بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
# اِبّاله<ref>جامعالبیان، مج ۱۵، ج ۳۰، ص ۳۸۱.</ref>؛ | # اِبّاله<ref>جامعالبیان، مج ۱۵، ج ۳۰، ص ۳۸۱.</ref>؛ | ||
# اِباله<ref>قرطبی، ج ۲۰، ص ۱۳۴.</ref>؛ | # اِباله<ref>قرطبی، ج ۲۰، ص ۱۳۴.</ref>؛ | ||
# آبله<ref> اعلام قرآن، ص ۱۵۹.</ref>.<ref>[[محمد خراسانی|خراسانی، محمد]]، [[ابابیل - خراسانی (مقاله)|مقاله «ابابیل»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱]]، ص | # آبله<ref> اعلام قرآن، ص ۱۵۹.</ref>.<ref>[[محمد خراسانی|خراسانی، محمد]]، [[ابابیل - خراسانی (مقاله)|مقاله «ابابیل»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱]]، ص ۴۳۷.</ref> | ||
== معنای ابابیل == | == معنای ابابیل == | ||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
به نظر مصطفوی، بعید نیست که اصل در مادّه "أ ـ ب ـ ل" به معنای تحمّل [[سختی]]، [[بردباری]] و [[مقاومت]]، و ابل (شتر) نیز یکی از مصادیق این معنا باشد، و شاید [[ابابیل]] هم وصف پرندهای با همین ویژگیها باشد و {{متن قرآن|طَيْرًا أَبَابِيلَ}}، یعنی پرندگان گروه گروه، [[قوی]]، [[مقاوم]] و صبور<ref>التحقیق، ج ۱، ص ۲۶، «ابل».</ref>. | به نظر مصطفوی، بعید نیست که اصل در مادّه "أ ـ ب ـ ل" به معنای تحمّل [[سختی]]، [[بردباری]] و [[مقاومت]]، و ابل (شتر) نیز یکی از مصادیق این معنا باشد، و شاید [[ابابیل]] هم وصف پرندهای با همین ویژگیها باشد و {{متن قرآن|طَيْرًا أَبَابِيلَ}}، یعنی پرندگان گروه گروه، [[قوی]]، [[مقاوم]] و صبور<ref>التحقیق، ج ۱، ص ۲۶، «ابل».</ref>. | ||
آرتور جفری میگوید: واژه "ابابیل" ربطی به پرندگان ندارد؛ بلکه نام بلایی است؛ گذشته از آن، این کلمه از "ابیله" به معنای "تاول" گرفته شده است. "اشپرنگل" خیلی پیشتر در ۱۹۷۴ میلادی میان این واژه و [[بیماری]] آبله، رابطهای را حدس زده بود و آن را مشتق از "اَب" به معنای پدر و "ابیل" به معنای [[نوحه]] و ندبه میپنداشت و میگفت: [[ایرانیان]]، واژه "ابیله" را به معنای آبله به کار میبرند. این نظریّه را [[روایات]] موجود که میگوید: [[لشکریان]] [[ابرهه]] به بیماری آبله دچار و نابود گشتند، [[تأیید]] میکند؛ امّا مشکل، [[اثبات]] فارسی بودن آن است؛ زیرا آبله در زبان فارسی، خود دخیل از عربی و بیتردید از همین [[آیه]] گرفته شده است<ref>واژههای دخیل، ص ۹۸.</ref>.<ref>[[محمد خراسانی|خراسانی، محمد]]، [[ابابیل - خراسانی (مقاله)|مقاله «ابابیل»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱]]، ص | آرتور جفری میگوید: واژه "ابابیل" ربطی به پرندگان ندارد؛ بلکه نام بلایی است؛ گذشته از آن، این کلمه از "ابیله" به معنای "تاول" گرفته شده است. "اشپرنگل" خیلی پیشتر در ۱۹۷۴ میلادی میان این واژه و [[بیماری]] آبله، رابطهای را حدس زده بود و آن را مشتق از "اَب" به معنای پدر و "ابیل" به معنای [[نوحه]] و ندبه میپنداشت و میگفت: [[ایرانیان]]، واژه "ابیله" را به معنای آبله به کار میبرند. این نظریّه را [[روایات]] موجود که میگوید: [[لشکریان]] [[ابرهه]] به بیماری آبله دچار و نابود گشتند، [[تأیید]] میکند؛ امّا مشکل، [[اثبات]] فارسی بودن آن است؛ زیرا آبله در زبان فارسی، خود دخیل از عربی و بیتردید از همین [[آیه]] گرفته شده است<ref>واژههای دخیل، ص ۹۸.</ref>.<ref>[[محمد خراسانی|خراسانی، محمد]]، [[ابابیل - خراسانی (مقاله)|مقاله «ابابیل»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱]]، ص ۴۳۷-۴۳۸.</ref> | ||
== شکل و نوع پرنده == | == شکل و نوع پرنده == | ||
| خط ۳۱: | خط ۳۱: | ||
[[فخر رازی]] پس از نقل صفات متعدّدی که برای پرندگان بیان شده، میگوید: از آنجا که این پرندگان دسته دسته بودند، شاید هر دسته شکلی داشته و هر کسی آنچه را که دیده وصف کرده است<ref> التفسیر الکبیر، ج ۳۲، ص ۱۰۰.</ref>. از [[رسولخدا]] {{صل}} در وصف این پرنده [[روایت]] شده: مرغی بین [[آسمان]] و [[زمین]] است که لانه دارد و تخم میگذارد<ref> ماوردی، ج ۶، ص ۳۴۲.</ref>. | [[فخر رازی]] پس از نقل صفات متعدّدی که برای پرندگان بیان شده، میگوید: از آنجا که این پرندگان دسته دسته بودند، شاید هر دسته شکلی داشته و هر کسی آنچه را که دیده وصف کرده است<ref> التفسیر الکبیر، ج ۳۲، ص ۱۰۰.</ref>. از [[رسولخدا]] {{صل}} در وصف این پرنده [[روایت]] شده: مرغی بین [[آسمان]] و [[زمین]] است که لانه دارد و تخم میگذارد<ref> ماوردی، ج ۶، ص ۳۴۲.</ref>. | ||
[[ابومریم]] از [[امام باقر]]{{ع}} روایت میکند: هر پرنده سه سنگ در چنگال و منقار خود داشت. سنگها را بر روی [[لشکریان]] ریختند که بر اثر آن در میان آنها، [[مرض]] آبله پدید آمد؛ پس [[خداوند]] نیز به وسیله آنها، نابودشان ساخت و پیش از آن «آبله» در آنجا دیده نشده بود<ref>الکافی، ج ۸، ص ۸۴.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: از [[اصحاب فیل]]، یک نفر بیشتر باقی نماند که فرار کرد. او در حالی که مشغول نقل واقعه برای [[مردم]] بود، سرش را بالا برد و گفت: این از همان پرندگان است؛ آنگاه آن پرنده که [[مأمور]] تعقیب او بود بالای سر او قرار گرفت و سنگی را رها کرد که از زیر او خارج شد<ref>الکافی، ج ۴، ص ۲۱۶.</ref>. بعضی این شخص را خود [[ابرهه]] دانستهاند که هنگام نقل واقعه برای [[پادشاه]] [[حبشه]] با آن [[عذاب]] نابود شد<ref>روان جاوید، ج ۵، ص ۴۳۷.</ref>.<ref>[[محمد خراسانی|خراسانی، محمد]]، [[ابابیل - خراسانی (مقاله)|مقاله «ابابیل»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱]]، ص | [[ابومریم]] از [[امام باقر]]{{ع}} روایت میکند: هر پرنده سه سنگ در چنگال و منقار خود داشت. سنگها را بر روی [[لشکریان]] ریختند که بر اثر آن در میان آنها، [[مرض]] آبله پدید آمد؛ پس [[خداوند]] نیز به وسیله آنها، نابودشان ساخت و پیش از آن «آبله» در آنجا دیده نشده بود<ref>الکافی، ج ۸، ص ۸۴.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: از [[اصحاب فیل]]، یک نفر بیشتر باقی نماند که فرار کرد. او در حالی که مشغول نقل واقعه برای [[مردم]] بود، سرش را بالا برد و گفت: این از همان پرندگان است؛ آنگاه آن پرنده که [[مأمور]] تعقیب او بود بالای سر او قرار گرفت و سنگی را رها کرد که از زیر او خارج شد<ref>الکافی، ج ۴، ص ۲۱۶.</ref>. بعضی این شخص را خود [[ابرهه]] دانستهاند که هنگام نقل واقعه برای [[پادشاه]] [[حبشه]] با آن [[عذاب]] نابود شد<ref>روان جاوید، ج ۵، ص ۴۳۷.</ref>.<ref>[[محمد خراسانی|خراسانی، محمد]]، [[ابابیل - خراسانی (مقاله)|مقاله «ابابیل»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱]]، ص ۴۳۸-۴۴۰؛ [[محمد رضا رهبریان|رهبریان، محمد رضا]]، [[ابابیل - رهبریان (مقاله)|مقاله «ابابیل»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)| دانشنامه معاصر قرآن کریم]].</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||