شیوههای محبت به همسر: تفاوت میان نسخهها
←بازگویی فضایل اخلاقی همسر
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
همچنین اگر [[زن]] خوبیها و زیباییهای [[شخصیت]] شوهرش را نزد وی بر زبان آورد، به او خواهد فهماند که من تو را دوست دارم بدین ترتیب، [[دل]] او را [[تسخیر]] میکند و او دیگر دل در گرو دیگران نخواهد سپرد. این عمل زن و شوهر در واقع پردهای حفاظتی برای هر دو شخصیت و غذایی مقوی برای [[روح]] و روان اوست و عاملی مهم برای [[ثبات]] و ماندگاری بیشتر بنیان [[خانواده]] است. | همچنین اگر [[زن]] خوبیها و زیباییهای [[شخصیت]] شوهرش را نزد وی بر زبان آورد، به او خواهد فهماند که من تو را دوست دارم بدین ترتیب، [[دل]] او را [[تسخیر]] میکند و او دیگر دل در گرو دیگران نخواهد سپرد. این عمل زن و شوهر در واقع پردهای حفاظتی برای هر دو شخصیت و غذایی مقوی برای [[روح]] و روان اوست و عاملی مهم برای [[ثبات]] و ماندگاری بیشتر بنیان [[خانواده]] است. | ||
زندگی شیرین و پرافتخار [[حضرت امیرالمؤمنین]] با [[فاطمه زهرا]]{{عم}} تجربههای مفید و نکتههای آموزنده بسیاری برای [[زنان]] و مردان [[مؤمن]] دربردارد و آنها را در [[انتخاب]] [[روش زندگی]] [[زناشویی]] [[یاری]] خواهد داد. جایجای [[زندگی]] این زوج [[جوان]] و [[خوشبخت]]، از رخدادهای تابناک و روشن لبریز است. از جمله اموری که میتوان به خوبی از آن بهره برد، | زندگی شیرین و پرافتخار [[حضرت امیرالمؤمنین]] با [[فاطمه زهرا]]{{عم}} تجربههای مفید و نکتههای آموزنده بسیاری برای [[زنان]] و مردان [[مؤمن]] دربردارد و آنها را در [[انتخاب]] [[روش زندگی]] [[زناشویی]] [[یاری]] خواهد داد. جایجای [[زندگی]] این زوج [[جوان]] و [[خوشبخت]]، از رخدادهای تابناک و روشن لبریز است. از جمله اموری که میتوان به خوبی از آن بهره برد، شیوه برخورد آن دو [[بزرگوار]] و ابراز [[عشق]] و علاقه آنان به یکدیگر است. | ||
زندگی ایشان با [[مشقت]] بسیار همراه بود؛ سختیهایی که تاب [[پایداری]] را از هر [[انسانی]] میگرفت و مسیر زندگی را به مشکلاتی دچار میکرد. اما آن عزیزان با نگاهی مثبت به چنین رویهای، آن را نعمتی [[الهی]] برای خود میدانستند و از این فرصت طلایی بیشترین بهره را میبردند. در خلال همین زندگی آمیخته با [[فقر]] و [[تنگدستی]]، ما ارتباط زناشوییای همراه با عشق و [[دلدادگی]] میبینیم. به گفتوگویی که مورخان در همین ارتباط از آن دو بزرگوار نقل کردهاند، دقت کنید: [[حضرت علی]]{{ع}} گرسنه بودند نزد [[همسر]] گرامیشان فاطمه زهرا{{س}} رفتند و فرمودند: «آیا چیزی برای خوردن در [[خانه]] دارید؟» [[فاطمه]]{{س}} پاسخ دادند: «خیر، [[سوگند]] به پروردگاری که پدرم را به [[پیامبری]] برگزید و شما را به [[وصایت]] و [[جانشینی]] ایشان [[کرامت]] بخشید امروز چیزی در خانه نداریم و دو [[روز]] است که در خانه چیزی نخوردهایم. اگر چیزی بود من شما را بر خود و دو پسرانم حسن و حسین مقدم میداشتم». [[امیرمؤمنان]]{{ع}} فرمودند: «[[فاطمه]] [[جان]] چرا مرا [[آگاه]] نکردید تا چیزی برای شما تهیه کنم؟» حضرت{{ع}} پاسخ دادند: «ای اباالحسن از پروردگارم [[حیا]] کردم که شما را به کاری [[تکلیف]] کنم که توان انجام و تهیه آن را ندارید». آنگاه [[امیرمؤمنان]]{{ع}} با [[توکل به خداوند]] سبحان برای تهیه غذا از [[خانه]] بیرون رفتند و دیناری از شخصی [[قرض]] گرفتند تا با آن برای خانوادهشان غذایی [[تدارک]] ببینند...<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ: أَصْبَحَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ{{ع}} ذَاتَ يَوْمٍ سَاغِباً فَقَالَ: يَا فَاطِمَةُ هَلْ عِنْدَكِ شَيْءٌ تُغَذِّينِيهِ؟ قَالَتْ: لَا، وَ الَّذِي أَكْرَمَ أَبِي بِالنُّبُوَّةِ وَ أَكْرَمَكَ بِالْوَصِيَّةِ مَا أَصْبَحَ الْغَدَاةَ عِنْدِي شَيْءٌ وَ مَا كَانَ شَيْءٌ أُطْعِمْنَاهُ مُذْ يَوْمَيْنِ إِلَّا شَيْءٌ كُنْتُ أُوثِرُكَ بِهِ عَلَى نَفْسِي وَ عَلَى ابْنَيَّ هَذَيْنِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ. فَقَالَ عَلِيٌّ: يَا فَاطِمَةُ! أَ لَا كُنْتِ أَعْلَمْتِينِي فَأَبْغِيَكُمْ شَيْئاً؟ فَقَالَتْ: يَا أَبَا الْحَسَنِ! إِنِّي لَأَسْتَحْيِي مِنْ إِلَهِي أَنْ أُكَلِّفَ نَفْسَكَ مَا لَا تَقْدِرُ عَلَيْهِ، فَخَرَجَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ مِنْ عِنْدِ فَاطِمَةَ{{س}} وَاثِقاً بِاللَّهِ بِحُسْنِ الظَّنِّ فَاسْتَقْرَضَ دِينَاراً... فَتَعَرَّضَ لَهُ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ فِي يَوْمٍ شَدِيدِ الْحَرِّ...}} (علی بن عیسی الإریلی، کشف الغمة، ج۱، ص۴۶٩؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۴٣، ص۵٩). شرح این رخداد به تفصیل در جلد نخست کتاب گذشت.</ref>. | زندگی ایشان با [[مشقت]] بسیار همراه بود؛ سختیهایی که تاب [[پایداری]] را از هر [[انسانی]] میگرفت و مسیر زندگی را به مشکلاتی دچار میکرد. اما آن عزیزان با نگاهی مثبت به چنین رویهای، آن را نعمتی [[الهی]] برای خود میدانستند و از این فرصت طلایی بیشترین بهره را میبردند. در خلال همین زندگی آمیخته با [[فقر]] و [[تنگدستی]]، ما ارتباط زناشوییای همراه با عشق و [[دلدادگی]] میبینیم. به گفتوگویی که مورخان در همین ارتباط از آن دو بزرگوار نقل کردهاند، دقت کنید: [[حضرت علی]]{{ع}} گرسنه بودند نزد [[همسر]] گرامیشان فاطمه زهرا{{س}} رفتند و فرمودند: «آیا چیزی برای خوردن در [[خانه]] دارید؟» [[فاطمه]]{{س}} پاسخ دادند: «خیر، [[سوگند]] به پروردگاری که پدرم را به [[پیامبری]] برگزید و شما را به [[وصایت]] و [[جانشینی]] ایشان [[کرامت]] بخشید امروز چیزی در خانه نداریم و دو [[روز]] است که در خانه چیزی نخوردهایم. اگر چیزی بود من شما را بر خود و دو پسرانم حسن و حسین مقدم میداشتم». [[امیرمؤمنان]]{{ع}} فرمودند: «[[فاطمه]] [[جان]] چرا مرا [[آگاه]] نکردید تا چیزی برای شما تهیه کنم؟» حضرت{{ع}} پاسخ دادند: «ای اباالحسن از پروردگارم [[حیا]] کردم که شما را به کاری [[تکلیف]] کنم که توان انجام و تهیه آن را ندارید». آنگاه [[امیرمؤمنان]]{{ع}} با [[توکل به خداوند]] سبحان برای تهیه غذا از [[خانه]] بیرون رفتند و دیناری از شخصی [[قرض]] گرفتند تا با آن برای خانوادهشان غذایی [[تدارک]] ببینند...<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ: أَصْبَحَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ{{ع}} ذَاتَ يَوْمٍ سَاغِباً فَقَالَ: يَا فَاطِمَةُ هَلْ عِنْدَكِ شَيْءٌ تُغَذِّينِيهِ؟ قَالَتْ: لَا، وَ الَّذِي أَكْرَمَ أَبِي بِالنُّبُوَّةِ وَ أَكْرَمَكَ بِالْوَصِيَّةِ مَا أَصْبَحَ الْغَدَاةَ عِنْدِي شَيْءٌ وَ مَا كَانَ شَيْءٌ أُطْعِمْنَاهُ مُذْ يَوْمَيْنِ إِلَّا شَيْءٌ كُنْتُ أُوثِرُكَ بِهِ عَلَى نَفْسِي وَ عَلَى ابْنَيَّ هَذَيْنِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ. فَقَالَ عَلِيٌّ: يَا فَاطِمَةُ! أَ لَا كُنْتِ أَعْلَمْتِينِي فَأَبْغِيَكُمْ شَيْئاً؟ فَقَالَتْ: يَا أَبَا الْحَسَنِ! إِنِّي لَأَسْتَحْيِي مِنْ إِلَهِي أَنْ أُكَلِّفَ نَفْسَكَ مَا لَا تَقْدِرُ عَلَيْهِ، فَخَرَجَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ مِنْ عِنْدِ فَاطِمَةَ{{س}} وَاثِقاً بِاللَّهِ بِحُسْنِ الظَّنِّ فَاسْتَقْرَضَ دِينَاراً... فَتَعَرَّضَ لَهُ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ فِي يَوْمٍ شَدِيدِ الْحَرِّ...}} (علی بن عیسی الإریلی، کشف الغمة، ج۱، ص۴۶٩؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۴٣، ص۵٩). شرح این رخداد به تفصیل در جلد نخست کتاب گذشت.</ref>. | ||
| خط ۳۵: | خط ۳۵: | ||
# در مجموع [[رفتار]] این زوج نمونه و والامقام از محبت، عشق، علاقه و احترام و اکرام آنان به یکدیگر نشان دارد در اثر همین رفتارهای همراه با [[مهرورزی]] و عشق و علاقه این دو [[بزرگوار]] [[خداوند]] توجه و عنایتی ویژه به این خانواده داشته است برای نمونه، در همین رخداد عجیب خداوند طعامی بهشتی برای آنان فرومیفرستد. [[رسول خدا]]{{صل}} با دیدن این [[کرامات]]، به [[امیرمؤمنان]]{{ع}} فرمودند: «علی [[جان]] این طعام پاداشی از سوی خداوند در برابر آن یک دینار<ref>مقصود حضرت{{صل}} همان یک دیناری بود که حضرت علی{{ع}} از شخصی قرض گرفته بودند تا برای خانواده گرسنه خویش غذایی تدارک ببیند اما وقتی شدت گرسنگی و تنگدستی مقداد و فرزندانش را دیدند آن را به او دادند تا برای خانوادهاش غذایی تهیه کند.</ref> است. {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}<ref>«(آری) خداوند به هر که بخواهد بیحساب (و شمار) روزی میدهد» سوره آل عمران، آیه ۳۷.</ref>. | # در مجموع [[رفتار]] این زوج نمونه و والامقام از محبت، عشق، علاقه و احترام و اکرام آنان به یکدیگر نشان دارد در اثر همین رفتارهای همراه با [[مهرورزی]] و عشق و علاقه این دو [[بزرگوار]] [[خداوند]] توجه و عنایتی ویژه به این خانواده داشته است برای نمونه، در همین رخداد عجیب خداوند طعامی بهشتی برای آنان فرومیفرستد. [[رسول خدا]]{{صل}} با دیدن این [[کرامات]]، به [[امیرمؤمنان]]{{ع}} فرمودند: «علی [[جان]] این طعام پاداشی از سوی خداوند در برابر آن یک دینار<ref>مقصود حضرت{{صل}} همان یک دیناری بود که حضرت علی{{ع}} از شخصی قرض گرفته بودند تا برای خانواده گرسنه خویش غذایی تدارک ببیند اما وقتی شدت گرسنگی و تنگدستی مقداد و فرزندانش را دیدند آن را به او دادند تا برای خانوادهاش غذایی تهیه کند.</ref> است. {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}<ref>«(آری) خداوند به هر که بخواهد بیحساب (و شمار) روزی میدهد» سوره آل عمران، آیه ۳۷.</ref>. | ||
سپس رسول خدا در حالی که گریان شده بودند و [[اشک]] از دیدگان مبارکشان جاری بود خطاب به آن دو [[بزرگوار]] فرمودند: {{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هُوَ أَبَى لَكُمْ أَنْ تَخْرُجَا مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى يَجْزِيَكُمَا وَ يُجْرِيَكَ يَا عَلِيُّ مُجْرَى زَكَرِيَّا وَ يُجْرِيَ فَاطِمَةَ مُجْرَى مَرْيَمَ بِنْتِ عِمْرَانَ {{متن قرآن|كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا}}}}؛ [[سپاس]] ویژه خداوندی است که نمیپسندد شما را پیش از آنکه | سپس رسول خدا در حالی که گریان شده بودند و [[اشک]] از دیدگان مبارکشان جاری بود خطاب به آن دو [[بزرگوار]] فرمودند: {{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هُوَ أَبَى لَكُمْ أَنْ تَخْرُجَا مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى يَجْزِيَكُمَا وَ يُجْرِيَكَ يَا عَلِيُّ مُجْرَى زَكَرِيَّا وَ يُجْرِيَ فَاطِمَةَ مُجْرَى مَرْيَمَ بِنْتِ عِمْرَانَ {{متن قرآن|كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا}}}}؛ [[سپاس]] ویژه خداوندی است که نمیپسندد شما را پیش از آنکه جزا و [[پاداش]] دهد، از این [[دنیا]] ببرد. پاداش شما آن است که [[خداوند]] تو را چون [[زکریا]]{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} را چون [[مریم دختر عمران]]{{ع}} قرار دهد.] چنانکه در [[قرآن]] میفرماید:[«هرگاه [[زکریا]] داخل [[محراب]] [[عبادت]] [[مریم]] میشد رزقی [[الهی]] را نزد او میدید»<ref>علی بن عیسی الإربلی، کشف الغمة، ج۱، ص۴۶٩؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۴٣، ص۵٩.</ref>.<ref>[[اسدالله طوسی|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)|همسران شایسته]]، ص ۲۵۲.</ref> | ||
== تحسین و تمجید از همسر == | == تحسین و تمجید از همسر == | ||