ورع: تفاوت میان نسخه‌ها

| موضوع مرتبط =  

| عنوان مدخل  =  

| پرسش مرتبط  =  

}}

[[انسان]] [[سالک‌الی‌الله]] در [[منازل]] سه‌گانه [[تقوا]] به جایی می‌رسد که در منزلی از [[محرمات]]، و در منزلی دیگر از [[مکروهات]] و در منزل سوم از [[متشابهات]] بلکه حتی از برخی از [[مباحات]] نیز [[پرهیز]] می‌کند. این مرتبه سوم از تقوا و [[پرهیزکاری]] را «ورع» و [[پارسایی]] گویند. سالک این‌گونه [[قلب]] را از هرگونه ناپاکی‌های حتی احتمالی [[پاک]] و [[تصفیه]] نموده و به صفای مطلق [[دل]] دست می‌یابد.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[عرفان در قرآن (کتاب)|عرفان در قرآن]]، ص ۱۱۷.</ref>

==آثار ورع و پارسایی==

# [[رهایی]] از [[حساب]] [[اخروی]]: از نظر [[اسلام]] کسی که در [[دنیا]] به [[محاسبه نفس]] بپردازد و با پارسایی [[رفتار]] کند و از هرگونه [[شبهات]] و [[متشابهات]] [[پرهیز]] کند، به طور [[طبیعی]] دیگر حساب و کتابی ندارد که پاسخگو باشد؛ چون در دنیا به حساب خویش رسیده است؛ از این رو بی‌حساب و کتاب به [[بهشت]] می‌رود. [[پیامبر]]{{صل}} می‌فرماید: [[خداوند متعال]] فرمود: ای [[موسی]]! هیچ بنده‌ای در صحرای قیامت مرا دیدار نکند، مگر اینکه به آنچه در دست دارد (دستاورد او)، رسیدگی دقیق کنم؛ مگر کسی که از پارسایان و [[اهل]] ورع باشد؛ زیرا من از آنان [[حیا]] می‌کنم و ایشان را بزرگ و گرامی می‌دارم و بدون [[حسابرسی]] به بهشتشان می‌برم<ref>کنزالعمال، ح۷۳۲۲.</ref>.

# آثار [[مجالست]] با [[پارسا]]: از نظر [[آموزه‌های وحیانی اسلام]]، اهل ورع و پارسایی هم خود را [[نجات]] می‌دهند و هم برای [[مردم]] مفید و سازنده هستند. از تأثیرات پارسایی در [[زندگی اجتماعی]] می‌توان به این [[حدیث پیامبر]] [[خدا]]{{صل}} اشاره داشت که می‌فرماید: نمازی که پشت سر مردی پارسا خوانده شود، در درگاه [[حق]] پذیرفته است و هدیه‌ای که به مردی پارسا داده شود، در درگاه خداوند پذیرفته است و نشستن با مردی پارسا، از [[عبادت]] است و گفت وگو کردن با او، [[صدقه]] است<ref>کنزالعمال، ح۷۲۸۳.</ref>.

# میوه‌دهی کارها: همچنین آن حضرت{{ع}} درباره نقش مهم پارسایی در ثمربخشی [[اعمال]] [[انسانی]] می‌فرماید: {{متن حدیث|مَعَ الْوَرَعِ يُثْمِرُ الْعَمَلُ}}<ref>غررالحکم، ح۹۷۳۹.</ref>؛ «با پارسایی عمل میوه می‌دهد».

# مانع [[گناه]]: امام علی{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث|الْوَرَعُ يَحْجُزُ عَنِ ارْتِكَابِ الْمَحَارِمِ}}<ref>غررالحکم، ح۱۴۳۶.</ref>؛ «پارسایی از [[ارتکاب محرمات]] باز می‌دارد».