رجعت‌‌کنندگان: تفاوت میان نسخه‌ها

*دسته نخست. بدون اشاره به اشخاصی خاصّ رجعت‏‌کنندگان را منحصر در مؤمان خالص و کافران خالص دانسته است. [[مفضل]] از [[امام صادق]]{{ع}} درباره آیه: {{متن قرآن|وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِن كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجًا مِّمَّن يُكَذِّبُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ يُوزَعُونَ}}<ref> و (یاد کن) روزی (را) که از هر امتی دسته‌ای از آنان را که نشانه‌های ما را دروغ می‌شمردند گرد می‌آوریم و آنگاه آنان را به هم می‌پیوندند؛ سوره نمل، آیه: ۸۳.</ref> نقل کرده که فرمود: هیچ مؤمنی کشته شده نیست مگر این‏که بازمی‌‏گردد تا به مرگ طبیعی از دنیا برود و البته برنمی‌‏گردد مگر مؤمنان محض و کافران محض<ref> {{عربی|اندازه=120%|" لَيْسَ‏ أَحَدٌ مِنَ‏ الْمُؤْمِنِينَ‏ قُتِلَ‏ إِلَّا يَرْجِعُ‏ حَتَّى‏ يَمُوتَ‏- وَ لَا يَرْجِعُ إِلَّا مَنْ مَحَضَ الْإِيمَانَ مَحْضاً- وَ مَنْ مَحَضَ الْكُفْرَ مَحْضاً‏‏"}}، علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج ۲، ص ۱۳۱</ref>.  

*دسته دوم. برخی روایات به رجعت افرادی به طور خاص اشاره کرده است. [[بکیر بن اعین]] می‌‏گوید: کسی که هیچ تردید در درستی سخنش ندارم؛ یعنی [[امام باقر]]{{ع}} به من فرمود: "[[پیامبر]]{{صل}} و [[امام علی|علی]] رجعت می‌‏کنند"<ref>  محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۳۹، ح ۲</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود:" همانا نخستین کسی که به دنیا برمی‌‏گردد، [[حسین بن علی]]{{ع}} و یاران آن حضرت هستند. نیز [[یزید بن معاویه]] و اصحاب او که حضرت، آن‏ها را یک ‏به ‏یک به هلاکت خواهد رساند"<ref> {{عربی|اندازه=120%|" إِنَ‏ أَوَّلَ‏ مَنْ‏ يَكُرُّ إِلَى‏ الدُّنْيَا الْحُسَيْنُ‏ بْنُ‏ عَلِيٍ‏ {{ع}} وَ أَصْحَابُهُ وَ يَزِيدُ بْنُ مُعَاوِيَةَ وَ أَصْحَابُهُ فَيَقْتُلُهُمْ حَذْوَ الْقُذَّةِ بِالْقُذَّةِ ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ {{ع}}‏  {{متن قرآن|ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَ أَمْدَدْناكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ جَعَلْناكُمْ أَكْثَرَ نَفِيراً}} ‏‏"}}، عیاشی، تفسیر عیاشی، ج ۲، ص ۲۸۲</ref>.

*در شماری از روایات، به رجعت معصومان{{عم}} اشاره شده است. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "از شیعیان ما نیست کسی که به بازگشت ما [[ایمان]] نداشته باشد"<ref> {{عربی|اندازه=120%|" لَيْسَ‏ مِنَّا مَنْ‏ لَمْ‏ يُؤْمِنْ‏ بِكَرَّتِنَا‏‏"}}، شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج ۳، ص ۴۵۸</ref>.

*دسته‌‏ای دیگر از روایات رجعت، برخی پیامبران و یاران ایشان و پیروان آن‏ها را جزو رجعت‏‌کنندگان شمرده‏‌اند. در تفسیر عیاشی به نقل از [[مفضل بن عمر]] از [[امام صادق]]{{ع}} چنین نقل کرده است: "هرگاه [[امام مهدی|قائم آل محمد]]{{ع}} به پاخیزد، از پشت کعبه بیست و هفت‏ مرد را بیرون می‌‏آورد، پانزده تن از قوم [[حضرت موسی|موسی]]{{ع}}، آنان که به حق داوری کرده و به آن بازمی‌‏گردند و هفت تن از اصحاب کهف و [[یوشع]] وصی [[حضرت موسی]]{{ع}} و مؤمن آل فرعون و [[سلمان فارسی]] و [[ابو دجانه انصاری]] و [[مالک اشتر]]"<ref> {{عربی|اندازه=120%|" إِذَا قَامَ‏ قَائِمُ‏ آلِ‏ مُحَمَّدٍ اسْتَخْرَجَ‏ مِنْ‏ ظَهْرِ الْكَعْبَةِ سَبْعَةً وَ عِشْرِينَ‏ رَجُلًا خمسة و عشرين خَمْسَةَ عَشَرَ مِنْ قَوْمِ مُوسَى الَّذِينَ يَقْضُونَ‏ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ‏ وَ سَبْعَةً مِنْ أَصْحَابِ الْكَهْفِ وَ يُوشَعَ وَصِيَّ مُوسَى وَ مُؤْمِنَ آلِ فِرْعَوْنَ وَ سَلْمَانَ الْفَارِسِيَّ وَ أَبَا دُجَانَةَ الْأَنْصَارِيَّ وَ مَالِكَ الْأَشْتَرِ‏‏"}}، عیاشی، تفسیر عیاشی، ج ۲، ص ۳۵</ref>.  

*اگرچه روایات رجعت اختصاصی به زن یا مرد ندارد و تحت عنوان مؤمن محض و کافر محض آمده است، در روایتی به رجعت بانوان نیز اشاره شده است. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "همراه قائم سیزده زن خواهند بود. راوی پرسید: برای چه منظور؟ فرمود: آن‏ها مجروحین را مداوا می‌‏کنند و به مریض‌‏ها رسیدگی می‌‏کنند؛ همان‏گونه که همراه [[پیامبر]] که بودند، چنین می‌‏کردند. راوی عرض کرد: آن‏ها را نام ببرید. آن حضرت فرمود: [[قنوا]] دختر [[رشید]] و [[ام ایمن]] و [[حبابه]] و [[البیه]] و [[سمیه]] مادر [[عمار بن یاسر]] و [[زبیده]] و [[ام خالد احمسیه]] و [[ام سعید حنفیه]] و [[صبانه ماشطه]] و [[ام خالد جهنیه]]" <ref> {{عربی|اندازه=120%|" مَعَ الْقَائِمِ {{ع}} ثَلَاثَ عَشْرَةَ امْرَأَةً قُلْتُ: وَ مَا يَصْنَعُ بِهِنَّ؟ قَالَ: يُدَاوِينَ‏ الْجَرْحَى‏، وَ يَقُمْنَ‏ عَلَى‏ الْمَرْضَى‏، كَمَا كَانَ‏ مَعَ‏ رَسُولِ‏ اللَّهِ‏ {{صل}} قُلْتُ: فَسَمِّهِنَّ لِي. فَقَالَ: الْقِنْوَاءُ بِنْتُ رُشَيْدٍ، وَ أُمُّ أَيْمَنَ، وَ حَبَابَةُ الْوَالِبِيَّةُ، وَ سُمَيَّةُ أُمُّ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ، وَ زُبَيْدَةُ ، وَ أُمُّ خَالِدٍ الْأَحْمَسِيَّةُ، وَ أُمُّ سَعِيدٍ الْحَنَفِيَّةُ، وَ صُبَانَةُ الْمَاشِطَةُ، وَ أُمُّ خَالِدٍ الْجُهَنِيَّةُ ‏‏"}}، محمد بن جریر طبری، دلائل الامامه، ص ۲۵۹</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص:۲۴۴ - ۲۴۶.</ref>.