خانه حضرت فاطمه: تفاوت میان نسخه‌ها

در همین [[خانه]] بود که دو [[نور]] چشم [[رسول خدا]]{{صل}} یعنی حسن{{ع}} و حسین{{ع}} به [[دنیا]] آمدند؛ در این مکان بود که پس از رحلت جانسوز پیامبر{{صل}} عده‌ای در [[مخالفت]] با [[خلیفه]] انتخابی، بر شایستگی‌های علی{{ع}} و [[وصایت]] او تأکید و از بیعت با خلیفه خودداری ورزیدند. عاملان [[دستگاه خلافت]] بر همین خانه بود که هجوم آورده و با متخلفان از [[بیعت]] بر خود کردند. [[ابوبکر]] هنگام [[مرگ]] خود [[آرزو]] می‌کرد که ای کاش سه کار را نمی‌کردم که یکی از آنها استفاده از [[زور]] برای بازکردن در [[خانه فاطمه]]{{س}} بود<ref>تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۱۵.</ref>. [[عمر بن خطاب]] ضمن [[تهدید]] به سوزاندن این خانه به همراه کسانی که در آن بودند، آنان را به خروج و بیعت با خلیفه فرا می‌خواند و می‌گفت به خدایی که [[جان]] عمر در دست اوست یا بیرون بیایید یا خانه و هرکس که در آن است می‌سوزانم. گفتند: [[فاطمه]]{{س}} در آن است. گفت: اگر چه او هم باشد<ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱، ص۱۳۴؛ انساب الاشراف، بلاذری، ج۱، ص۵۷۶.</ref> این خانه همراه سایر اتاق‌های [[بیت]] رسول خدا{{صل}} در دوران ولید بن عبدالملک تخریب شد.

نوشته‌اند که در آنجا، در نقطه ای دو رکعت [[نماز]] خواند و [[دعا]] کرد و سپس خانه‌ای بنا کرد و چاه آبی کند که تا قرن سیزدهم به نام «[[بئر]] السیده فاطمة بنت الحسین» [[شهرت]] داشته و برقرار بوده است<ref>نزهة الناظرین، ص۲۸۷.</ref>. محل آن در مناخه در نزدیکی مسجد غمامه و [[مسجد امام علی]]{{ع}} بوده که در [[توسعه]] جدید از میان رفته است<ref>آثار اسلامی مکه و مدینه، رسول جعفریان، ص۲۴۲.</ref>.