مدینة النبی: تفاوت میان نسخه‌ها

ابتدا قبایلی از [[یهود]] و دیگران در یثرب و اطراف آن می‌زیستند. پس از [[هجرت پیامبر]] این [[شهر]] پایگاه نیرومند [[اسلام]] گشت و جهادها و فتوحات [[اسلامی]] از همین جا آغاز می‌‌شد. [[رسول خدا]] {{صل}} تا پایان [[عمر]] در همین [[شهر]] زیست و پس از رحلت، همانجا در [[خانه]] خویش به خاک سپرده شد. مدفن [[پیامبر خدا]] {{صل}} و چهار [[امام]] [[شیعه]] که در [[قبرستان بقیع]] مدفونند، و عده بسیاری از [[صحابه]] و شخصیت‌های بزرگ [[اسلامی]]، از جمله [[حضرت فاطمه]] {{س}} در این [[شهر]] است.

== نام‌های مدینه ==

# '''اَرضُ الله''': یکی از نام‌های [[مدینه منوره]] است، که در [[قرآن]] نیز آمده است<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۱۶۲.</ref>.

# '''اَرض الهجرة''': یکی از نام‌های مدینه منوره است، که در قرآن نیز آمده است<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۱۶۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۹۸.</ref>

# '''ایمان''': یکی از نام‌های [[مدینه منوره]] است، که در [[قرآن]] نیز آمده است<ref>{{متن قرآن|وَالَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالْإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ}} «و (نیز برای) کسانی است که پیش از (آمدن) مهاجران، در خانه (های مدینه) و (پایگاه) ایمان، جای داشته‌اند؛ کسانی را که به سوی آنان هجرت کرده‌اند، دوست می‌دارند و در دل به آنچه به مهاجران داده‌اند، چشمداشتی ندارند و (آنان را) بر خویش برمی‌گزینند هر چند خود نیازمند باشند. و کسانی که از آزمندی جان خویش در امانند، رستگارند» سوره حشر، آیه ۹.</ref>.<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۱۶۲.</ref> زیرا [[مردم مدینه]] [[الگو]] و مظهر ایمان بودند<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۱۵۹.</ref>.

# '''بارّة''': یکی از نام‌های مدینه منوره است<ref>تاریخ المدینه ابن شبه، ج۱، ص۱۶۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۱۷۴.</ref>

# '''[[بحر]]''': از نام‌های مدینه منوره است. بحر، اطلاقی است به [[سرزمین]] وسیع و نیز روستا<ref>فصلنامه میقات حج، ش۷، ص۱۶۰.</ref>.

# '''بَحَرة''': یکی از نام‌های مدینه منوره است<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۱۶۲.</ref>. بحره، زمینی است که نسبت به اطرافش [[پست]] و یا دارای بوستان و نخلستان است.

# '''بُحیَرة''': یکی از نام‌های مدینه منوره است<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۱۶۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۱۸۱.</ref>

# '''بَلَد المساجد''': [[مدینه منوره]] را به این نام می‌شناسند<ref>فرهنگ اصطلاحات حج، حریری، ص۳۳.</ref>.

# '''بَلَد [[رسول الله]]''': یکی از نام‌های [[مدینه]] است<ref>فصلنامه میقات حج، ش۷، ص۱۶۱.</ref>.

# '''[[بیت]] الرسول''': یکی از نام‌های مدینه منوره، که برگرفته از [[آیه]] پنجم [[سوره مبارکه انفال]] است<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۱۶۲.</ref>.

# '''حَرَمُ الرَّسول''': نام مدینه است<ref>مکتب اسلام، ش۳۱۹، ص۲۳.</ref>.

# '''طیّبه''': یکی از نام‌های مکه و همچنین مدینه منوره است، که در تورات هم آمده<ref>اخبار المدینه، ابن نجار، ص۱۱.</ref>.

[[اوس]] و [[خزرج]] مانند بیشتر [[اعراب]] آن زمان، [[بت‌پرست]] بودند. [[بت]] معروفشان "منات" نام داشت که بین [[مکه]] و [[مدینه]] در منطقه "مشلّل" بود<ref>ابن الکلبی، الاصنام، ص۱۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵-۸۶؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۱، ص۲۵۵.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[مدینه در عصر بعثت (مقاله)|مدینه در عصر بعثت]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲]]، ص۲۶۹-۲۷۵.</ref>

[[مدینه]]، [[شهر]] [[پیامبر خاتم|پیامبر]] {{صل}} است، شهری که [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]، ده سال از [[عمر]] خویش را در این دیار گذرانده است، [[شهر]] [[مهاجر]] و [[انصار]]، [[شهر]] [[اوس]] و [[خزرج]]، [[شهر]] [[بدر]] و [[احد]] و [[احزاب]]، [[شهر]] [[بقیع]] و [[مسجدالنبی]] و کوچه [[بنی هاشم]]. شهری که با [[وحی]] و نزول [[قرآن]] آباد شده است و محل فرود و عروج [[جبرئیل]] و [[فرشتگان]] بوده است. در و دیوارش، [[زمین]] و فضایش [[مقدّس]] است و [[تربت]] پاکش، پیکر [[پیامبر خاتم|پیامبر]] {{صل}} را در بر دارد. شهری که مرکز نشر و گسترش اسلام بوده و به خاطر [[پیامبر خاتم|رسول الله]] {{صل}}، شایسته هرگونه [[حرمت]] گزاری و تقدیر و [[تقدیس]] است. شهری که دیوارهایش، کوچه‌ها و گذرهایش، یادآور دوران [[حیات]] [[پیامبر خاتم|پیامبر]] {{صل}} و [[ائمه]] {{عم}} است (گرچه حکومت‌های وهّابی تا آنجا که توانسته‌اند آثار را زدوده و از بین برده‌اند). شهری که [[پیامبر خاتم|پیامبر]] {{صل}} به سویش [[هجرت]] کرد و آنجا را [[خانه]] خویش قرار داد، فرائض و [[احکام خدا]] را در همین جا بیان کرد، با [[دشمنان]] [[خدا]] از همین پایگاه، [[جهاد]] کرد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۱۲۵، ۱۲۶.</ref>.

# '''[[تمیم بن عمرو]]:''' ایشان از افراد مورد اعتماد [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بوده است<ref>تنقیح المقال، ج۱، ص۱۸۷ و سایر کتب رجالی.</ref>. او از طرف [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} تا قبل از [[نصب]] [[سهل بن حنیف]]، والی و [[حاکم]] [[مدینه]] بود<ref>رجال طوسی، ص۳۶، ش۲. خلاصه، ص۲۸، ش۳ و رجال ابن داوود، ص۷۶، ش۲۷.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی ج۱]]، ص۲۵۷-۲۵۸؛ [[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۱]]، ص ۱۳۵ - ۱۳۷.</ref>

# '''[[سهل بن حنیف بن واهب انصاری]]:''' سهل از [[برگزیدگان]] [[صحابه]] بود. او در تمام [[جنگ‌های پیامبر]] شرکت داشت. براساس نقل تاریخ نگاران زمانی که [[حضرت علی]]{{ع}} عازم بصره شد، سهل بن حنیف را در بیست و ششم [[ربیع الاول]] به فرمانداری مدینه گماردد<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۱]]، ص۱۴۱ ـ ۱۴۲.</ref>.

# '''[[تمام بن عباس]]:''' تمّام بن عباس آخرین [[فرزند]] [[عباس بن عبدالمطلب]] است. او از [[شیعیان]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بود و با آن حضرت [[بیعت]] کرد و [[امام]] {{ع}} نیز متقابلاً به وی اعتماد داشت و او را به [[فرمانداری مدینه]] گمارد<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی ج۱]]، ص۲۵۳-۲۵۴؛ [[حسین مرادی‌نسب|مرادی‌نسب، حسین]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|مقاله «تمام بن عباس»، دانشنامه سیره نبوی ج۲]]، ص ۲۸۱؛ [[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۱ (کتاب)|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ص۱۵۲.</ref>

# '''[[ابوایوب انصاری]]:'''  وی از بزرگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} بود که در [[جنگ بدر]] و دیگر غزوه‌های [[پیامبر]] شرکت کرده و از سابقین در [[اسلام]] است. [[ابوایوب]]، هیچ‌گاه [[ایمان]] و ارادتش به [[ولایت]] و [[جانشینی]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بعد از [[پیامبر]] {{صل}} کم نشد و همواره به توصیه‌های [[رسول خدا]] {{صل}} در [[حق]] [[اهل‌بیت]] {{ع}} گوش [[جان]] سپرده و در راه تحقق این [[امر الهی]] از هیج تلاشی فروگذار نبود<ref>ر.ک: وقعه صفین، ص۹۳؛ الجمل، ص۱۰۵ و شرح ابن ابی الحدید ج۷، ص۳۶ و ۳۹.</ref>. ابوایوب انصاری بعد از [[جنگ نهروان]]، به سِمَت [[فرمانداری مدینه]] [[منصوب]] شد و بعد از حمله [[بُسر بن ارطات]]، مدینه را ترک کرد. در این حمله، بسر [[منزل]] او را ویران ساخت<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی ج۱]]، ص۷۰-۷۵؛ [[طلعت ده پهلوانی|ده پهلوانی، طلعت]]، [[ابوایوب انصاری (مقاله)|ابوایوب انصاری]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱]]، ص۵۷-۶۰؛ [[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۱]]، ص۱۵۴.</ref>.

# '''[[حارث بن ربیع]]:''' حارث از [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و نیز از [[اصحاب]] و [[یاران علی]] {{ع}} است. او از جانب [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بعد از [[ابوایوب انصاری]]، مدتی عامل حضرت در [[مدینه]] بود<ref>رجال طوسی، ص۳۹، ش۱۹.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی ج۱]]، ص۳۲۷؛ [[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۱]]، ص ۱۶۴.</ref>

[[حضرت مهدی]]{{ع}} پس از [[تدبیر امور]] و تنظیم شؤون مردم و [[گزینش]] فرد کارا و پرواپیشه‌ای برای اداره آن منطقه، [[مکه]] را به سوی مدینه ترک می‌کند. اما پس از خروج آن حضرت از مکه، برخی جنایتکاران می‌شورند و برگزیده او برای [[اداره امور]] را به [[قتل]] می‌رسانند. خبر این جنایت هولناک در میان راه به آن گرامی می‌رسد و به مکه باز می‌گردد و این گروه [[شورش]] را سرکوب نموده و ریشه [[آشوب]] را از بین برمی‌کند و با [[نصب]] [[شخصیت]] دیگری برای اداره امور، به سوی مدینه حرکت می‌نماید. در مدینه به کارهایی دست می‌زند. از جمله این [[کارها]] این است که برخی قبرها را می‌شکافد و جسدها را خارج می‌کند و به [[آتش]] می‌کشد<ref>[[سید محمد کاظم قزوینی|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)|امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور]]، ص۶۷۰؛ [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۳۱.</ref>.