بحث:آیه اذن واعیة: تفاوت میان نسخه‌ها

بحث:آیه اذن واعیة (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۶ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۰۰

۳٬۸۸۴ بایت حذف‌شده ، چهارشنبهٔ ‏۱۰:۰۰

←‏روایات امامیه

دیداریویکی‌متن

فرقانی

مدیران

۱۵٬۱۱۵

ویرایش

@@ خط ۲: / خط ۲: @@
 برخی از [[عالمان]] [[امامیه]]، با استناد به [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}<ref>«تا آن را برایتان یادکردی کنیم و گوش‌های نیوشنده آن را به گوش گیرند» سوره حاقه، آیه ۱۲.</ref>، بر [[امامت حضرت علی]]{{ع}} [[استدلال]] کرده‌اند<ref>مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۳۱.</ref>. آنان بر این باورند که بر اساس [[روایات نبوی]] مراد از «[[اذن واعیة]]» (گوش شنوا) در [[آیه]] مذکور [[حضرت علی]]{{ع}} است<ref>حمجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۳۱.</ref>. [[ابن تیمیه]]، در رد این دلیل، اولاً [[حدیث]] دال بر [[نزول آیه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} در [[شأن حضرت علی]]{{ع}} را به [[اتفاق]] [[اهل علم]]، موضوع و جعلی دانسته است<ref>ابن تیمیه حرانی، منهاج السنة النبویة فی نقض کلام الشیعة القدریة، ج۷، ص۵۲۲.</ref>؛ ثانیاً اختصاص آن به علی{{ع}} را منکر شده است<ref>ابن تیمیه حرانی، منهاج السنة النبویة فی نقض کلام الشیعة القدریة، ج۷، ص۵۲۲.</ref>. اگر چه نقد ابن تیمیه در این باره، بی‌پاسخ نمانده است، ولی نقدی جامع‌الاطراف در این باره صورت نگرفته است.
 در این مقاله ابتدا نزول آیه {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} در مورد حضرت علی{{ع}} [[اثبات]] گشته و به اشکال ابن تیمیه پاسخ داده خواهد شد. سپس وجه دلالت آیه بر [[امامت]] آن حضرت بیان شده و دیدگاه ابن تیمیه در این باره مورد نقد قرار می‌گیرد.<ref>[[مهدی فرمانیان|فرمانیان]] و [[رضا پورعلی سرخه دیزج|پورعلی سرخه دیزج]]، [[دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه (مقاله)|دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه]]، ص ۸۸.</ref>
-===روایات امامیه===
-[[محدثان امامیه]] اهتمام ویژه‌ای به [[حدیث]] [[نزول آیه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} در [[شأن حضرت علی]]{{ع}} داشته و این حدیث به وفور در [[منابع روایی]]، [[تفسیری]] و... امامیه نقل شده است. برخی از این [[احادیث]] به این شرح است:
-# [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «اذن واعیة» علی{{ع}} است و او [[حجت خداوند]] بر مخلوقاتش است، هر کس از او [[اطاعت]] کند [[خدا]] را اطاعت کرده است و هر کس با او [[مخالفت]] کند با خدا مخالفت کرده است<ref>فرات کوفی، تفسیر فرات الکوفی، ص۵۰۰.</ref>.
-#هنگامی که آیه {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} نازل شد، [[رسول خدا]]{{صل}} فرمودند: این آیه درباره علی و [[آل علی]] نازل شده است<ref>فرات کوفی، تفسیر فرات الکوفی، ص۵۰۰؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۳۰.</ref>.
-#هنگامی که [[آیه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} نازل شد، [[رسول خدا]]{{صل}} [[خطاب]] به [[حضرت علی]]{{ع}} فرمودند: ای علی از [[خداوند]] مسألت کرده‌ام که آن گوش، گوش تو باشد<ref>فرات کوفی، تفسیر فرات الکوفی، ص۵۰۰؛ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۶۱؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۳۰.</ref>.
-# رسول خدا{{صل}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} فرمودند: از خداوند مسألت کردم که آن را گوش علی قرار دهد و همواره علی{{ع}} می‌گفت: سخنی از [[رسول الله]]{{صل}} نشنیدم مگر اینکه آن را [[درک]] کرده و [[حفظ]] کردم<ref>فرات کوفی، تفسیر فرات الکوفی، ص۵۰۱؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۲۹.</ref>.
-# رسول خدا{{صل}} خطاب به علی{{ع}} فرمودند: خداوند به من دستور داد که تو را به خود نزدیک ساخته و دور نسازم و تو را [[تعلیم]] دهم تا تو درک کنی و بر خداوند است که به تو این توان را بدهد. پس نازل شد {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}<ref>فرات کوفی، تفسیر فرات الکوفی، ص۵۰۱؛ طبرسی، فضل بن حسن، جوامع الجامع، ج۳، ص۶۲۴؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۲۰.</ref>.
-#هنگامی که آیه شریفه {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} نازل شد، رسول خدا{{صل}} خطاب به حضرت علی{{ع}} فرمودند: ای علی آن گوش، گوش توست<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۳۹۲؛ فیض کاشانی، الوافی، ج۳، ص۸۹۵؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۲۹.</ref>.<ref>[[مهدی فرمانیان|فرمانیان]] و [[رضا پورعلی سرخه دیزج|پورعلی سرخه دیزج]]، [[دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه (مقاله)|دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه]]، ص ۸۸.</ref>
 ===روایات اهل سنت===