اسم سفیانی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

* از حضرت [[امیر المؤمنین]] {{ع}} نقل شده است‏ که آن حضرت فرمود: «خارج می‌‏شود فرزند خورنده جگرها از وادی یا بس - تا اینکه می‌‏فرماید: - اسمش عثمان و پدرش عنبسه و از اولاد ابو سفیان است. [[شیخ طوسی]]‏<ref>غیبت شیخ طوسی، ۲۷۰.</ref> از حضرت [[امام]] زین العابدین علی بن الحسین {{ع}} روایت کرده که آن حضرت فرمود: «سپس [[سفیانی]] ملعون از وادی یا بس بیرون می‏‌آید وی از فرزندان عنبسة بن ابی سفیان است.  ثالثا: زمان خروجش به طور اجمال [[شیخ طوسی]]‏<ref>غیبت شیخ طوسی، ۲۷۱.</ref> از [[امام صادق|حضرت صادق]] نقل کرده است که آن حضرت فرمود: «خروج سه نفر: خراسانی و [[سفیانی]] و یمانی در یک سال و در یک ماه و در یک روز .... [[شیخ صدوق]]‏<ref>کمال الدین، ۶۵۰.</ref> روایت کرده است که [[امام صادق|حضرت صادق]] {{ع}} فرموده است: امر [[سفیانی]] از مسائل حتمی است و خروجش در ماه رجب می‌‏باشد<ref>[[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ غیبت کبری (کتاب)|تاریخ غیبت کبری]]، ص۶۴۵، ۶۴۶.</ref>.

* در روایات متعددی که از [[سفیانی]] و حوادث مربوط به او سخن به میان آمده، در مقام اشاره به این شخصیت، بیش‌تر از دو واژه "[[سفیانی]]"<ref>معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۳، ص۸۸، ۸۹، ۹۰، ۲۷۴، ۲۷۷ و... .</ref> و "ابن‌آکلة‌الاکباد"<ref>الغیبة للنعمانی، ص۳۱۷، باب ۱۸، ح۱۶.</ref> (پسر زن جگرخوار) استفاده شده است. واژه دوم که کم‌تر به کار رفته، بدون تردید نام حقیقی شخص مورد نظر ما نیست، بلکه به نسب او اشاره دارد. واژه اوّل نیز نام حقیقی این شخص نیست؛ چرا که از یک‌سو، این واژه از "سفیان" و "یا"ی نسبت ترکیب شده است که اشاره به انتساب او به خاندان [[ابوسفیان]] است، و نمی‌توان منسوب (لفظی که برای بیان نسبت به کار می‌رود) را نام حقیقی شخص دانست، و از سوی دیگر، در برخی از روایات از [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} درباره نام [[سفیانی]] سؤال شده است<ref>کمال‌الدین، ص۶۵۱، باب ۵۷، ح۱۱.</ref>. این روایت گرچه از نظر سند ضعیف باشد، از آن فهمیده می‌شود که براساس فهم راوی این حدیث، [[سفیانی]] نام شخص مورد نظر نبوده است. درباره نام [[سفیانی]] سه روایت از پیشوایان دینی به دست ما رسیده است: یک روایت او را "حرب"<ref>عقدالدرر، باب ۴، فصل ۲، ص۹۱.</ref> و روایت دیگر او را "عنبسة"<ref>التشریف بالمنن، ص۲۹۶، باب ۷۹، ح۴۱۷ (به نقل از الفتن سلیلی).</ref> و روایت سوم او را "عثمان" معرفی کرده است. [[امام علی]] {{ع}} فرموده‌اند: {{عربی|اندازه=150%|"يَخْرُجُ ابْنُ آكِلَةِ الْأَكْبَادِ مِنَ الْوَادِي الْيَابِسِ ... اسْمُهُ عُثْمَانُ وَ أَبُوهُ عَنْبَسَةُ"}}<ref>فرزند زن جگرخوار از سرزمین خشک قیام می‌کند... نامش عثمان و فرزند عنبسه است؛ کمال‌الدین، ص۶۵۱، باب ۵۷، ح۹. سند این روایت به این صورت است: «حدثنا محمد بن علی ماجیلویه قال: حدثنا عمّی محمد بن أبی القاسم عن محمد بن علی الکوفی عن محمد بن أبی عمیر عن عمر بن اذینه قال: قال أبوعبدالله {{ع}}... این روایت ضعیف است به دلیل محمد بن علی کوفی و....در این باره نک: اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۸۲۳.</ref>. ضعف این روایات از یک‌سو، تأیید نشدن آن‌ها به کمک قراین و شواهد از سوی دیگر، و تعارض آن‌ها با یک‌دیگر، باعث بی اعتمادی به این روایات می‌شود، و در نتیجه ما نمی‌توانیم درباره نام [[سفیانی]] به صورت قاطعانه قضاوت کنیم. شاید دلیل این‌که در روایات از نام او کم‌تر سخن به میان آمده، این باشدکه دانستن نام او چندان ثمری دربر ندارد؛ چرا که او به هر نامی باشد، هم‌نام‌های فراوانی خواهد داشت و دانستن نام او به شناسایی او کمک نخواهد کرد. آن‌چه مهم است و در شناسایی او تأثیر دارد، اقدامات او و حوادث مربوط به اوست. از همین‌رو، پیشوایان دینی بیش‌تر به تبیین اقدامات او پرداخته‌اند. [[عبدالله بن ابی‌منصور]] گوید: از [[امام صادق]] {{ع}} پرسیدم که نام [[سفیانی]] چیست؟ حضرت فرمودند: {{عربی|اندازه=150%|" وَ مَا تَصْنَعُ بِاسْمِهِ؟ إِذَا مَلَكَ كُوَرَ الشَّامِ الْخَمْسَ؛ دِمَشْقَ، وَ حِمْصَ، وَ فِلَسْطِينَ، وَ الْأُرْدُنَّ، وَ قِنَّسْرِينَ، فَتَوَقَّعُوا عِنْدَ ذَلِكَ الْفَرَجَ"}}<ref>با نام او چه‌کار داری؟ وقتی او مناطق پنج‌گانه شام شامل: دمشق، حِمص، فلسطین، اردن و قنّسرین را تصرف کرد، منتظر فرج باشید؛

* اگر چه دانستن و ندانستن نام‌های وی، چندان اهمیتی ندارد و آنچه مهم است نقش و جایگاه او در حوادث عصر [[ظهور]] است<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۶۵۱.</ref>؛ اما در روایاتی از نام‌های [[سفیانی]] سخن گفته شده است، در این روایات بیشتر از واژگانی چون [[سفیانی]]، ابن آکله الاکباد<ref>محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص۳۰۵؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۵۱؛ طوسی، کتاب الغیبه، ص۴۶۱.</ref>، عتبه<ref>طوسی، کتاب الغیبه، ص۴۴۳.</ref> و عثمان بن عنبسه<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۵۱، ح۹.</ref> و عبدالله<ref>نعیم بن حماد، الفتن، ص۲۲۴، شماره ۸۲۶.</ref> استفاده شده است.