غریم: تفاوت میان نسخه‌ها

*این واژه در کتاب‌‏های لغت، هم به معنای طلبکار آمده است و هم به معنای بدهکار<ref>  طریحی، مجمع البحرین، ج ۶، ص ۱۲۵؛ ابن منظور، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۴۳۶</ref>. در روایات فراوانی آن را یکی از القاب [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏ یاد کرده‏‌اند. بیشتر به نظر می‏‌رسد مقصود، معنای نخست آن باشد. این لقب نیز، از روی تقیه بوده که هرگاه شیعیان می‏‌خواستند مالی نزد آن حضرت یا وکیلان ایشان بفرستند، یا وصیت کنند و یا از جانب آن حضرت مطالبه کنند، این لقب را به کار می‏‌بردند.

*[[شیخ مفید]] به این نکته تصریح کرده، می‏‌نویسد: "کلمه غریم، رمزی بود بین [[شیعه]] که وقتی [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏ را از روی تقیه یاد می‌‏کردند، از آن‏ استفاده می‏‌نمودند"<ref>  شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۵۴</ref>.

*بنابراین استفاده از این لقب، بیشتر در ارتباطات مالی شیعیان با [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}- آن هم در طول غیبت صغرا- بوده است<ref>  شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۵، ح ۵</ref>.

*[[محمد بن صالح]] گوید: " وقتی پدرم از دنیا رفت و امر به من رسید، حواله‌‏هایی نزد پدرم بود که نشان می‏داد، مربوط به اموال غریم است"<ref>  محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۵۲۱، ح ۱۵</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص: ۳۱۳ - ۳۱۴.</ref>.

*"غریم" علمای رجال تصریح کرده‌اند که از القاب خاصه آن حضرت است. "غریم" هم به‌معنای طلبکار است و هم بدهکار، ولی در این‌جا به‌معنای اول از روی تقیه بوده است. هرگاه شیعیان می‌خواستند مالی را نزد آن حضرت یا وکلایش بفرستند یا وصیت کنند، حضرت را می‌خواندند و ایشان از بیشتر صاحبان کشاورزی، تجارت و صنعت طلبکار بود. [[شیخ مفید]] می‌گوید: این رمزی بود که [[شیعه]] در قدیم، آن را میان خود می‌شناختند و خطاب کردن غریم به آن حضرت، برای تقیه بوده است<ref>نجم الثاقب، باب دوم.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۱۷.</ref>.