پیراهن کهنه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|' به '{{عربی|') |
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| (۲۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = امام حسین | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
از قساوتهای [[دشمنان]] در [[کربلا]]، عریان نهادن جسم حسین بر روی خاک بود. [[امام]]، برای پیشگیری از این [[ظلم]]، [[روز عاشورا]] قبل از عزیمت به میدان [[شهادت]]، کنار خیمهها آمد و از خواهرش [[زینب]]، [[جامه]] و شلواری کهنه طلبید و آنها را با دست پاره پاره کرد و بر تن پوشید تا کسی پس از شهادتش در آن جامهها رغبت نکند و به [[طمع]] آن [[لباس]]، او را عریان نسازد. اما ابجر (ابحر) بن کعب جنایت کرده آن را پس از شهادت امام از تن او در آورد و حسین عریان در کربلا نهاد. از آن پس دستهایش خشک شد، مثل دو تکه چوب و به [[نقلی]] شلواری را که درآورد، در نتیجه از دو پا فلج و زمینگیر شد. | |||
== | == طلب کهنه پیراهن == | ||
[[امام حسین]]{{ع}} با [[شناختی]] که از دشمن دون داشت در وداع آخرش طبق نقل [[سید بن طاووس]] و [[ابن شهر آشوب]] به خواهرش [[زینب]] فرمود: {{متن حدیث|ايتيني بثوب عتيق لا يرغب فيه احد من القوم اجعله تحت ثيابي لئلا اجرد منه بعد قتلي، فاني مقتول مسلوب}}. [[لباس]] کهنهای را برایم بیاورید که کسی در آن [[طمع]] نکند تا آن را زیر لباسهایم بپوشم که بعد از شهادتم از بدنم بیرون نیاورند تا بعد از کشته شدن برهنه نشوم، چون من کشته خواهم شد. وقتی [[زنها]] شنیدند که امام لباس کهنه خواسته تا زیر لباسها بپوشد و همان کفن اوست، {{عربی|فارتفعت اصوات النساء بالبكاء و النحيب}}، صدا به [[ضجه]] بلند کردند، لباس کوتاهی را برایش آوردند، حضرت فرمود: نه، این لباس [[اهل]] [[ذلت]] است، آنگاه لباس کهنهای را گرفته و چند جای آن را پاره نمود و زیر لباسها پوشید<ref>الملهوف، ص۵۱؛ نفایس الفنون، ص۳۵۲.</ref>. | |||
==منابع== | پس شلواری طلب کرد و آن را چاک زده و پوشید و چنین کرد که آن را بیرون نیاورند. راوی میگوید: وقتی که آن حضرت [[شهید]] شد بدن مبارکش را برهنه کردند، حتی آن پیراهن کهنه را هم از تن شریفش بیرون کشیدند. یک نقل است که [[امام حسین]]{{ع}} به [[فضه]] فرمود: برو و کهنه پیراهن مرا بیاور و چنان کن که خواهر مطلع نشود و این پیراهن جامهایست که دوش آن بر مُهری است. فضه رفت و از [[اضطراب]] [[گریه]] میکرد، [[زینب]] فرمود: علت گریه تو چیست؟ جواب داد به سبب بزرگی [[مصیبت]]! زینب فرمود: برادرم حسین{{ع}} با تو چه کار داشت؟ عرض کرد: [[اجازه]] ندارم بگویم! زینب فرمود: به [[حق]] مادرم بر تو بگو فضه عرض کرد: مرا امر کرد پیراهنی برایش بیاورم با این خصوصیت. زینب ناله زد و بیهوش شد، امام حسین{{ع}} حاضر شد و سر خواهر را به دامن نهاد، حسین{{ع}} [[راضی]] نشد خاطره پیراهن [[قلب]] زینب را بیازارد ولی زینب بعد از [[شهادت حسین]]{{ع}} کهنه پیراهن را هم در برش ندید<ref>ریاحین الشریعه، ج۳، ص۸۰.</ref>. | ||
[[امام]] آماده میدان شد، دید دخترش از [[زنان]] جدا گشته و در گوشهای گریه میکند، امام نزد او رفته و تسلیاش داد و فرمود: ای عزیز من این [[آخرین وداع]] است و [[ملاقات]] ما [[روز قیامت]] نزد [[حوض کوثر]] خواهد بود. گریهها را رها کن و برای [[اسارت]] مهیا باش! صبر جمیل را [[شعار]] خود قرار ده و وقتی پیکر قطعه قطعه مرا روی خاک مشاهده کردی در حالی که [[خون]] از رگهایم جاری است [[شکیبایی]] کن<ref>قصه کربلا، ص۳۶۵.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)| مظلومیت سیدالشهداء ج۲]]، ص ۱۳۱؛ [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۹۵.</ref> | |||
== [[غارت]] لباسهای حضرت == | |||
زبونترین [[انسانها]]، شرمآورترین کارها را انجام میدهند. زشتکاری تراوشی از [[پلیدی]] درون انسانهاست، [[پستی]] و [[حقارت]] نمودی از حقارت [[روحی]] افراد است. عصر عاشورا وقتی سر مقدس [[سیدالشهدا]] به نیزه رفت، مشتی رجّاله بیهویت ریختند و آنچه [[لباس]] بر تن [[امام]] بود به غارت بردند. | |||
پیراهن آن حضرت را [[اسحاق بن حویه حضرمی]] برد. هنگامی که آن را پوشید بدنش لک و پیس شد و موی بدنش ریخت. [[روایت]] شده: تعداد حدود یک صد و ده سوراخ تیر و نیزه و ضربه به پیراهن امام حسین{{ع}} یافت شد. شلوار آن [[بزرگوار]] را [[ابجر بن کعب تمیمی]] به غارت برد. روایت شده که وی به علت فلج شدن پاهایش زمینگیر شد. [[عمامه]] آن [[مظلوم]] را [[اخنس بن مرثد بن علقمه حضرمی]] به یغما برد و گفته شده: [[جابر بن یزید اودی]] آن را ربود، هنگامی که عمامه آن بزرگوار را به سر بست دیوانه شد و بنا بر روایت غیر [[سید بن طاووس]] دچار [[مرض]] خوره گردید. زره آن حضرت را [[مالک بن بشیر کندی]] برد و دیوانه شد. سید بن طاووس مینویسد: نعلینهای [[امام حسین]]{{ع}} را اسود بن خالد به غارت برد. انگشتر آن حضرت را [[بجدل بن سلیم کلبی]] برد. وی انگشت آن بزرگوار را با انگشتر قطع کرد همین بجدل بود که مختار او را گرفت و دست و پایش را قطع نمود. سپس او را هم چنان گذاشت تا به [[خون]] خود غلطید و مرد. حوله خز امام را [[قیس بن اشعث]] برد. زره کوتاه آن بزرگوار را [[عمر بن سعد]] برد. | |||
هنگامی که عمر بن سعد کشته شد مختار آن زره را به [[قاتل]] عمر که ابو عمره بود داد. [[شمشیر]] آن حضرت را [[جمیع ابن خلق ازدی]] و گفته شده: آن را مردی از [[بنیتمیم]] برد که او را اسود بن حنظله میگفتند. در روایت [[ابن سعد]] آمده: شمشیر حسین{{ع}} را قلافس نهشلی برد<ref>بحار، ج۴۵، ص۵۸.</ref>. | |||
سرانجام کار آن گرگهای بیابانی در [[غارت]] لباسهای [[حجت خدا]] به آنجا رسید که {{عربی|و تركه عريانا بالعراء مجردا على الرمضاء}} [[امام]] را برهنه در میان شنزار [[کربلا]] رها کردند<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)| مظلومیت سیدالشهداء ج۲]]، ص ۱۵۸؛ [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۹۵.</ref>. | |||
== منابع == | |||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']] | |||
# [[پرونده:IM010744.jpg|22px]] [[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|'''مظلومیت سیدالشهداء ج۲''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
== پانویس == | |||
{{پانویس}} | |||
{{واقعه کربلا}} | {{واقعه کربلا}} | ||
[[رده: | |||
[[رده:جنایت های سپاه عمر سعد در واقعه کربلا]] | |||
[[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]] | [[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]] | ||