طاغوت: تفاوت میان نسخه‌ها

'''طاغوت''' از ریشۀ طغیان است، به معنای تجاوزکار، بت، باطل، سرکش و متمرّد، هرمعبودی جز خدا، هرپیشوای ضلالت و گمراهی، شیطان، کافر.<ref>مفردات راغب و مجمع البحرین.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۳۷۱.</ref>.

*در [[قرآن]] هم توصیه شده که برای محاکمه، نزد طاغوت نروید و از طاغوت بپرهیزید، گاهی نیز طاغوت همراه با جبت آمده که معنایشان تقریبا یکی است {{متن قرآن|يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ}}<ref> نساء، آیه ۵۱</ref> در تعابیر دینی واژه‌های طاغوت، طاغی، طغات، طاغیه، طواغیت، در مورد خلفای جور، سرکردگان فتنه و آشوب بر ضدّ خطّ [[امامت]] و والیان دست‌نشانده و ستمگر به کار رفته است، آنان که در برابر امر خداوند و فرمان قرآن و سفارش‌های [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]]، گردن فرود نیاوردند و رفتاری جبّارانه و فرعونی با بندگان صالح خدا داشتند. ازاین‌رو هم مستحقّ لعن خدا و رسولند، هم اطاعتشان حرام و مبارزه با آنان لازم است، هم هواداری و همبستگی با آنان، شرکت در جرم و جنایاتشان به شمار می‌رود. [[امام حسین]]{{ع}} به سران سپاه کوفه که به جنگ او آمده بودند خطاب فرمود: {{عربی|"أنتم من طواغیت الأمّة..."}}<ref>شما از طاغوتهای این امتید. بحار الأنوار، ج ۴۵ ص ۸</ref> در زیارت [[امام حسین]]{{ع}}، بر جبت‌ها، طاغوت‌ها و فرعون‌های امت [[اسلام]] نفرین شده است و این نشان می‌دهد که سرکردگان حزب اموی و ضدّ [[اهل بیت]] که دست به قتل [[امام علی|امیر المؤمنین]]{{ع}} و [[امام حسین]]{{ع}} زدند نیز طاغوت و فرعونند و مستحق لعن و نفرین: {{عربی|اللّهمّ العن جوابیت هذه الأمّة و العن طواغیتها و العن فراعنتها و العن قتلة أمیر المؤمنین و العن قتلة الحسین}}<ref>بحار الأنوار، ج ۹۸ ص ۱۵۸</ref> گاهی از دو بت و دو طاغوت قریش یاد شده است که مقصود از آنان بر شیعه پنهان نیست.<ref>بحار الأنوار، ج ۸۲ ص ۲۶۰</ref> [[علامه مجلسی]] می‌گوید: طاغوت به معنای شیطان و بت‌ها و هر معبود غیر خدا و هر اطاعت‌شدۀ باطلی جز اولیای الهی است و [[امامان]] از دشمنان خودشان در بسیاری از روایات و زیارات با "جبت" و "طاغوت" و "لات" و "عزّی" یاد کرده‌اند.<ref>بحار الأنوار، ج ۲۴ ص ۸۳</ref> چراکه پذیرش رهبری و [[ولایت]] آنان، مسلمان را به نامسلمانی و امّت را به انحراف می‌کشد. هرولایتی بجز [[ولایت]] خدا و جانشینانش، ولایت شیطان و طاغوت است. پذیرش ولایت شیطان موجب آن است که شیطان بر همۀ نیروهای سازنده و آفریننده‌ای که در وجود آدمی نهاده شده، تسلّط یافته و آنها را در مجرای هواها و هوس‌های خویش درآورد. طاغوت از آنجا که جز برای بهره‌مندی‌های خود برای هیچ‌چیز دیگر اصالتی قائل نیست و منافع جامعه را جز از دریچۀ سود شخص نمی‌نگرد و اساسا به نیازهای انسانی و امکانات وی در طبیعت واقف نیست، رهبری‌اش برای جامعۀ انسانی، منشأ زیان و خسارت و بر باد رفتن بسی از انرژی‌های ارزندۀ اوست... در جامعه و جهان تحت ولایت طاغوت، انسان‌ها از نور معرفت و انسانیت و از فروغ زندگی‌آفرین آیین خدا محروم مانده در ظلمات جهل و هوس و شهوت و غرور و طغیان، محبوس و اسیر می‌گردند.<ref> طرح کلّی اندیشه اسلامی، سیّد علی حسینی (خامنه‌ای) ص ۱۳۱</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۳۷۱.</ref>.

*هرچیزی است که جز خدا، پرستیده شود. در حدیثی از [[امام باقر]] {{ع}} آمده است: "هر پرچمی که پیش از قیام قائم {{ع}} برافراشته گردد، پرچم‌دار آن طاغوت است<ref>معارف و معاریف، ج ۷، ص ۴۳.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص:۴۶۷.</ref>.