]] بنی یمجد بودند که از آنان به عنوان ساکنان سرزمین جوف یاد شده است<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref>. بسیاری از [[مردمان]] بنی نشق در دوره‌های [[اسلامی]] از [[یمن]] به مناطق دیگر بخصوص [[کوفه]] کوچ کردند و در این [[شهر]] سکونت گزیدند<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۹.</ref>. اعزام هیأتی از این [[قوم]] به [[دمشق]] به [[ریاست]] [[شهید بن حاضر نشقی]] و دیدار با [[معاویه]] و [[اخبار]] او با معاویه از مهمترین اخبار واصله از بنی نشق در دوران اسلامی است<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref>. ضمن این که از [[رجال]] و مشاهیر [[بنی نشق بن مانع بن صهلان]] می‌‌توان از [[سعید بن حاضر نشقی]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref>، [[ظهار بن بشیر]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref> و [[ابراهیم بن ابوالجهم]] – از [[شجاعان]] و تک سواران [[بنی همدان]] – <ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۸.</ref> نام برد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>