عصر امامان اهل بیت: تفاوت میان نسخهها
←عصر امام هادی{{ع}}
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۱۱۷: | خط ۱۱۷: | ||
امام هادی{{ع}} در طول حیات ننگین این خلفای جور در فشار و محدودیت [[زندگی]] میکرد، اساس زندگی این [[خلفا]] را شراب و شهوت تشکیل داده بود و لذا امام را مانع [[لذتجویی]] خود میدیدند و در [[حصر]] کامل قرارش دادند<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام هادی (کتاب)|مظلومیت امام هادی]]، ص ۷ ـ ۹۸.</ref>. | امام هادی{{ع}} در طول حیات ننگین این خلفای جور در فشار و محدودیت [[زندگی]] میکرد، اساس زندگی این [[خلفا]] را شراب و شهوت تشکیل داده بود و لذا امام را مانع [[لذتجویی]] خود میدیدند و در [[حصر]] کامل قرارش دادند<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام هادی (کتاب)|مظلومیت امام هادی]]، ص ۷ ـ ۹۸.</ref>. | ||
== عصر امام حسن عسکری{{ع}} == | |||
{{اصلی|عصر امام حسن عسکری}} | |||
بعد از [[شهادت]] جانکاه [[امام هادی]]{{ع}} در سوم [[رجب]] سال ۲۵۴(ه. ق) [[امام عسکری]]{{ع}} [[امامت]] و [[رهبری]] و [[هدایت]] [[امت اسلامی]] را آغاز کرد. فضای [[حاکم]] بر [[خلفا]] همان فضای [[مسموم]] و آلودهای بود که [[امامت]] در [[عصر حضرت هادی]]{{ع}} وجود داشت. این [[خلفا]] با انحراف فکری و [[اعتقادی]] در برابر امامت [[شیعه]] صفآرایی کرده بودند و به امیرالمؤمنین علی{{ع}} [[کینه]] میورزیدند و متوکل گاهی خود را به شکل دلقلک درآورده و به [[امیرالمؤمنین]] جسارت میکرد. به علاوه این خلفا در انحراف اخلاقی از هیچگونه [[زشتی]] اِبایی نداشتند، [[بیتالمال]] را [[مال]] شخصی خود میانگاشتند و در خرید کنیزان و برپایی مجالس عیش و نوش و رقص و [[فساد]] معتاد بودند. | |||
در عصر [[امامت امام عسکری]]{{ع}} همین فضای [[آلوده]] به چشم میخورد؛ یعنی در [[زمان]] معتز و مهتدی [[حاکمیت]] [[لهو]] و بدمستی وجود داشت. [[بغداد]] و [[سامرا]] مرکز اصلی [[عیاشی]] و مسخرگی و هرزگی بدل شده بود [[خلفای عباسی]] که دلبسته و [[اسیر]] شهوترانی و لذتطلبی و کامرانی بودند، شبهای [[گناه]] آلودشان را با انواع [[محرمات]] به صبح میرساندند. طبعاً این فساد و [[آلودگی]] [[اخلاقی]] در بدنه [[جامعه]] و [[عامه]] [[مردم]] سرایت کرده بود و جامعه را به سوی فساد سوق داده بودند. | |||
[[حکومت عباسی]] امام عسکری{{ع}} را بیش از هر امامی از [[ائمه شیعه]]، حتی در [[زندگی]] شخصیاش در کنترل و [[مراقبت]] قرار داده بود. از امام خواسته بودند حضور خود را در سامرا به طور مداوم به [[آگاهی]] [[حکومت]] برساند و میبایست با حضور فیزیکیاش در [[دارالاماره]] مسئولین امر را در جریان قرار دهد. | |||
در [[روایت]] است [[امام حسن عسکری]]{{ع}} در هر دوشنبه و پنجشنبه بر مرکبی سوار میشد و به دارالخلافه میرفت و [[روز]] بار عام، مردم زیادی آنجا جمع میشدند و خیابان پر از چهارپایان میگشت و برای یک نفر هم جا نمیماند. وقتی که [[امام عسکری]]{{ع}} میآمد شیهه اسبان و سر و صدای [[مردم]] ساکت میشد و حیوانات کنار میرفتند و راه باز میشد و نیازی نبود که آن حضرت توقف نماید. میرفت و وارد میشد و وقتی که میخواست خارج شود، دربانان بانگ میزدند: مرکب ابومحمد{{صل}} را بیاورید. باز سر و صدای [[مردم]] و حیوانات فروکش میکرد تا اینکه حضرت میرفت<ref>بحارالانوار، ج۵۰، ص۲۵۱.</ref>. | |||
[[خلفای عباسی]] [[چشم]] دیدن [[امام عسکری]]{{ع}} را نداشتند، آنگونه که [[قدرت]] تحمل [[امام هادی]]{{ع}} را نداشتند و سرانجام به [[شهادت]] رسید. بارها خلفای عباسی تصمیم به قتل امام گرفتند. امام عسکری{{ع}} در سال ۲۳۲ (ه. ق) به [[دنیا]] آمد و در سال ۲۶۰ به شهادت رسیدند، در سال ۲۴۳ (ه. ق) به همراه امام هادی{{ع}} به [[سامرا]] [[تبعید]] شد. تقریباً ۱۶ سال در [[عراق]] اقامت داشت که ۱۰ سال آن در [[عصر امام هادی]]{{ع}} بود. عمر شریفش ۲۸ سال و امامتش ۶ سال طول کشید و در این ۶ سال نزد سه نفر از [[خلفا]] به مدت سه سال [[زندانی]] بودند<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام حسن عسکری (کتاب)|مظلومیت امام حسن عسکری]]، ص ۷ ـ ۵۶.</ref>. | |||
== منابع == | == منابع == | ||