سیره‌نویسی و سیره‌نگاران: تفاوت میان نسخه‌ها

سیره‌نویسی و سیره‌نگاران (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۶

۵٬۹۶۸ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۱:۲۶

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۱٬۹۴۰

ویرایش

@@ خط ۸۸: / خط ۸۸: @@
 یاقوت نسخه‌ای از مغازی موسی بن عقبه را که به [[خط]] [[ابونعیم اصفهانی]] بوده استفاده کرده است<ref>معجم البلدان، ج۴، ص۱۰۰۸ (چاپ اروپا).</ref>. ابن شهبه (م ۷۸۹)، تلخیصی تهذیب‌گونه از این کتاب فراهم آورده است که نسخه آن باقی مانده و زاخائو آن را با [[ترجمه]] آلمانی چاپ کرده است.
 در سال‌های اخیر، مغازی موسی بن عقبه، بر اساس منابع، کهن به‌ویژه [[دلائل النبوه]] [[بیهقی]] که انبوهی از مطالب این کتاب را در خود نگاه داشته، بازسازی شده است. یک مورد در [[ایران]] آقای مرادی [[نسب]] اقدام به بازسازی این کتاب کرد که در سال ۱۳۸۲ش در [[قم]] منتشر شد. همان [[زمان]] یک [[مورخ]] [[مغربی]] هم با نام محمد الحسین باقشیش ([[ابومالک]]) کتاب [[المغازی]] موسی بن عقبه را بازسازی کرد که در [[مغرب]] به سال ۱۹۹۴ منتشر شد. در سال ۲۰۱۳ همان باقشیش، چاپ منقح و تازه‌ای از المغازی موسی بن عقبه را عرضه کرده است، (ریاض، دارالمنهاج). اصل این بازسازی در قالب رساله فوق لیسانس در [[دانشگاه اسلامی]] مدینه به سال ۱۹۸۶ انجام گرفت. این چاپ که اثری منقح از [[مغازی واقدی]] است، حاوی سه بخش است. بخش اول یک [[پژوهش]] درباره مغازی [[ابن عقبه]] است که تا صفحه ۶۵ ادامه یافته است. بخش دوم یافته‌های مغازی ابن عقبه از کتاب‌های مختلف قدیمی است که طی صفحات ۶٩-۴۵١ آمده است؛ اما بخش سوم همان گزیده بسیار مختصر از مغازی موسی بن عقبه است که توسط [[یوسف بن محمد بن عمر]] معروف به [[ابن قاضی شهبه]] (م ۷۸۹) از اصل کتاب انجام داده و روایتی را برگزیده و به صورت یک مختصر درآورده است. این نسخه برجای مانده و اکنون توسط باقشیش تصحیح و در پایان این رساله منتشر شده است. این گزیده در صفحات ۴۵۵-۵۱۲ آمده است. اشاره کردیم که گزیده مزبور در سال ۱۹۰۴ توسط زاخائو با [[ترجمه]] آلمانی منتشر شده بود. به علاوه حسن [[سلمان]] هم همان را با تعلیقات و تصحیحات با نام «[[احادیث]] منتخبه من [[مغازی]] [[موسی بن عقبه]]» در سال ۱۹۹۱ توسط دارالریان منتشر کرد. اکنون برای بار سوم با تعلیقات و تحقیقات جدید توسط باقشیش منتشر می‌شود. به نوشته همو، شاخت هم بر اساس همین گزیده مقاله‌ای درباره موسی بن عقبه نوشته بوده است. همانطور که اشاره شد منبع اصلی موسی بن عقبه، [[ابن شهاب زهری]] است و از مجموعه ۱۹۵ روایتی که از مغازی [[ابن عقبه]] مانده، ۳۲ [[روایت]] از [[ابن شهاب]] است<ref>بنگرید: مرویات الامام الزهری، ج۱، ص۱۲۷.</ref>. مصحح تأکید دارد که اصل [[کتاب مغازی]] ابن عقبه، تا [[قرن دهم هجری]] در دسترس بوده، اما از آن [[زمان]] به بعد کسی آن را ندیده است. در این سال‌ها، مقالاتی نیز درباره موسی بن عقبه و مغازی او منتشر شده و از جمله اظهار شده است که کتاب الدرر فی اختصار المغازی والسیر ابن عبدالبر (م۴۶٣) تلخیص مغازی موسی بن عقبه است. فقرات فراوانی از این کتاب را [[ابن حجر]] در [[الاصابة]] آورده که سزگین شماره صفحات آن را معین کرده است<ref>تاریخ التراث العربی، التدوین التاریخی، ص٨۵.</ref>. چنان‌که گذشت، فقرات فراوانی از آن را [[بیهقی]] (م (۴۵٨) در [[دلائل النبوة]] نقل کرده است.<ref>[[رسول جعفریان|جعفریان، رسول]]، [[منابع تاریخ اسلام (کتاب)|منابع تاریخ اسلام]]، ص ۹۶.</ref>
+===[[سلیمان بن طرخان تیمی]] (م ١۴٣)===
+سلیمان تیمی از [[محدثان]] و [[سیره‌نویسان]] [[بصری]] است که به نوشته [[خلیفة بن خیاط]] سال ١۴٣ درگذشته است<ref>تاریخ خلیفة بن خیاط، ص۲۷۵، و بنگرید: المعرفة و التاریخ، ج١، ص١٢۵.</ref>. [[ابن سعد]] برای او نوشته است که [[ثقه]] و [[کثیرالحدیث]] بود، و از «عباد المجتهدین» به شمار می‌رفت. او خود و فرزندش معتمر، شب‌ها از این [[مسجد]] به آن مسجد رفته [[نماز]] می‌خواندند تا صبح شود.]در سجده‌اش هم هفتاد بار [[تسبیح]] می‌گفت]<ref>المعرفة و التاریخ، ج۲، ص٢۶٨.</ref>. سلیمان مایل به [[علی بن ابی‌طالب]] بود: «{{عربی|کان سلیمان مائلا الی علی بن ابی طالب}}»<ref>طبقات الکبری، ج۷، ص۱۸۸، درباره خاندان وی و اینکه اهل عبادت بوده بنگرید: معارف ابن قتیبه، ص۴٧۶.</ref>. وی [[شهرت]] زیادی به داشتن کتاب نداشته و در [[روزگار]] او نیز، همچنان داشتن کتاب چندان رایج نبوده است. با این حال، روایاتی از او در [[سیره]] مانده و اوراقی نیز به [[روایت]] فرزندش معتمر از وی، برجای مانده که ممکن است حکایت از وجود کتاب بکند. مرحوم [[مهدوی]] درباره او نوشته است: در [[بصره]] سلیمان بن طرخان تیمی (۴۶-١۴٣ [[هجری]]) است که به [[تشیع]] معروف بوده و از زمره عبّاد و زهّاد [[زمان]] خود به شمار می‌آمده است و دارای [[کتاب مغازی]] بوده که پسرش معتمر آن را روایت کرده است. به [[سلیمان بن طرخان]] در صفحه ۲۳۱ فهرست ابن خیر کتابی در سیره [[رسول الله]] با روایت پسرش معتمر، و در فتح [[الباری]] ج۷ ص٣۵۶ و ۳۸۳ کتابی در [[مغازی]] نسبت داده شده است<ref>سیرت رسول الله، مقدمه ج۱، ص۱۸.</ref>. پدر [[همسر]] او، فضل رقاشی از سخنرسرایان و «قصاصین» بسیار شناخته شده بصره بوده و فرزندش معتمر هم از دختر هموست<ref>البیان و التبیین، ج۱، ص٢۵٣.</ref>. [[جاحظ]] نمونه‌هایی از کلمات این [[فضل بن عیسی]] رقاشی را آورده است. او می‌گوید، اینها خانوادتا قاص و [[خطیب]] بودند، و حتی پیش از [[اسلام]] برای اکاسره یا همان کسراهای [[ایران]] این کار را می‌کردند. شمار زیادی از [[روایات]] وی اعم از اینکه در [[سیره]] باشد یا خیر، در کتاب [[اخبار]] [[مکه]] [[فاکهی]] آمده و فهرست آنها را در فهرست اعلام کتاب، ذیل نام وی می‌توان ملاحظه کرد. سبک نقل‌ها نشان می‌دهد که او [[محدث]] است، و از اخبار سیره نه صرفاً سیره‌ای بلکه [[فقهی]] و مانند آن استفاده می‌کند. اغلب از وی با عنوان سلیمان التیمی یاد شده و فرزندش معتمر هم [[راوی]] [[احادیث]] اوست. نوشته‌اند که وی از [[بنی تیم]] نبوده، بلکه مرّی بوده اما چون خانه‌اش در [[بصره]] میان بنی تیم بوده، به این [[لقب]] [[شهرت]] یافته است<ref>طبقات الصغیر ابن سعد، ج٢، ص۴٠.</ref>. شماری از [[روایات]] مربوط به فضل [[امام علی]]{{ع}} از طریق وی در کتاب «مناقب امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب» از [[محمد بن سلیمان کوفی]] (نیمه اول [[قرن چهارم]]) [[[احادیث]] شماره ٢١٩، ٣۴٢، ۵٣٣، ۱۰۷۹، ۱۰۹۷، ۱۰۹۸) آمده است. به هر روی، شمار روایات نقل شده از وی فراوان است. دست کم شانزده مورد نقل از وی در [[طبقات ابن سعد]] آمده که غالباً به [[سیره نبوی]] مربوط است. بنابراین می‌توان تصور کرد که او کتاب [[المغازی]] داشته است. گفته شده است که کریمر قطعه‌ای حوالی ۸۰ برگ از آن را که به [[مغازی واقدی]] الصاق شده بوده، در یکی از کتابخانه‌های هند یافته و آنها را با یکدیگر در سال ۱۲۷۱ / ۱۸۵۵ در کلکته منتشر کرده است<ref>مصادر السیرة النبویة و مقدمة فی تدوین السیره، محمد یسری سلامه، ص۹۷.</ref>. کریمر در مقدمه کتابی که با عنوان المغازی منتشر کرد درباره این این نسخه شرح داده و پس از شرح بخش مربوط به [[مغازی]]، اشاره به قسمتی دارد که از [[ابوالمعتمر سلیمان بن طرخان تیمی]] است دارد و با این عبارت شروع می‌شود: {{عربی|وَ أَمَرَ رَسُولَهُ أَنْ يَسِيرَ إِلَى بَنِي النَّضِيرِ فَيُخْرِجَهُمْ إِلَى الْمَدِينَةِ وَ أَرْسَلَ الْمُنَافِقُونَ...}}<ref>المغازی، چاپ کلکته، ۱۸۵۵، مقدمه، (انتهای کتاب) ص۶.</ref>.<ref>[[رسول جعفریان|جعفریان، رسول]]، [[منابع تاریخ اسلام (کتاب)|منابع تاریخ اسلام]]، ص ۹۹.</ref>
 == منابع ==