مهریه: تفاوت میان نسخه‌ها

همچنین درباره اهمیت دادن به [[مهریه]] [[همسران]] از آن بزرگواران{{عم}}، از جمله [[امام]] [[موسی بن جعفر]]{{عم}} نقل شده است: اهل‌بیت{{عم}} بر این مطلب تأکید داشته‌اند که مهریه همسرانشان باید چونان [[هزینه]] [[حج]] بیت‌الله‌الحرام، از پاک‌ترین بخش اموالشان باشد<ref>{{متن حدیث|قَالَ السِّنْدِيُّ بْنُ شَاهَكَ، وَ كَانَ الَّذِي وَكَّلَهُ الرَّشِيدُ بِحَبْسِ مُوسَى{{ع}}، لَمَّا حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ: دَعْنِي أُكَفِّنْكَ فَقَالَ{{ع}}: إِنَّا أَهْلُ بَيْتٍ حَجُّ صَرُورَتِنَا وَ مُهُورُ نِسَائِنَا وَ أَكْفَانُنَا مِنْ طَهُورِ أَمْوَالِنَا}} (محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۷۵، ص٣٢۵).</ref>.<ref>[[اسدالله طوسی|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)|همسران شایسته]]، ص ۲۱۲.</ref>

نگاهی به [[سیر]] [[تاریخ]] مهریه در [[اسلام]] روشن می‌سازد که تعیین صداق و مهریه در اسلام و میان [[مسلمانان]] به درهم و دینار ([[نقره]] و طلا) یا هرگونه وجه نقد و [[پول]] رایج منحصر نبوده است با تدبیری که پیامبر اسلام{{صل}} اندیشیده بودند و پس از ایشان [[اهل‌بیت]]{{عم}} و دیگر مسلمانان نیز از آن [[پیروی]] کردند، امور دیگری نیز هنگام [[ازدواج]] به منزله مهریه به [[زن]] پیشکش می‌شد به مواردی از آنها اشاره می‌کنیم.

[[روایات]] دربارۀ مهرالسنه و تأکید [[اهل‌بیت]]{{عم}} بر مراعات آن بسیار است که پرداختن به همۀ آنها از حوصلۀ بحث ما خارج است<ref>روایاتی چون: {{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: الْمَهْرُ مَا تَرَاضَى عَلَيْهِ النَّاسُ أَوِ اثْنَتَا عَشْرَةَ أُوقِيَّةً وَ نَشٌّ أَوْ خَمْسُمِائَةِ دِرْهَمٍ}} (محمد بن یعقوب الکلینی الرازی، الکافی، ج۵، ص۳۷۸)؛ {{متن حدیث|عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: كَانَ صَدَاقُ النِّسَاءِ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ{{صل}} اثْنَتَيْ عَشْرَةَ وُقِيَّةً وَ نَشّاً قِيمَتُهَا مِنَ الْوَرِقِ خَمْسُمِائَةِ دِرْهَمٍ}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، تهذیب الأحکام، ج۷، ص٣۵۶؛ محمد بن الحسن الحر العاملی، وسائل الشیعة، ج۲۱، ص٢۴٨)؛ {{متن حدیث|عَنْ مُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} فَقُلْتُ لَهُ: أَخْبِرْنِي عَنْ مَهْرِ الْمَرْأَةِ الَّذِي لَا يَجُوزُ لِلْمُؤْمِنِينَ أَنْ يَجُوزُوهُ. قَالَ: فَقَالَ{{ع}}: السُّنَّةُ الْمُحَمَّدِيَّةُ خَمْسُمِائَةِ دِرْهَمٍ}} (ابو جعفر محمد بن حسن طوسی، تهذیب الأحکام، ج۷، ص٣۶١)؛ {{متن حدیث|عَنِ الْحَسَنِ بْنِ زُرَارَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ{{ع}} عَنْ رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةً عَلَى حُكْمِهَا. قَالَ: لَا يُجَاوِزْ حُكْمُهَا مُهُورَ آلِ مُحَمَّدٍ{{عم}} اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أُوقِيَّةً وَ نَشّاً وَ هُوَ وَزْنُ خَمْسِمِائَةِ دِرْهَمٍ مِنَ الْفِضَّةِ...}} (ابو جعفر محمد بن حسن طوسی، تهذیب الأحکام، ج۷، ص٣۶۵)؛ {{متن حدیث|عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا{{ع}} قَالَ: إِذَا تَزَوَّجْتَ فَاجْهَدْ أَنْ لَا تُجَاوِزَ مَهْرُهَا مَهْرَ السُّنَّةِ وَ هُوَ خَمْسُمِائَةِ دِرْهَمٍ فَعَلَى ذَلِكَ زَوَّجَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ تَزَوَّجَ نِسَاءَهُ وَ وَجِّهْ إِلَيْهَا...}} (محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج۱۰۰، ص۳۵۰)؛ و...</ref>.<ref>[[اسدالله طوسی|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)|همسران شایسته]]، ص ۲۱۴.</ref>

از اموری که [[رسول خدا]]{{صل}} و [[امامان]] معصوم{{عم}} بدان پایبند بودند و مراعاتش می‌‌کردند، [[آزادی]] [[زنان]] و همسرانشان در چگونگی هزینه کردن مهریه‌شان بوده است.